Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ปริมาแอบมองไปที่ประตูทางเข้าบ่อยครั้งก็ยังไม่มีวี่แววว่ารัชภาคย์จะกลับมา จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงานพนักงานเริ่มทยอยกลับบ้านจนเหลือปริมาเป็นคนสุดท้ายที่ลุกจากโต๊ะทำงาน หญิงสาวปิดไฟ ปิดแอร์ และสำรวจความเรียบร้อยต่างๆ ก่อนจะเดินออกมาข้างนอกเย็นนั้นท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก แสงฟ้าแลบแปลบปลาบเป็นทางยาวอย่างน่าหวาดหวั่น ติดตามด้วยเสียงร้องกึกก้องกัมปนาทไปทั่วบริเวณปริมามองอากาศมัวซัวข้างนอกอย่างหวั่นกลัว ก่อนจะติดสินใจยกกระเป๋าสะพายขึ้นบังศีรษะเอาไว้แล้ววิ่งฝ่าสายฝนไปยังลานจอดรถ เมื่อไปถึงรถคู่ใจหญิงสาวก็แทบหมดแรงเมื่อรถของเธอกระเท่เร่เอียงไปข้างหนึ่งเพราะยางข้างนั้นแบนสนิทราบกับพื้น“ยางรั่วเหรอเนี่ย” ปริมาพึมพึมกับตัวเองแล้วยืนหันรีหันขวางอย่างทำอะไรไม่ถูก มองหาคนช่วยก็พบว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลย เท้าเล็กๆ ไวเท่าความคิดเมื่อคิดว่าคงต้องอาศัยรถโดยสารเท่านั้น ร่างบางเดินข้ามไปยังอีกฝั่งของถนนเพื่อรอขึ้นรถโดยสารประจำทางกลับบ้าน แต่โชคร้ายก็เป็นของปริมาอีกครั้งเมื่อนั่งรอรถนานเกือบชั่วโมงแล้วก็ยังไม่มีวี่แววที่จะมีรถโดยสารผ่านมาเลย หญิงสาวค้นหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแต่มือถือ

“ผมไม่อยากจะแตะต้อง ไม่อยากจะซ้ำรอยไอ้ก้อง” ชายหนุ่มกำลังอยู่ในห้วงอารมณ์รัญจวนแต่พยายามฉาบไว้ด้วยความโกรธชิงชังของตัวเอง“ถึงก้องจะเคยทรยศความรักของปริม แต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษพอ” หญิงสาวสาดคำพูดใส่เขาบ้าง ประโยคนั้นราวกับราดน้ำมันเบนซินไปบนเปลวเพลิงที่เผาผลาญอยู่ในใจของรัชภาคย์ให้ปะทุเดือดขึ้นอีกครั้ง“สิ่งที่คุณทำ คุณย่อมรู้อยู่แก่ใจ”“ในเมื่อพี่กันต์ตัดสินแล้วว่าปริมเป็นคนยังไง ทำไมยังแต่งงานกับปริมอีก” เธอถามอย่างเจ็บปวด“ทำไมน่ะเหรอปริมา...ก็เพราะผมต้องการทรมานผู้หญิงเลือดเย็นอย่างคุณไง” เขาตอบกลับอย่างเหี้ยมเกรียม คำตอบนั้นราวกับกริชเนื้อดีกำลังกรีดลงบนหัวใจดวงน้อยของเธอ“แล้วพี่กันต์จะทรมานปริมนานแค่ไหน ถึงจะสาสมกับผู้หญิงเลวๆ อย่างปริม”“อยากกลับไปหาน้องชายผมมากนักใช่มั้ย!” มือแข็งแรงราวกับคีมเหล็กยกขึ้นจับต้นแขนกลมกลึงทั้งสองข้างแน่น แล้วจับร่างบางเขย่าตัวถามอย่างโมโหอีกกระรอก เมื่อรู้สึกว่าปริมาอยากจะไปจากเขาเสียเหลือเกิน“ถามตัวเองดีกว่าค่ะว่าอยากกลับไปหาคุณน้องแพรหรือเปล่า” สองมือหญิงสาวรัวทุบที่หน้าอกกว้างของรัชภาคย์แบบไม่ยั้งคืนบ้าง“น้องแพรเกี่ยวอะไรด้วย” เขาถามเสียงดัง

ชายหนุ่มซุกหน้าลงมาที่ซอกคอ พรมจูบไปทั่วและเม้มเบาๆ บนแอ่งชีพจรที่กำลังเต้นระรัว ทำเอาร่างบางบิดสะท้าน ริมฝีปากอุ่นจัดรุกไล้ต่ำลงมาที่ เนินอกอวบอิ่มที่ชูยอดเม็ดสีชมพูเรื่อ ลิ้นสากไล้วนรอบฐานสามสี่ครั้งก่อนจะลากสูงขึ้นไปที่ปลายยอดแล้วอ้าครอบเอาเม็ดทับทิมสีหวานเข้าไปในโพรงปากพร้อมกับลิ้นตวัดเลียไปมาอย่างว่องไว ปลายถันสีชมพูสวยที่แข็งเต่งเป็นเม็ดโดนทั้งเขี่ยทั้งดูดจนเธอต้องแอ่นอกให้เขาได้โลมเลียอย่างเต็มที่ อกอวบอีกข้างก็ถูกมือหนาเคล้นขยำฟอนเฟ้นโดยไม่ยอมให้น้อยหน้าเรือนกายกำยำเคลื่อนตัวต่ำลงมาอย่างเชื่องช้าที่กลางลำตัวของร่างอรชร มือหนาจับขาเรียวสวยให้แยกออกจากกัน ปริมาอายจนหน้าแดงก่ำพยายามต่อต้านด้วยการหุบขาเข้าหากัน“ปริมจ๋า...กางขาให้ผม” เสียงทุ้มเว้าวอน ใบหน้าคมจ้องด้วยแววตาเร่าร้อนราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญให้เธอหลอมละลายสะกดให้ขาเรียวกางออกจากกันโดยอัตโนมัติ“สวยเหลือเกิน…” ชายหนุ่มครางกระหึ่มเมื่อกลีบสาวสะพรั่งนั้นเปิดอ้ากว้าง เผยให้เห็นความอ่อนนุ่มสีชมพูระเรื่อที่กำลังบีบกระชับเป็นจังหวะเย้ายวน เขาเพ่งมองความงดงามนั้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะอ้าปากประกบสองกลีบสาวอย่างหิวโหย แล้ว

