All Chapters of ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ: Chapter 61 - Chapter 70

“เรื่องไหมน่ะค่ะพี่เคน ที่จริงแล้วไหมไม่ได้คิดจะแต่งงานกับคุณพิษณุเลยนะคะ การ์ดนั่นพิมเป็นคนทำเองค่ะ ส่วนเรื่องแต่งงานพิมก็เป็นคนแต่งเรื่องเองทุกอย่างเพราะอยากให้พี่เคนรู้ใจตัวเอง”“แล้วได้ผลไหม”“ได้ผลอะไรล่ะคะ พี่เคนเล่นหนีอย่างเดียวนี่”“เพื่อนเราเขาชอบหน้าพี่ที่ไหน”“อย่าบอกนะว่าพี่เคนไม่รู้ใจไหม”“แสบมากนะเรา” ทั้งที่ทำหน้าเหมือนอยากจะจับน้องสาวคนเดียวมาตีก้นให้สมกับการเป็นคนเจ้าแผนการ แต่แววตากลับเปล่งประกายถึงความสุขสมหวัง“พิมขอรางวัลหน่อยได้ไหมคะ” ภีรดาอ้อนพี่ชายน้ำเสียงอ่อนหวานออดอ้อน ภีรวัจน์มองน้องสาวคนเดียวอย่างรู้ทัน“จะขอพี่ไปเชียงใหม่ล่ะสิ”“ได้ไหมคะพี่เคน” หญิงสาวเข้ามาเกาะแขนพี่ชายไว้พร้อมทั้งยิ้มอย่างประจบ“พี่ขอคิดดูก่อน” น้ำเสียงของพี่ชายกลับจริงจังขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอาภีรดาใจฝ่อเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของภวินท์ดังขึ้นในตอนเช้ามืด เขาควานมือไปหาโทรศัพท์เครื่องเล็กที่วางอยู่ข้างหมอนอีกใบหนึ่งก่อนจะกดรับโดยไม่ได้ดูเบอร์ที่แสดงที่หน้าจอด้วยอาการงัวเงียของคนที่เพิ่งจะตื่นนอน เสียงหวานแว่วผ่านมาตามสายทำเอาอาการงัวเงียหายเป็นปลิดทิ้งภวินท์ลุกอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะบึ่ง

เขาเลื่อนขึ้นไปจุมพิตที่หน้าท้องขาวเนียนของเธอ ซุกหน้าลงไปและไซ้เบาๆ เลื่อนปากขึ้นไปอีกแล้วเจอกับยอดอกแข็งที่ชูชันรอคอยลิ้นของเขาเข้าไปทักทายเขาซุกซบอยู่ตรงนั้นอย่างหลงใหลชายหนุ่มยกตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ภีรดามองร่างเปลือยเปล่าที่ดูแข็งแกร่งสมชายชาตรีของเขาตาปรอย เพราะทั้งแผ่นอกแกร่งและหัวไหล่หนานั้นมันดูสวยงามจนทำให้เธอไม่อาจถอนสายตาไปได้เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความรักความเสน่หา... ดวงตาคู่สวยของเธอที่ขณะนี้ฉ่ำเยิ้มมองตอบกลับมาด้วยความรักเช่นเดียวกันเช่นกัน“พิมครับ พี่ขอได้ไหม พิมน่ารักจนพี่อดใจไม่ไหว นะครับคนดี” ใบหน้าหล่อเขาคมเข้มวิงวอน“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าอายๆภวินท์จับต้นขาเรียวขาวของเธอออกกว้างแล้วขึ้นทาบทับก่อนจะค่อยๆ ดันความแข็งแกร่งของเขาผ่านความงดงามที่ปิดสนิทของเธอเข้าไปอย่างช้าๆ ใบหน้างดงามสะดุ้งเฮือกเพราะความความใหญ่โตของเขาที่กำลังรุกเข้ามาในร่างกายของเธอ“พี่ไก่... พิมเจ็บ” เสียงเธอเว้าวอนห้ามปรามทั้งที่ใจก็อยากจะรู้ว่าต่อไปมันจะเป็นเช่นไร“ไม่ต้องเกร็งนะครับ” ชายหนุ่มปลอบประโลมก่อนจะหยุดเพื่อให้เธอปรับตัวรับเขาก่อน ในขณะเดียวก

วราลีมาทำงานในตอนเช้าตามปกติ หลังจากที่เย็นเมื่อวานนี้ผู้เป็นเจ้าของบริษัททั้งปลอบทั้งขู่ให้เธอกลับมาทำงานตามปกติ ทำเอาคนที่แอบลุ้นอดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ เห็นคนที่กำลังตั้งใจทำงานเขาก็ไม่อยากกวนอารมณ์ให้ขุ่นจึงได้แต่นั่งทำงานอยู่แต่ในห้องตัวเองตั้งแต่เช้าเลยเวลาเที่ยงหญิงสาวนั่งคิดอย่างสงสัยว่าทำไมวันนี้คนที่อยู่ในห้องไม่ยอมเรียกเธอเข้าไปหาเลย เธอลงไปกินข้าวในช่วงกลางวันแล้วกลับขึ้นมาก็ยังไม่เห็นว่าเขาจะออกมาจากห้องนั้นเลย หญิงสาวเคาะประตูห้องก่อนจะผลักเข้าไป เห็นภีรวัจน์ยังนั่งจมอยู่กับงานกองใหญ่ๆ ตรงหน้า เขาละสายตาจากงานตรงหน้าและมองไปที่คนที่กำลังเดินเข้ามาหาแววตาเป็นประกายเล็กน้อยอย่างยินดีทีคนที่เขาเฝ้าคิดถึงในที่สุดก็ยอมมาหาโดยที่เขาไม่ต้องเรียก“ทำไมไม่ไปกินข้าวคะ”เขายังไม่ตอบคำถามเธอในทันทีแต่เดินอ้อมโต๊ะทำงานไปหาคนร่างบางที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะตัวนั้นแล้วจูงมือเธอไปนั่งที่โซฟาตัวยาวที่อยู่ใกล้ๆ เขานั่งก่อนแล้วดึงเธอให้นั่งลงบนตักเขาพร้อมกับโอบรอบเอวบางนั้นไว้แล้วโอบกระชับเข้าหา จมูกโด่งกดลงที่ซอกคอขาวเนียนนั้นและซุกไซ้อย่างหิวกระหาย มืออุ่นลูบไล้ไปตามเอวคอดและสะโพกมนอย

