All Chapters of ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วดังขึ้นในตอนเช้ามืด แม่เดือนแม่ของวราลีลุกขึ้นแต่เช้าเพื่อเตรียมของใส่บาตรเหมือนที่ทำเป็นประจำทุกวัน แม่เดือนมองรถที่จอดอยู่หน้าบ้านอย่างแปลกใจก่อนจะเดินไปเคาะประตูรถ ทำให้ภีรวัจน์งัวเงียตื่นมาในตอนนั้น“อ้าวพ่อเคนนั่นเอง ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะลูก” เสียงแต่เดือนเรียกและถามเขาอย่างแปลกใจ“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ” ภีรวัจน์ตอบเก้อๆอะไรบางอย่างทำให้แม่เดือนรู้ว่าคงจะมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างภีรวัจน์และวราลีลูกสาวของตัวเอง แม่เดือนมองหน้าที่ทั้งเครียดทั้งโทรมของภีรวัจน์ก่อนจะถอนหายใจก่อนจะส่ายหัวน้อยๆ “แล้วยุงไม่กัดแย่เหรอ ดูสิกระจกก็เปิดแง้มไว้แบบนี้”“ผมหลับไม่รู้เรื่องเลยครับ มันคงจะกัดบ้าง”“ถ้าอย่างนั้นก็เข้าบ้านก่อนลูก ไปล้างหน้าล้างตาแล้วมาใส่บาตรกัน” แม่เดือนบอกอย่างเอื้อเฟื้อ ภีรวัจน์กล่าวขอบคุณพร้อมกับเดินตามแม่เดือนเข้าบ้านวราลีตื่นขึ้นมาอาบน้ำและแต่งตัวเพื่อเตรียมลงมาใส่บาตรในตอนเช้า เธอเดินลงมาชั้นล่างหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เธอเมินหน้าหนีทันทีที่เห็นภีรวัจน์ตามแม่เดือนของเธอเข้ามาในบ้าน“ไหมตื่นแล้วเหรอลูก พาพี่เขาไปล้างหน้าก่อนสิจะได้มาใส่

“เป็นอะไรไป” ภวินท์ถามพร้อมกับถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่ภีรดามองมายังเขาราวกับไม่ไว้ใจ“พิมเอ่อ…” ภีรดาพูดไม่ออกเอาดื้อๆ ภวินท์ย่างเข้าใกล้ร่างบางของเธอพร้อมกับมองเธอราวกับสิงโตที่กำลังจะขย้ำเหยื่อภีรดารู้สึกกลัวเขาขึ้นมาจับใจในทันทีเพราะไม่คิดว่าอยู่ๆ ภวินท์จะทำท่าราวกับหื่นกระหายใส่เธอแบบนี้“อย่านะคะพี่ไก่” ภีรดาพูดเสียงสั่นพร้อมกับถอยหนีจนหลังของเธอไปชนกับประตู“จะหนีไปไหนได้อีกสาวน้อย” ภวินท์ยกเมือสองข้างขึ้นวางบนประตูเพื่อกักร่างบางของเธอไว้ในวงแขน“พี่ไก่เป็นอะไรไป”“แค่อยากจะสั่งสอนผู้หญิงช่างยั่วให้รู้ว่าความน่ากลัวมันเป็นยังไง” เขาก้มลงมาชิดริมฝีปากและมองเธออย่างหิวกระหายแววตาไม่มีแววขี้เล่นเหมือนทุกครั้งแต่คมเข้มดุดัน“อย่าทำพิมนะ” เสียงเธอพูดอย่างเบาหวิว“กลัวเหรอ”“กลัวค่ะ ปล่อยพิมนะคะ พิมขอโทษ” เธอบอกอย่างอ่อนหวาน“หึๆ” เขาหัวเราะออกมาอย่างพอใจ ทำให้ภีรดารู้ว่าถูกเขาแกล้งเธอจึงใช้กำปั้นน้อยๆ ของเธอทุบเข้าไปที่อกกว้างของเขาหลายครั้งติดๆกัน“คนบ้าแกล้งพิมเหรอ” ภวินท์รวบมือของเธอไว้ก่อน“แล้วทำไมต้องมองพี่เหมือนไม่ไว้ใจแบบนั้น”“ใครจะไปรู้ล่ะคะ”“ทุกทีเห็นไม่เคยกลัวพี่”“แต่น

