Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

รัชภาคย์กลายเป็นแขกประจำของครอบครัวปริมาไปเสียแล้วหลังจากที่ขอคบกับลูกสาวบ้านนี้ได้สำเร็จ ชายหนุ่มเข้ากับพ่อทองและแม่พิมได้เป็นอย่างดี และผู้ใหญ่ทั้งสองก็ไม่ขัดข้องที่รัชภาคย์จะคบหาดูใจกับปริมา ทางของเขาจึงเรียกได้ว่าสะดวกโยธิน รัชภาคย์สามารถเข้านอกออก ในบ้านของเธอได้อย่างไม่มีอุปสรรคทุกๆ เย็นเขาจะมาทานข้าวเย็นที่บ้านของเธอ และปริมาจะเดินออกมาส่งเขาที่หน้าบ้านทุกครั้งเมื่อชายหนุ่มจะกลับ รัชภาคย์ชอบช่วงเวลานี้มากที่สุดเพราะเขามักจะถือโอกาสดึงร่างบางเข้าไปกอดและประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของเธอก่อนจะขึ้นรถเสมอเย็นวันหนึ่งรัชภาคย์บอกกับปริมาว่าจะพาเธอไปทานข้าวเย็นที่บ้านเพื่อพบพ่อแม่ของเขา ปริมาตกใจเล็กน้อยเพราะอดหวาดหวั่นไม่ได้ว่าผู้ใหญ่ฝั่งรัชภาคย์จะคิดอย่างไรกับลูกสาวชาวบ้านธรรมดาอย่างเธอหญิงสาวเลือกแต่งตัวด้วยชุดเดรสลายดอกไม้พิมพ์บนผ้าชีฟองหวานพลิ้ว เสื้อเป็นคอวีกุนขอบสีน้ำตาลตัดกับชุด แขนตุ๊กตา ช่วงชายกระโปรงชุดต่อเป็นระบายสองชั้นทำให้สวยหวานและเรียบร้อยเหมาะกับการไปพบผู้ใหญ่รัชภาคย์มองสาวคนรักอย่างพึงพอใจ เมื่อมารับปริมาที่บ้าน“น่ารักมากครับที่รัก” เขาเอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม“พ่อกับ

คืนนั้น...รัชภูมินอนไม่หลับหลังจากที่ได้เจอปริมาอีกครั้ง เขาลุกขึ้นจากเตียงและหันมามองอติมาที่หลับไปแล้วอยู่สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องอย่างพยายามให้เกิดเสียงเบาที่สุดเพื่อออกไปเดินเล่นหน้าบ้านท่ามกลางความเงียบสงัดในยามดึก ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาอีกครั้ง…...เสียงเพลงที่แว่วดังมาจากหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนในตอนเที่ยงดึงดูดให้นักเรียนชายหญิงห้องต่างๆ ที่กำลังอยู่ในช่วงพัก มุ่งกรูกันไปมุงเพื่อให้ได้จับจองพื้นที่บริเวณด้านหน้าเวที บนเวทีตอนนี้วงดนตรีประจำโรงเรียนกำลังเล่นคอนเสิร์ตอย่างสนุกสนาน ฐิติพรนักเรียนสาวชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกกำลังจูงมือปริมาเพื่อนรักแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อไปให้ถึงขอบเวทีเช่นเดียวกับนักเรียนคนอื่นๆ ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันและเป็นเด็กเรียนทั้งคู่ ทั้งปริมาและฐิติพรต่างเป็นคนเรียนเก่งอันดับต้นๆ ของห้อง ถึงแม้ทั้งสองจะเป็นเพื่อนสนิทกันแต่ก็มีบุคลิกและนิสัยที่ต่างกันคนละขั้วปริมานั้นเป็นเด็กสาวที่เรียบร้อย ไม่ค่อยพูด แต่ทว่ากลับมีความอ่อนหวาน น่ารัก สดใสและมีเสน่ห์ต่อผู้ที่ได้สนทนาด้วย ในขณะที่ฐิติพรเป็นคนมั่นใจใจตัวเอง ตรงไปตรงมา โผงผางแต่จริงใจ และร

ทุกคนในกลุ่มเริ่มลงมือทำงานด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบ รัชภูมิจึงเดินไปเลือกแผ่นเพลงก่อนจะใส่มันเข้าไปในเครื่องเล่นดีวีดีอย่างคล่องแคล่ว แล้วไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงเพลงก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่เคยเงียบเชียบลงไปได้เพลงที่รัชภูมิเปิดเป็นเพลงช้า ฟังดูโรแมนติก ซึ่งปริมาเองก็ชอบคล้ายๆ กับเขา เด็กหนุ่มเดินกลับมานั่งลงก่อนจะตั้งใจทำงานต่อไป ปริมาอดมองเขาอย่างทึ่งๆ ไม่ได้เพราะรัชภูมิมีการวางแผนงานแต่ละขั้นตอนได้อย่างดีและกระจายงานแต่ละส่วนให้กับเพื่อนๆ ช่วยทำทุกคนในกลุ่มต่างตั้งใจทำงานและมีการพูดคุยปนสอดแทรกมุขตลกเฮฮาบ้างทำให้งานไม่เครียดและต่างพยายามใช้ฝีมือของตัวเองทำงานที่ถนัดจนทำให้โครงงานเป็นรูปเป็นร่างและรุดหน้าไปได้อย่างรวดเร็วเมื่อใกล้เที่ยง...ทุกคนในกลุ่มลงความเห็นว่าจะหยุดพักเพื่อรับประทานอาหารก่อนโดยวิฑูรย์และฐิติพรอาสาออกไปซื้อกับข้าวข้างนอกโดยใช้รถมอเตอร์ไซด์เป็นยานพาหนะ ทิ้งให้ปริมาและรัชภูมิอยู่กันตามลำพังคล้อยหลังเพื่อนทั้งสองคน รัชภูมิจึงเงยหน้าขึ้นจากงานที่กำลังตั้งใจทำอยู่ตรงหน้าแล้วนั่งจ้องปริมาเป็นครั้งแรกในรอบวัน สายตาคมกริบจ้องใบหน้าสวยหวานแทบไม่กะพริบตา จนปริมาต้องขยับต