“อืมม” ชายหนุ่มครางในลำคออย่างพอใจ สัมผัสเพียงแค่นั้นก็ทำให้ทั้งคู่ร้อนระอุด้วยความกระสันที่ต่างฝ่ายต่างมีต่อกันเขากดแผ่นหลังขาวเนียนแนบชิดกับผนัง ร่างแกร่งยืนประกบแนบชิดแล้วช้อนเข่าเรียวมนข้างหนึ่งยกขึ้นมาวางบนแขน ย่อตัวลงเล็กน้อยจ่อแก่นกายประชิดที่รอยแยกของกลีบสาวสีชมพูสวย ก่อนจะกดส่วนปลายเขี่ยปุ่มรักซึ่งกำลังสั่นระริกอย่างยั่วเย้า“ปริมจ๋า” เขาเรียกเสียงกระเส่า“ขา…” เสียงหวานขานรับระทวยอย่างช่วยเหลือตัวเองไม่ได้“เมกเลิฟกันนะ” เสียงทุ้มต่ำออดอ้อนแต่มีผลทำให้ใบหน้าสวยแดงระเรื่อรู้สึกถึงแท่งหฤหรรษ์อันร้อนผ่าวที่จ่อชิดพร้อมจะเข้าไปคืบคลานเข้าไปในความอ่อนนุ่มอันแสนอบอุ่นของเธอ“พี่กันต์...อื้อออ” ปริมาร้องครางประท้วง ร่างอรชรกระตุกสั่นรุนแรงเมื่อรัชภาคย์ยังแกล้งสะกิดเบียดเสียดสีกับปุ่มเกสรเพื่อเร่งเร้าอารมณ์ของเธอให้เร่าร้อนมากยิ่งขึ้น แต่ในขณะเดียวกันไฟในกายของเขาก็ยิ่งโดนสุมรุมให้โหมแรงมากขึ้นเช่นกันรัชภาคย์ทนไม่ไหวอีกต่อ ทันใดนั้นสะโพกสอบก็ดันสวนขึ้นพามังกรหนุ่มลอดเลื้อยเข้าไปถ้ำสวาทอันแสนคับแน่น สร้างความปั่นป่วนเสียวแปลบปลาบไปทั่วช่องท้องน้อยของเธออย่างรุนแรง“อ๊า…” เสียงหวานคร

“ใครพาล” เขาก้มหน้าลงมาชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นๆ พ่นเป่ารดใบหน้าเธอในระยะกระชั้นชิด ดวงตาคู่คมสีดำสนิทจับจ้องอยู่ริมฝีปากที่เย้ายวนด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย“ปริมพูดชัดแล้ว” เสียงหวานยังตอบโต้อย่างไม่ยอมแพ้“พี่ไม่ได้พาล ปริมต่างหากที่พาล”“เรื่องอะไร” เสียงหวานถามห้วนๆ“พี่เรียกทำไมไม่เข้ามา” เขาถามซ้ำ“จะให้ปริมเข้ามาทำไม ในเมื่อพี่กันต์กำลังจู๋จี๋กับคนรักของตัวเองอยู่” ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้น ตวัดตามองเขาอย่างโกรธกรุ่น“ถ้าอย่างนั้นเรียกว่าจู๋จี๋ แล้วไอ้ที่เราทำกันเมื่อคืนล่ะเรียกว่าอะไร”ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง...คำพูดของเขาทำให้เธออับอายจนหน้าแดง“มันแค่เป็นความต้องการทางกาย ปริมไม่ได้รู้สึกอะไร” หญิงสาวตะโกนใส่หน้าเขา“ผู้หญิงสั่วๆ ไร้หัวใจ!” เขาตวาดเสียงกร้าว“จะให้ปริมรู้สึกอะไรล่ะคะ ในเมื่อระหว่างเรามันก็มีแต่การแก้แค้นเท่านั้น”“อวดดี!”“แล้วพี่กันต์จะทำไม” ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้นอย่างท้าทายรัชภาคย์ขบกรามแน่นจนแข็งเกร็ง ให้ตายเถอะ ถึงแม้ว่าเธอจะทำท่าอวดดีใส่แบบนั้นเขาก็ยังเห็นว่าเธอน่ารักน่าปรารถนามากกว่าผู้หญิงคนไหนๆ ชายหนุ่มนึกหงุดหงิดตัวเองที่ยอมให้ผู้หญิงเจ้ามารยาร้อยเล่ห์อย่าง