Alle Kapitel von ห้วงรักไฟเสน่หา: Kapitel 71 – Kapitel 80

ช่วงนี้อาการของดนัยดีขึ้นมากเมื่อทั้งโรงแรมและลูกสาวทั้งสองต่างก็มีแต่ข่าวดีเข้ามาอยู่เรื่อยๆ“หลังจากยัยเอิงแต่งงานแล้ว พ่อจะกลับเข้าไปทำงาน เอยจะได้มีเวลาไปหาตาพีบ้าง” ผู้เป็นพ่อเปรยๆ ในขณะรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน“ไม่เห็นต้องรีบเลยนี่คะคุณพ่อ”“พ่อหายแล้วลูกอยู่บ้านเฉยๆ ก็เบื่อ ตอนนี้พ่อก็ไม่ห่วงอะไรแล้วลูกจะเป็นฝั่งเป็นฝาหมด”“เอิงก็อยากให้พี่เอยไปหาพี่พีบ้างนะคะ ตั้งแต่แต่งงานกับพี่พี เอิงแทบจะนับได้เลยว่าพี่สองคนได้อยู่ด้วยกันกี่วัน” อริสรากล่าวสนับสนุน“แล้วพ่อแม่ของจัสตินจะมาเมื่อไหร่”“เห็นเขาบอกว่าวันมะรืนนี้ค่ะ”“ตื่นเต้นหรือเปล่า”“นิดหน่อยค่ะพี่เอย ไม่รู้ว่าท่านจะดุหรือเปล่า”“ขอให้ดุๆ เลยจะได้ปราบสะใภ้เซี้ยวๆ อย่างเราได้” ยศสิตาทำท่าแช่ง“พี่เอยน่ะ...” อริสราค้อนพี่สาวประหลับประเหลือกอีกสองวันต่อมาพ่อแม่ของจัสตินก็เดินทางมาจากอังกฤษโดยมีจัสตินและอริสราไปรับยังสนามบิน ทั้งสองคนเป็นนักธุรกิจที่มีท่าทางภูมิฐานและสง่างาม อริสราอดเกร็งไม่ได้แต่จัสตินก็ปลอบตลอดว่าพ่อแม่ของเขาใจดี“นี่เหรอเจ้าสาวของลูก” แม่ของจัสตินเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาแนะนำให้รู้จักกับอริสรา“ครับแม่”“สวย น

ในตอนเช้าตรู่...เสียงโทรศัพท์มือถือของยศสิตาดังขึ้น หล่อนดุ้งตื่นและควานมือไปหยิบเอาโทรศัพท์ที่ส่งเสียงดังไม่หยุดมาดู“โทรมาทำไมแต่เช้าคะ” เสียงงัวเงียกรอกผ่านมือถือลงไป แต่คำพูดนั้นทำให้ปลายสายแสยะยิ้มเพราะมันบ่งบอกว่ายศสิตากับภูริภัชร์แยกกันนอน“พีอยู่กับเธอหรือเปล่า” เสียงที่ตอบกลับมาทำให้อาการงัวเงียของยศสิตาหายเป็นปลิดทิ้ง“คุณ...”“ใช่ฉันเอง...อิงฟ้า” อิงฟ้าบอกเสร็จสรรพ“มีอะไรคะ?”“ฉันนึกว่าพีอยู่กับเธอ เลยจะฝากบอกหน่อยว่าโทรศัพท์เขาอยู่กับฉัน” น้ำเสียงนั้นเย้ยหยัน“ธุระคุณมีแค่นี้เหรอคะ” ยศสิตาตอบไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น“อืม ลืมบอกไปน่ะ ว่าเมื่อคืนพีมาหาฉัน แล้วก็ลืมโทรศัพท์ไว้บนเตียงของฉัน”“เอาเป็นว่าดิฉันจะบอกเขาให้นะคะ”“หวังว่าเธอคงไม่ไปโวยวายใส่เขาหรอกนะ เราสองคนต้องขอโทษเธอด้วย พีเขาบอกว่าคิดถึงฉันมาก รอให้ฉันไปหาไม่ไหวน่ะ”ตื้ด ตื้ด เสียงตัดสายโทรศัพท์ดังขึ้นเมื่อยศสิตากดวางสาย อิงฟ้าแสยะยิ้มอย่างรู้สึกสะใจที่ได้ยัดเยียดความเป็นเข้าใจผิดให้กับคู่แข่งได้สำเร็จยศสิตาระบายลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างหงุดหงิด หล่อนไม่สามารถหลับลงได้อีกต่อไปจึงลุกขึ้นแต่เช้าแต่งตัวไปทำงานเลยเมื

