All Chapters of ชังได้ท่านชังไป!: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 8||เชิญคุณหนูเจ็ดสวีกลับจวนยามอิ๋นของวันถัดมา ท้องฟ้ายังถูกครอบงำอยู่ใต้เงาของราตรีกาล แสงอาทิตย์ไม่ทันได้เผยตัว ลานหน้าจวนเจิ้งกั๋วกงสวีเกากงกลับสว่างไสวราวกลางวัน โคมแดงนับร้อยแขวนเรียงรายตั้งแต่ประตูหน้าจวนยาวออกไปจนสุดถนนหิน เส้นทางทั้งตรอกถูกย้อมด้วยแสงสีแดงหม่น เงาของโคมไฟไหวตามแรงลมหนาว ราวกับเปลวไฟที่ยังไม่ยอมมอดดับรถม้าคันโตสามคันจอดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ตัวรถฉลุลายมังกรและเมฆมงคล ลงรักปิดทองจนสะท้อนแสงโคมเป็นประกายวาววับ เพียงมองก็รู้ว่ามิใช่ขบวนธรรมดา หากเป็นขบวนที่ตั้งใจ ‘โอ้อวดเกียรติ’ ให้ทั้งเมืองจิ่งเฉินได้เห็นทั่วหน้าทหารองครักษ์ประจำจวนกั๋วกงและบ่าวไพร่ทั้งชายหญิงยืนเรียงแถวหน้าหลังเป็นสายยาวดุจมังกรเลื้อยยาวสิบลี้ ธงประจำตัวเจิ้งกั๋วกงปักเด่น โบกสะบัดตามลมหนาว เสียงเครื่องสายและฆ้องที่จัดเตรียมไว้ยังไม่บรรเลง แต่เพียงการตั้งวางก็เพียงพอให้ผู้คนรู้ว่า นี่คือขบวนรับตัวว่าที่สะใภ้หลวง ผู้จะเข้าพิธีในอีกเพียงแปดวันข้างหน้ากลับจวนอย่างสง่างามสมเกียรติข้างหน้าสุดและปิดท้ายขบวน ทหารองครักษ์ในเกราะหนักขี่ม้าเดินตรวจตราเป็นระยะ สีหน้าเข้มงวดไร้รอยยิ้ม ราวกับกำลังคุ

ตอนที่ 9 || เช่นนี้จึงเรียกต่ำช้า"ฟังนะเจียงอี๋เหนียง"เสียงของ สวีหานเซียง ดังชัดเจนทุกพยางค์ นางยืนตัวตรงกลางลานหินอ่อนหน้าอาราม แผ่นหลังเหยียดตรง ดวงตาคู่งามเย็นชาราวผิวน้ำแข็งบนยอดเขา สายตานั้นจับจ้องไปยังสตรีตรงหน้าอย่างไม่หลบเลี่ยง"ข้าสวีหานเซียง และเจิ้งกั๋วกงฟู่เหริน จะสวมสิ่งใดล้วนเป็นสิทธิ์ของเรา ไม่หนักหัวคนเช่นเจ้า และยิ่งไม่หนักไปถึงศีรษะพี่ชายกับบิดาที่จวนสกุลเจียงของเจ้าแม้แต่น้อย"คำพูดออกจากปากนางเรียบเฉย ไม่ตวาด ไม่ขึ้นเสียงด่าทอ แต่ทุกถ้อยคำหนักแน่นราวค้อนเหล็ก ทุบลงตรงกลางศักดิ์ศรีของอีกฝ่ายโดยเจตนา ไม่เพียงเหยียบเจียงอี๋เหนียง หากยังลากทั้งสกุลเจียงออกมาตากแดดกลางลานเจียงเหม่ยลี่ หรือที่คนเรียกกันว่าเจียงอี๋เหนียง ชะงักงันไปทันที ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตซีดลงวูบหนึ่งก่อนจะแดงจัด ความคิดในหัวของนางตีกันวุ่นวายสิบปีสิบปีที่เด็กคนนี้ถูกส่งขึ้นอาราม นางเคยคิดว่าอีกฝ่ายคงกลายเป็นเพียงเงาที่ไม่มีวันกลับมาแย่งอำนาจในจวนได้อีก แต่วันนี้ เด็กสาวตรงหน้ายืนอยู่ต่อหน้าทุกคน และกล้าพูดจาเช่นนี้กับนาง"เจ้า!" เจียงเหม่ยลี่ตวาดเสียงหลง ความตกตะลึงผสมความอับอายจนเสียงสั่

