All Chapters of ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ: Chapter 31 - Chapter 40

“พิมเป็นเหน็บค่ะสงสัยจะนั่งนาน”เขาช้อนร่างบางของเธอไว้ในวงแขน ก่อนจะเดินไปที่โซฟาตัวยาวที่อยู่ใกล้ๆ และวางลง ภวินท์นั่งลงข้างล่าง ถอดรองเท้าเธอออก แล้วนวดให้อย่างเบามือ ทำให้ภีรดานึกไปถึงเมื่อสี่ปีก่อนที่เธอเคยแกล้งเขาและเขาต้องนวดให้เธอแบบนี้ หญิงสาวเริ่มหน้าแดงเมื่อนึกถึงตอนที่เขาจูบเธอเป็นครั้งแรกหลังจากนั้น“ดีขึ้นหรือยัง”“ก็เอ่อค่ะ” ในยามนี้ภีรดาเหมือนนางอายทำอะไรก็ดูขัดเขินไปหมด เพราะไม่คิดว่าเขาจะอ่อนโยนกับเธอได้ขนาดนี้ภวินท์จึงหัวเราะกับท่าทางเงอะงะของคู่หมั้นสาว“พิมครับเป็นอะไรไปครับ” คำพูดของเขายิ่งทำเอาเธออ่อนยวบจนแทบละลาย คนอย่างเขาพูดเพราะกับเธอได้ขนาดนี้เลยเหรอ“พี่ไก่คะ”“ครับว่าไง”“ไม่ว่าอะไรพิมใช่ไหมคะที่พิมจะเรียกว่าพี่ไก่”“ไม่ว่าครับเพียงแต่มันไม่ชิน”“แล้วถ้าถอนหมั้นกันแล้ว พิมยังจะเรียกเหมือนเดิมได้หรือเปลา” ภีรดาถามต่อแต่คำถามของเธอทำให้เขาหน้าตึงขึ้นมาทันที“ตามใจสิ” เขาตอบห้วนๆ และทำท่าจะเดินไปจากตรงนั้น ภีรดาลุกขึ้นและดึงแขนเข้าไว้“เดี๋ยวก่อนค่ะ โกรธพิมเหรอคะ” เธอพูดอย่างงอนง้อ“ไม่ได้โกรธ”“แล้วทำไมต้องเดินหนีพิมล่ะคะ”“ก็แค่คู่หมั้นกำมะลอจะใส่ใจอะไรกั

ภีรวัจน์รู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่มักจะมีงานเข้ามาจนเขาแทบจะไม่มีเวลาปลีกตัวไปทำอะไรเลย ช่วงนี้หน้าหวานๆ ของวราลีตามมารบกวนจิตใจเขาบ่อยครั้งจนเขาไม่มีสมาธิทำงานเอาซะเลย เขาเก็บเอกสารทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าลงลิ้นชักก่อนจะหันไปคว้ากุญแจรถและเดินออกจากห้องทำงานไปเมื่อความตั้งใจในการทำงานของวันนี้หมดลงรถของภีรวัจน์แล่นมาจอดที่จุดหมายปลายทาง เขาไม่ชอบที่นี่สักนิดแต่ก็ต้องมาเพราะสาเหตุของความหงุดหงิดของเขาอยู่ที่นี่“กลับบ้านได้แล้วครับสาวน้อย” พิษณุมายืนเรียกวราลีเมื่อเห็นเธอทำงานเพลินจนลืมเวลาเลิกงาน“อ้าวนี่เลิกงานแล้วเหรอคะ” วราลีถามกลับเก้อๆ ก่อนจะทยอยเก็บของ แล้วหยิบกระเป๋าและลุกขึ้นเดินตามพิษณุออกไปวราลีรู้สึกเกร็งไปทั้งตัวเมื่อรู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่กำลังจ้องมองมายังเธออย่างไม่ละสายตา พิษณุลอบสังเกตอาการของวราลีและมองไปที่ต้นเหตุที่ทำให้เธอมีอาการผิดปกติ ถ้าเขาจำไม่ผิดผู้ชายคนนี้คือคนที่มาพา วราลีไปวันนั้นภีรวัจน์เดินมาดักหน้าก่อนที่คนทั้งคู่จะเดินผ่านหน้าเขาไป วราลีมองดูท่าทางวางอำนาจของเขาอย่างไม่พอใจ “สวัสดีครับคุณพิษณุ” เขากล่าวทักทายแต่น้ำเสียงไม่ได้เป็นมิตรสักเท่าไหร่“ดู