ประตูหน้าห้องของภวินท์ถูกบิดและเปิดเข้าไป ภาพตรงหน้าที่ปรากฏอยู่ตอนนี้คือ เลขาคนสวยของภวินท์กำลังเปิดแฟ้มงานให้เขาอยู่แต่เข้าไปยืนเบียดใกล้ราวกับยั่วยวนอยู่ในที เธอรีบตรงเข้าไปหาแต่ไม่ได้แสดงออกว่าตอนนี้ภายในของเธอกำลังเดือดด้วยความโมโหหึง“กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอคะ” น้ำเสียงหวานแต่แววตาที่ภวินท์มองเห็นก็รู้โดยทันทีว่าแม่แมวน้อยจอมแสบของเขากำลังจะแผลงฤทธิ์อีกแล้วไม่มีใครตอบเธอแต่เลขาคนสวยยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับออกห่างจาก ภวินท์“คุณเลขาคะ ขอพิมคุยธุระกับพี่ไก่สักครู่ได้ไหมคะ” ภีรดาพูดเชิงสั่งให้เลขาคนสวยออกไป“ค่ะ” เลขาของภวินท์ค่อยๆ เก็บแฟ้มอย่างอ้อยอิ่งเป็นที่ขัดหูขัดตาของภีรดายิ่งนัก ภีรดายืนอยู่ตรงนั้นจนบุคลที่สามพ้นจากห้องไปแล้ว ภีรดาเดินไปล็อคประตูก่อนจะหันกลับมามองภวินท์อย่างเอาเรื่อง“อย่างนี้นี่เอง” น้ำเสียงค่อนขอด“อย่างนี้อะไรกันครับ” ภวินท์พูดราวกับไม่รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังออกอาการหึงหวง ภีรดายิ่งขัดใจมากขึ้นที่เขาทำท่าไม่รู้สึกรู้สากับท่าทางของเธอ ดีล่ะ…ภีรดาคิดอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะเดินลงไปหาเขาและโดยที่ภวินท์ไม่ได้ตั้งตัวภีรดาก็นั่งลงบนตักของเขาพร้อมทั้งยกมือขึ้นโอบรอบคอเข

วราลีกลับบ้านโดยมีภีรวัจน์ขับรถมาส่งหลังจากที่เขาแวะส่งแพรวาเรียบร้อยแล้ว เธอหันไปมองเขาอย่างเคืองๆ เพราะทั้งๆ ที่เธอขอให้เขามาส่งเธอก่อนไปส่งแพรวาเขาก็ทำเป็นหูทวนลม วราลีลอบมองแพรวาอย่างเกรงใจ แต่ภีรวัจน์ก็กลับทำเป็นไม่เข้าใจท่าทีอึดอัดของเธอ“งอนทีไรชอบทำหน้าแบบนี้ตั้งแต่เด็กจนโต” เขาหันไปแหย่อย่างคนอารมณ์ดีวราลีหันค้อนวงใหญ่แล้วสะบัดหน้าหนี“คนอะไรก็ไม่รู้ยิ่งงอนยิ่งน่ารัก” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ พร้อมทั้งหันหน้ามาทางคนที่กำลังหน้างอ“ไปพูดกับพี่จ๋าเถอะ” วราลีอดไม่ได้ที่จะหันไปต่อปากต่อคำกับเขาอย่างหมั่นไส้ ภีรวัจน์ยิ้มในหน้าอย่างสมหวังที่สามารถยั่วเย้าเธอได้สำเร็จ“จ๋างอนไม่น่ารักเท่าไหมนี่นา”“เลิกทำเจ้าชู้ใส่ไหมเสียที”“ไม่ให้เจ้าชู้กับเมียแล้วจะให้ไปเจ้าชู้กับใครครับ”“คนที่พี่จะแต่งงานด้วย” สิ้นประโยคนั้นหญิงสาวก็กลับมีท่าทีเงียบขรึมอีกครั้ง ภีรวัจน์หันไปมองหน้าเย็นชาของนั้นอีกครั้งก่อนจะเงียบไปแล้วไม่ได้ตอแยอะไรเธออีกวราลีหันไปมองข้างทางเพราะไม่อยากเห็นหน้าคนเจ้าชู้แถมเจ้าเล่ห์อย่างเขาจนรถเลี้ยวเข้าไปในทางที่จะไปบ้านสวนของเธอ เธอมองทิวทัศน์อย่างคุ้นตา บ้านเรือนไทยหลังหนึ่งถูกสร้า