ตอนที่ 10 || ข้ากลับมาแล้วท่านพ่อแสงสุดท้ายของอาทิตย์สีแดงเข้มพาดผ่านท้องฟ้าเป็นริ้วยาว ก่อนจะค่อย ๆ จมหายไปหลังแนวกำแพงเมืองหลวง ทิ้งเงายาวทอดทับถนนสายหลักยามขบวนรถม้าของจวนเจิ้งกั๋วกงเคลื่อนผ่านประตูเมืองทิศใต้เข้ามาอย่างโอ่อ่าขบวนมีสามคันเรียงกันเป็นระเบียบ คันหน้าและคันหลังประกบคุ้มกัน คันกลางปิดม่านแน่นหนา ธงประจำจวนเจิ้งกั๋วกงสะบัดเหนือหลังคารถม้า ลวดลายทองบนผืนธงสะท้อนแสงอาทิตย์วูบวาบราวประกาศศักดาผู้คนสองฟากถนนแตกฮือออกมาจากร้านรวงและตรอกเล็ก ๆ จนแน่นขนัด เสียงพูดคุยประสานกันเป็นคลื่นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งชี้ไปยังธงแล้วเอ่ยเสียงดัง “เป็นขบวนรถม้าบ้านใดกัน ยิ่งใหญ่นัก!”อีกคนรีบตอบอย่างตื่นเต้น "นั่นธงจวนเจิ้งกั๋วกง!"ลุงแก่ในร้านน้ำชาก้าวออกมาร่วมวง วิจารณ์ด้วยสีหน้าครุ่นคิด "เมื่อวานเพิ่งมีราชโองการสมรสพระราชทานไปถึงจวนเจิ้งกั๋วกงมิใช่หรือ… อย่าบอกนะว่า"หญิงขายผ้าแทรกขึ้นทันที "คุณหนูเจ็ดแน่ ๆ ได้ยินว่าส่งขบวนไปรับจากอารามเมี่ยวจิงจวนเจิ้งกั๋วกงหากจะมีบุตรสาวคนใดได้แต่งเข้าราชวงศ์ก็มีเพียงคุณหนูเจ็ดสวีเท่านั้น!"อีกเสียงกล่าวแย้งขึ้น "แต่นางอยู่บนอารามตั้งสิบปีมิใช่หรือ? จ

ตอนที่ 11|| ทวงคืนเรือนหลักให้ท่านแม่ภายในโถงเรือนหลักตระกูลสวี เสาไม้หอมแกะสลักลายกิเลนลอยเหนือเมฆตั้งตระหง่าน พื้นหินขัดเงาจนสะท้อนเงาของเปลวเทียนที่สั่นไหวตามแรงลมยามหัวค่ำ ลมพัดเอื่อยผ่านบานหน้าต่าง เปลวไฟวูบวาบราวจะไม่มอดดับ กลิ่นกำยานในกระถางทองเหลืองลอยกรุ่นคลุ้ง ทว่าแทนความสงบ กลับทำให้อากาศหนักอึ้ง บ่าวชายหญิงที่ยืนเรียงสองข้างโถงต่างรู้สึกเหมือนถูกบีบคอ หายใจไม่ทั่วท้องกับกลิ่นอายเย็นชาที่ลอยอยู่รอบกายของคุณหนูเจ็ดสวีสวีหานเซียงประคองซ่างกวนเฉี่ยนผู้เป็นมารดาเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ มือของนางจับข้อศอกมารดาไม่แน่นมากแต่กับคนตาบอดเช่นซ่างกวนเฉี่ยนกลับรู้สึกมั่นคงยิ่งนัก แผ่นหลังของเด็กสาววัยสิบหกปีตั้งตรง ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยผ้าแพร ส่วนที่โผล่พ้นผ้าแพรนั้นราบเรียบจนอ่านไม่ออกว่าผู้เป็นเจ้าของนั้นกำลังคิดสิ่งใด หรือรู้สึกอันใด ดีใจ ยินดีไม่มีให้เห็นเลยสักนิดเดียวบ่าวไพร่ต่างรีบก้มศีรษะพร้อมเพรียงกัน เสียงเสื้อผ้าสีกันดังพรึบเดียวที่พวกเขาก้มต่ำเช่นนี้ล้วนเพราะกลัวอำนาจของผู้มาใหม่ไม่ใช่ยำเกรงอำนาจของเจิ้งกั๋วกงวันนี้ทั้งจวนรู้แล้วว่า เพียงสวีหานเซียงก้าวเท้าเข้าประตู เจ

ตอนที่ 12|| พยัคฆ์ย่อมไม่ออกลูกเป็นสุนัขภาพเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นในความคิดของสวีเกากงชัดเจน เขาเป็นคนสั่งเอง ให้เจียงอี๋เหนียงพาบุตรสาวของนางเข้าครอบครองเรือนนี้หลังเขารับนางกับเจียงเผยเจียวเข้าจวนกั๋วกง ส่วนภรรยาหลวงกับบุตรสาวแท้ ๆ ถูกไล่ไปอยู่เรือนเล็กท้ายจวน เพราะความลำเอียงบัดนี้ หากเขาพยักหน้าให้สองแม่ลูกกลับมา เจียงอี๋เหนียงกับลูก ๆ ต้องย้ายออกและเบื้องหลังเจียงอี๋เหนียง คือบิดากับพี่ชายของเจียงเหม่ยลี่ล้วนเป็นขุนนางคนสำคัญของแผ่นดินทั้งคู่จึงมีผลประโยชน์ผูกพันกับเขาแน่นหนามาสิบกว่าปีสวีเกากงลังเล มือที่ซ่อนในแขนเสื้อกำแน่นโดยไม่รู้ตัว สวีหานเซียงเห็นทุกอย่างนางเห็นสายตาคนชั่วที่วูบไหว เห็นความลังเลของเขา เห็นการคำนวณผลได้ผลเสียในหัวของบิดา และเพราะนางเห็น นางจึงไม่เปิดช่องให้เขาถอย"หากคืนนี้พวกเราแม่ลูกไม่ได้พักในเรือนหลัก" สวีหานเซียงเอ่ยต่อทันที น้ำเสียงเย็นจนพ่อบ้านหลินกว่างที่ยืนห่างออกไปยังรู้สึกขนลุก"ข้ากับท่านแม่จะออกไปพำนักที่โรงเตี๊ยมในเมืองเจ้าค่ะ"ซ่างกวนเฉี่ยนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า ‘โรงเตี๊ยม’ นิ้วมือของนางบีบมือบุตรสาวแน่นขึ้น นางไม่เอ่ยคำใด แต่ความกั