ภีรวัจน์เดินตามมาติดๆ ทำให้วราลีต้องเร่งฝีเท้าจนสะดุดเท้าตัวเองล้มลงไปบนหาดทรายนั้น เธอพยายามลุกขึ้นเพื่อไม่ให้เขาตามมาทันแต่ไม่สามารถทำได้อย่างที่คิดเพราะข้อเท้าของเธอมันมีอาการเจ็บปวดทันทีที่ขยับ“ซุ่มซ่าม” เขาตามมาทันและบ่นก่อนจะนั่งลง“อย่ามายุ่ง”เขาทำท่าเหมือนไม่ได้ยินก่อนจะช้อนร่างเล็กๆ ของเธอไว้ในวงแขนและตรงเข้าไปในโรงแรมที่พักของเขาซึ่งเป็นโรงแรมเดียวกับที่เธอและภีรดามาพัก“ปล่อยนะ” วราลีพยายามดิ้นรนเพื่อให้เขาวางเธอลง“เงียบๆ น่า” เขาเอ็ดเธอเบาๆ“ไหมไม่ไปกับพี่นะ ปล่อยไหม” หญิงสาวทั้งทุบทั้งข่วนเมื่อพอจะเดาจุดหมายปลายทางของเขาออกในตอนที่เขาอุ้มเธอตรงไปที่ลิฟต์และกดตัวเลขชั้นที่เขาพักอยู่“ถ้าไม่หยุดดิ้นผมจะปล้ำในลิฟต์นี่แหละ” น้ำเสียงดุๆ ของเขาทำให้วราลีต้องหยุดนิ่งไปภีรวัจน์เปิดประตูห้องของตัวเองและพาเธอไปวางลงโซฟาตัวยาวก่อนจะเดินไปหยิบยามาจากกระเป๋าเดินทางของเขาเขานั่งลงตรงหน้าเธอก่อนจะจับขาข้างที่เจ็บของเธอขึ้นมาดูและใช้ยาของเขาทาให้เธอและนวดเพื่อบรรเทาอาการเคล็ดให้อย่างไม่รังเกียจวราลีหน้าแดงเมื่อเขาสัมผัสเธออย่างอ่อนโยน มือของเขาที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาอยู่ที่ข้อเท้าขอ

ภีรวัจน์เมากลับบ้านในยามดึกตัวเองทั้งๆ ที่เมื่อคืนนี้เขาเป็นฝ่ายดุแอนนี่ที่เมาไม่ได้สติจนเขาต้องกลับมานอนที่ห้องของเขาแต่คืนนี้เขากลับเป็นฝ่ายเมาซะเองเขายิ้มเยาะตัวเองเมื่อคำพูดว่าน่ารำคาญของวราลีก้องคงอยู่ในหัวเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ที่ผ่านเขาแทบจะไม่มีอารมณ์ปรารถนาผู้หญิงคนไหนเหมือนกับรู้สึกกับเธอ แม้แต่เมื่อคืนนี้ที่แอนนี่พยายามจะมีอะไรเกินเลยกับเขาแต่เขาก็ยังอุตส่าห์ปฏิเสธและระเห็จตัวเองไปนอนบนโซฟาเมื่อแอนนี่ครอบครองเตียงของเขาก่อนจะหลับไปเพราะความเมาบนเตียงของเขาเมื่อเช้าตอนที่เขาออกจากห้องมาแอนนี่ยังไม่ทันตื่นด้วยซ้ำ แต่เพราะคิดถึงอยากเห็นหน้าหวานๆ ของใครบางคนทำให้เขาต้องรีบตื่นมาหาเธอ แต่ดูที่ยัยเชยทำกับเขาสิ ยัยเชยนั่นบอกว่ารำคาญเขามิหนำซ้ำยังทำท่ารังเกียจเหมือนเขาเป็นกิ้งกือไส้เดือน คงจะเป็นเพราะวราลีมีใจให้กับพิษณุจนไม่อยากให้เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเธออีก วราลีก็ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่มักจะเลือกผู้ชายที่เพียบพร้อมกว่าเสมอ ภีรวัจน์คิดอย่างคั่งแค้นและรู้สึกแทบจะทนไม่ได้แค่คิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนได้แตะต้องเธอเหมือนที่เขาเคยทำภีรดาเคาะห้องผู้จัดการคนใหม่ของแผนกตกแต่งในช่วงบ่าย

ความสดใสร่าเริงที่เคยพบเสมอยามเมื่อเห็นหน้าของวราลีดูเหมือนจะหายไปอย่างน่าแปลกใจในความรู้สึกของพิษณุ เขามองเธออย่างเป็นห่วง“เป็นอะไรไปครับคนดีของผม” พิษณุถามอย่างห่วงใย“เปล่าค่ะพี่ณุ ไหมไม่ได้เป็นอะไร” วราลีพยายามกลบเกลื่อนและยิ้มให้เขาเหมือนกับเธอไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ“อย่ามาโกหกพี่เลย ไหมปิดพี่ไม่มิดหรอก ดวงตาไหมมันฟ้อง” เขาบอกอย่างรู้ทัน“เดี๋ยวนี้พี่ณุไม่เชื่อไหมแล้วเหรอคะ”“อยากเชื่อครับแต่ไหมโกหกไม่เก่งเลย” เขาจ้องเธอไม่วางตาทำให้ วราลีต้องยิ้มให้เขาอย่างยอมแพ้“พี่อยากดูแลไหมจะได้ไหมครับ” พิษณุตามอย่างจริงจังในนาทีนั้น“พี่ณุแน่ใจในตัวไหมแค่ไหนคะ”“ถึงแม้ไม่แน่ใจอะไรเลย แต่พี่ก็พร้อมที่จะดูแลไหม” เขาบอกอย่างอ่อนโยนจนวราลีรู้สึกผิดที่เธอไม่สามารถให้ความรู้สึกดีๆ กับเขาได้“แต่ไหมไม่อยากเห็นแก่ตัว”“พี่เชื่อว่าสักวันพี่จะทำให้ไหมรักพี่ได้” พิษณุจับมือของวราลีไว้พร้อมทั้งหยิบแหวนที่เขาเตรียมเอาไว้นานแล้วใส่ให้เธอที่นิ้วนางข้างซ้าย“พี่จองเอาไว้ก่อนนะ สักวันที่ไหมมั่นใจแล้วค่อยมาตอบพี่อีกครั้ง” เขาบอกและยิ้มให้เธออย่างอบอุ่นวราลีมองแหวนที่ถูกประดับอยู่บนนิ้วนางของตัวเองก่อนจะถอนหา