ภีรวัจน์ลุกขึ้นกวาดข้าวของบนโต๊ะลงพื้นเพื่อระบายความโกรธกรุ่นที่มันกำลังปะทุอยู่ในอกเขาในตอนนี้หลังจากที่วางสายจากภีรดาแล้ว ทั้งๆ ที่พยายามจะไม่ใส่ใจแต่ยิ่งพยายามจะลืมภาพของเธอก็ยิ่งชัดเจน และชายหนุ่มรู้สึกแทบจะทนไม่ได้เมื่อคิดถึงตอนที่วราลีจะต้องอยู่ในอ้อมกอดของพิษณุในวันนี้ เขาเหมือนกำลังจะคลั่ง ทั้งรักทั้งแค้นทั้งโกรธทั้งคิดถึงความรู้สึกมากมายที่เกี่ยวกับวราลีกำลังโรมรันโจมตีเขาอย่างหนักหน่วงอยู่ในตอนนี้ไม่...เขาจะไม่ปล่อยให้วราลีมีความสุขกับคนอื่นอย่างเด็ดขาดภีรวัจน์บอกตัวเองก่อนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างอีกฟ้าหนึ่งของประเทศไทย วราลีนั่งยิ้มคนเดียวอยู่ในห้องอย่างโล่งอกที่ในที่สุดวันนี้เธอก็ได้สะสางบางอย่างที่มันค้างคาใจมานานเสียที เธอถอนหายใจออกมาน้อยๆ เมื่อนึกถึงใครบางคนที่อยู่อีกฟากฟ้า ก่อนที่จะสลัดภาพของเขาออกไปจากความคิด ไม่ว่าเขาจะอยู่หรือไปชีวิตของเธอก็ต้องดำเนินต่อไป ถึงจะคิดถึงเขาแค่ไหนเธอก็คงไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้แล้วในเมื่อเขาเลือกที่จะเดินไปจากชีวิตของเธอค่ำนี้วราลีเข้านอนเร็วกว่าทุกวันเพราะเธออยู่บ้านคนเดียว พ่อกับแม่ของ วราลีไปทำบุญที่ต่างจังหวัดตั้งแต่เช้าและบอ

“อย่าเกร็งครับที่รัก”“มันเจ็บนี่คะ” เธอต่อว่าเขาพร้อมทั้งก้มหน้างุดอย่างเขินอาย เมื่อเขาจ้องมองเธอไม่วางตา“ที่รัก เอาแขนท้าวไปข้างหลัง” เขากระซิบบอกที่ข้างหู“ไหม..ไม่” หญิงสาวปฏิเสธอย่างไม่เป็นตัวของตัวเองนัก“นะครับ” เขาเว้าวอนก่อนที่เป็นฝ่ายจัดการให้เธอทำตามที่เขาต้องการ วราลีเขินอายจนตัวเองเพราะท่าทางแบบนั้นราวกับเธอกำลังแอ่นอกยั่วยวนเขาไม่มีผิด ภีรวัจน์ไม่ปล่อยให้เธอคิดนานเขาก้มตัวลงมาซุกไซ้ซอกคอของเธอทันที“พี่เคน” วราลีครางออกมาราวกับละเมอเมื่อปากและจมูกของเขากำลังสร้างความรัญจวนให้กับเธออย่างรุนแรงอีกครั้งภีรวัจน์เลื่อนต่ำลงมาหาอกอวบคู่สวยที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมข้างหนึ่งถูกปากของเขาเข้าครอบครองส่วนอีกข้างหนึ่งกำลังถูกมือแกร่งของเขาเคล้าคลึง สมองของวราลีขาวโพลน ช่องท้องของเธอขมวดเกร็งด้วยความวาบหวามเพราะชายหนุ่มดูดกลืนยอดอกสีชมพูของเธอไม่ยอมห่างชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกเข้าหาเธอมากขึ้นอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดที่เคยได้รับหายไปทันทีเมื่อมันถูกแทนที่ด้วยความวาบหวาม“ยังเจ็บอยู่ไหมครับ” เขากระซิบถามเมื่อรวบร่างเธอมากอดไว้อีกครั้ง“เอ่อ” วราลีไม่ตอบทำให้เขายิ้มอย่างพอใจ“ผมขยับนะ” เขาบอก

คนงานเริ่มทยอยกลับในช่วงเย็นเพราะท้องฟ้าที่มืดครึ้มบดบังแสงอาทิตย์ในช่วงเย็นเป็นสัญญาณว่าฝนกำลังจะตก สักพักหนึ่งหลังจากนั้นฝนเม็ดใหญ่ๆ ก็กระหน่ำเทลงมา ภวินท์และภีรดายังอยู่ในโรงเรือนกล้วยไม้ที่หลังคาเป็นตาข่ายสีดำตาห่างๆ ไม่สามารถป้องกันเม็ดฝนไม่ให้ตกลงมาเบื้องล่างได้ภวินท์รีบพาภีรดาเดินออกจากที่นั่นและไปพักหลบอยู่ที่ศาลาเล็กๆ ที่อยู่ใกล้บริเวณนั้น แต่ถึงกระนั้นทั้งคู่ก็เปียกก่อนที่จะไปถึง“จะเป็นหวัดก็คราวนี้แหละ” เขาบ่นน้อยๆ และมองเธออย่างเป็นห่วง“พิมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะคะ” เธอค้อนเขานิดๆ ที่ทำเหมือนเธอบอบบางซะเหลือเกิน“จะรอดูคนปากดีป่วย”“ถ้าพิมป่วยพี่ไก่จะไปเยี่ยมหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามอย่างอยากรู้“แล้วอยากให้พี่ไปหรือเปล่าล่ะครับ” เขาถามกลับพร้อมกับดึงร่างบางของเธอเข้ามาใกล้“ถามได้” หญิงสาวค้อนเขา ภวินท์หัวเราะน้อยๆ และรวบร่างบางของเธอเข้าไปกอดไว้“หนาวใช่ไหม” เขากระซิบถามที่ข้างหูเมื่อรู้สึกว่าภีรดาตัวสั่น ภีรดาอยากตอบเขาว่าใช่แต่ไม่ใช่เพราะว่าหนาวอย่างเดียวแต่เป็นเพราะปฏิกิริยาทางร่างกายของเธอด้วยต่างหากที่จะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เข้าใกล้เขาภีรดาหัวใจเต้นแรงแต่ก็อบอุ่นยา