มือบางส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้เขาชายหนุ่มเอื้อมไปรับมาอย่างงงๆ “คุณไปได้มาจากไหน ผมว่าผมทำหายที่กรุงเทพฯ หรือว่ามันตกอยู่ที่โรงแรมของคุณ”“เปล่าค่ะ แต่มันตกอยู่บนเตียงของคุณอิงฟ้าต่างหาก”คิ้วเข้มขมวดมุ่น “หมายความว่ายังไงเอย?”“เอยน่าจะถามคุณมากกว่านะคะ... แต่เอาเถอะค่ะในเมื่อคุณอยากรู้เอยก็จะบอกให้ โทรศัพท์ของคุณเครื่องนี้ คุณอิงฟ้าฝากมาคืนคุณค่ะ คุณลืมไว้วันที่ไปหาเธอที่ห้อง” หล่อนย้ำ“ผมแค่พาเขาไปโรงพยาบาลไม่ได้ไปขึ้นเตียงกับเขา” ชายหนุ่มพูดเรียบๆยศสิตาเหยียดปากใส่เมื่อคิดว่าเขากำลังตีหน้าซื่อ “มีอีกเรื่องค่ะ…เอยเอาเงินมาคืน และขออิสรภาพของเอยคืนด้วย หวังว่าคุณคงมีนำใจนักกีฬาพอที่จะไม่เบี้ยวเอยเรื่องที่เราเคยตกลงกันไว้” หล่อนพูดเสียงห้วน“ผมไม่เคยตกลง มีแต่คุณที่พูดอยู่คนเดียว”“เอาเป็นว่าเอยขอหย่า”“เรื่องระหว่างเราคงไม่มีความหมายอะไรสำหรับคุณเลยสินะ” เสียงทุ้มลึกเค้นต่ำ นัยน์ตาสีน้ำตาลยาวรีแข็งกระด้าง เย็นชาจนน่าใจหาย“มันไม่มีความหมายแต่แรกแล้วล่ะค่ะ”“คุณจะให้ผมเชื่อว่าคุณรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เหรอเอย”“ค่ะ” หล่อนรับคำสั้นๆ สั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อได้ประสานสบกับสายตาที่เต็มไ

อิงฟ้าซึ่งอยู่ในชุดราตรีแบบเปิดไหล่ดูสวยโดดเด่นสะดุดสายตาหลายคู่ให้หันมามองที่หล่อนเป็นตาเดียวกัน ปกติหล่อนจะรู้สึกภูมิใจในความสวยของตัวเองมาก เพราะคนรอบข้างกล่าวชมหล่อนบ่อยๆ อีกทั้งยังถ่ายแบบให้กับนิตยสารชื่อดังครบทุกฉบับมาแล้ว หากแต่ชายหนุ่มที่หล่อนควงมาในวันนี้กลับไม่เคยชื่นชมและมองเห็นความงามเหล่านั้นเลย นั่นคือสิ่งท้าทายที่ทำให้หล่อนมุ่งอยากจะครอบครองเขาผู้นี้ให้ได้ ตั้งแต่เกิดมาไม่มีอะไรที่หล่อนอยากได้แล้วไม่ได้ยกเว้นแต่ภูริภัชร์อย่างเดียวเท่านั้นที่หล่อนยังไม่สมหวัง แต่อีกไม่นานนี้แหละ...ดวงตาเฉี่ยวคมหรี่ลงอย่างหมายมาดขณะเดินไปนั่งยังโต๊ะตัวหนึ่งบริเวณมุมสลัวที่แสงส่องสว่างให้เห็นหน้ากันและกันพอลางๆบริกรหนุ่มเดินเข้ามาโค้งคำนับต้อนรับด้วยท่าทีอันสุภาพ หล่อนหันไปสั่งไวน์ชาโต ลาฟีท ซึ่งเป็นไวน์ราคาแพง รสเลิศ “ฉลองให้กับความโสดของคุณค่ะ” อิงฟ้าชวนดื่มเมื่อบริการรินไวน์ลงแก้วให้เรียบร้อยแล้ว มือเรียวยกแก้วไวน์ขึ้นไปทางภูริภัชร์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามทำให้ชายชายหนุ่มต้องยกแก้วไวน์ของตนขึ้นมา ขยับไปชนกับแก้วของหล่อนเสียงดังแกร๊งเสียงของแก้วที่กระทบกันดังเข้าไปในโสตประสาทคล้ายจะบ่งบอกว่

พ่อเลี้ยงภูชิตกำมือเข้าหากันแน่น กรามขบเป็นสัน ไม่เคยมีครั้งใดที่พ่อเลี้ยงภูชิตจะโกรธมากขนาดนี้ ลูกคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเขา และเมื่อคนที่เคยแค่คิดมุ่งร้ายกล้าลงมืออุกอาจขนาดนี้ เขาคงต้องตอบโต้ให้ถึงที่สุด! พ่อเลี้ยงอินทัศน์ส่งคนมายิงลูกชายของเขาโดยถือตัวว่าเป็นนักการเมืองใหญ่ นึกอยากจะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ ที่ผ่านมาเขาพยายามจะเงียบไม่ต่อกรด้วย แต่ครั้งนี้เห็นทีจะต้องเจอกันสักตั้งตื้ดๆ ตื้ดๆเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของยศสิตาดังขึ้น หญิงสาวมองเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจออย่างสงสัยเพราะเป็นเบอร์แปลกที่หล่อนไม่ได้บันทึกไว้ในความจำเครื่อง“สวัสดีค่ะ”“นี่ฉันเอง!” ปลายสายตอบกลับมา“คุณอิงฟ้า” ยศสิตาจำเสียงได้“เธอรู้มั้ยว่าเธอมันเป็นมารความสุขของฉัน” อิงฟ้าพูด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้“นั่นคุณเมาหรือเปล่า”“มันเรื่องของฉัน! อย่ามาทำเป็นอวดรู้”“คุณเมาแล้วก็ไปนอนดีกว่านะคะ อย่ามาก่อกวนคนอื่น”“ฮะๆๆ แกล้งวางตัวดีเป็นคุณหนูไฮโซ สวย ฉลาด ที่แท้ก็โง่แสนโง่”“คุณหมายความว่ายังไง?”“ที่จริงพีควรจะเป็นของฉัน แต่แกมันมารความสุข แกแย่งพีไปจากฉัน แกมันมีดีอะไร ฉันอยากจะรู้นัก” อิงฟ้าแผดเสียง“ฉันก็หย่ากับเข