ปริมาอยากจะถามต่อว่าคนที่เขาบอกเจอแล้วนั้นเป็นใคร แต่ก็หยุดอยู่แค่นั้นเพราะกลัวคำตอบที่จะได้ยินนั่นเองรัชภูมิขับรถมาถึงบ้านของปริมาในอีกสี่สิบนาทีต่อมา พ่อและแม่ของปริมากำลังชะเง้อมองทางอย่างเป็นห่วงลูกสาว แล้วก็รู้สึกโล่งออกเมื่อเห็นปริมากลับบ้านมาอย่างปลอดภัย“ขอบใจมากนะพ่อก้องที่มาส่งปริม” แม่พิมเอ่ยปากขอบคุณหลังจากรู้ชื่อเขาจากปริมา“อย่าเกรงใจเลยครับแม่พิม ปริมเป็นเพื่อนยังไงผมก็ต้องดูแลให้ดีที่สุด”รัชภูมิมีท่าทางเรียบร้อยและอ่อนน้อมถ่มตนกับผู้ใหญ่ ทำให้ผู้เป็นบิดามารดาของปริมาจึงรู้สึกเอ็นดูรัชภูมิตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ผู้ใหญ่ทั้งสองกล่าวขอบใจรัชภูมิที่มีน้ำใจมาส่งปริมาให้ และนั่นเป็นครั้งแรกที่รัชภูมิได้มีโอกาสมาเห็นบ้านของปริมา“ขับรถดีๆ นะ ขอบใจที่มาส่ง” เด็กสาวเอ่ยกำชับในขณะที่รัชภูมิกำลังจะขับรถกลับ“เข้าบ้านได้แล้ว ก้องขับแป๊บเดียวก็ถึง”“อย่าซิ่งแล้วกัน”“เป็นห่วงก้องเหรอ” เขาถามด้วยสีหน้าที่ยิ้มกริ่ม“ห่วงในฐานะเพื่อนย่ะ” ปริมาย่นจมูกใส่“ครับ เพื่อนก็เพื่อน” คิ้วเข้มยกขึ้นยักให้เธอครั้งหนึ่งอย่างอารมณ์ดีก่อนจะรีบบึ่งรถกลับไปทางเดิมเช้านี้รัชภูมิถูกคุณรัชดาผู้เป็นมาร

“นี่มันเฟรนด์ชิพหรือจดหมายกันแน่” ปริมาบ่นพึมพำกับตัวเองหลังอ่านจบพร้อมกับยิ้มแก้มแทบปริอย่างอัตโนมัติและอดไม่ได้ที่จะค้อนลมค้อนแล้งอยู่คนเดียว จากนั้นเฟรนด์ชิพเล่มนั้นก็ถูกเก็บลงในลิ้นชักโต๊ะ แล้วสาวน้อยก็เดินไปที่เตียงนอน สวดมนต์ไหว้พระก่อนจะล้มตัวลงนอนและหลับตาลงในเวลาเกือบเที่ยงคืนครึ่งสายลมเอื่อยๆ ที่พัดพาเอาไอร้อนของแดดจ้าเข้ามาในช่วงกลางวันไม่ได้ทำให้นักเรียนจำนวนมากรู้สึกถึงความร้อนของมันสักเท่าไหร่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกจำนวนมากที่กำลังยืนจับกลุ่มอยู่หน้าหอประชุมต่างส่งเสียงคุยกันเซ็งแซ่เพื่อรอเวลาที่อาจารย์จะเรียก บ้างคุย บ้างฟังเพื่อนคุย เพราะนี่เป็นเสมือนกิจกรรมสุดท้ายที่ทุกคนจะได้ทำร่วมกันในโรงเรียนแห่งนี้ในฐานะนักเรียนมัธยมทุกคนทยอยเดินขึ้นหอประชุมเพื่อฟังปัจฉิมโอวาทจากคณาจารย์ที่ได้รับเชิญมาในงานวันนี้ นักเรียนทุกคนต่างใจฟังอย่างสงบ บ้างเริ่มที่จะน้ำตาซึมเมื่อหันไปมองหน้าเพื่อนที่อยู่ข้างๆ และรู้สึกใจหาย เมื่ออีกไม่กี่วันที่จะถึงทุกคนต้องแยกย้ายกันไปดำเนินชีวิตตามวิถีทางของตนเองและไม่รู้เมื่อไหร่จะได้หวนกลับมาพบเจอกันอีกครั้งปริมาหันไปสบตากับฐิติพรที่นั่งอยู่