All Chapters of ชังได้ท่านชังไป!: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 9 || ทวงคืนเรือนหลักให้ท่านแม่ภายในโถงของเรือนหลักตระกูลสวี แสนจะโอ่อ่าสมฐานะของขุนนางใหญ่ สายลมช่วงหัวค่ำพัดโชยเอื่อยเข้ามาทางหน้าต่าง จนเปลวเทียนวูบไหวราวกับเต้นระบำ กลิ่นกำยานในกระถางลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ แต่แทนที่จะชวนผ่อนคลายกลับทำให้อึดอัดราวกับอยู่ในห้องปิดทึบจนบ่าวรับใช้ชายและหญิงต่างหายใจลำบากอึดใจต่อมาสวีหานเซียงประคองมารดาเดินเข้ามาช้า ๆ ท่ามกลางแถวบ่าวไพร่ที่ก้มศีรษะทำความเคารพ อาจเพราะกิตติศัพท์ของนางที่กำลังจะกลายเป็นไท่จื่อเฟย และอาจเป็นเพราะบ่าวไพร่เหล่านี้เพิ่งจะเห็นว่าเพียงแค่นางเหยียบเท้าลงบนพื้นหน้าจวนก็สามารถลากเจียงอี๋เหนียงลงจากบัลลังก์อำนาจในจวนที่เคยครอบครองมานานเกินสิบปีลงได้ต่อหน้าทุกผู้คนโดยไม่ต้องลงแรงหรือขยับปากเอ่ยวาจาแม้เพียงครึ่งคำ เช่นนี้มิเท่ากับว่าสถานการณ์ในจวนเจิ้งกั๋วกงเปลี่ยนหรือ พวกเขาเป็นเพียงบ่าวไพร่ย่อมต้องสังเกตทิศทางลมให้ดีอยู่แล้ว หานเซียงมองเห็นแต่นางไม่แสดงสีหน้าเผยอารมณ์ใด นางยังดูเย็นชาและเข้าถึงยากดังเดิม“นั่งพักก่อนเถิดเฉี่ยนเอ๋อ” สวีเกากงรีบตรงเข้าไปหาภรรยาหวังจะประคองนางเข้าไปนั่งยังเก้าอี้ หากแต่ซ่างกวนเฉี่ยนกลับหลบทั้งที

ตอนที่ 10 || เริ่มคืนสนองเวลาแปดวันไม่ใช่จะนาน ยิ่งสำหรับพิธีแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ของบุรุษผู้เป็นถึงไท่จื่อแห่งต้าเว่นนี้ทุกสิ่งเร่งรีบได้แต่ห้ามไม่สมบูรณ์ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นจวนเจิ้งกั๋วกง หรือทางกรมพิธีการจึงวุ่นวายกันมาก รวมถึงตัวของเจ้าสาวและเจ้าบ่าวเอง ทุกคนล้วนวุ่นวายกับหน้าที่ของตนเองจวบจนค่ำคืนก่อนวันแต่งงานเพียงหนึ่งคืน เพียงแค่ล่วงเข้าสู่ยามโหย่ว เมืองหลวงถูกห่มด้วยความสว่างจากโคมไฟมงคลสีแดงนับไม่ถ้วน ลมค่ำพัดพาเสียงหัวเราะ เสียงเล่าลือ และเสียงสนทนาของผู้คนทั่วทั้งนคร เสียงนางกำนัลขันทีและแรงงานจากวังหลวงที่เตรียมสถานที่ยังดังกังวานมาเป็นระยะ ประชาชนต่างลือกันสนุกปากว่าพรุ่งนี้คืองานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ระดับแผ่นดิน บรรยากาศถึงจะมืดค่ำจนดึกดื่นยังคงคึกคักไปทั้งเมืองหลวงแต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า เจ้าสาวผู้เป็นถึงว่าที่ไท่จื่อเฟย จะไม่ยอมพักผ่อนตามระเบียบ หากกลับลอบออกจากเรือนหลักเงียบ ๆ ราวกับนางเป็นปีศาจราตรีสวีหานเซียงสวมอาภรณ์รัดกุมสีเข้ม ไม่โดดเด่นแต่กลมกลืนไปกับความมืด นางเก็บผมขึ้น ใบหน้าหวานถูกพรางให้คล้ายหนุ่มน้อยหน้าหวานวัยสิบหกสิบเจ็ด นางเดินปะปนไปกับคลื่นผู้คนบนถนนอย่า

ตอนที่ 11||จำพรากชั่วคราวต้นยามห้าย...ในขณะที่ฝั่งเจ้าสาวหลบเร้นกายออกไปจัดการ ‘ธุระ’ แรกหลังกลับถึงเมืองหลวงทางด้านตำหนักของฝ่ายเจ้าบ่าวบรรยากาศก็สว่างไสวไปด้วยแสงจากโคมไฟตกแต่งนับพันดวงสะท้อนให้เห็นความยิ่งใหญ่ของพิธีอภิเษกที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในวันรุ่งขึ้น ว่ายิ่งใหญ่จริงแม้เวลาเตรียมงานจะแสนสั้นก็ตาม ผ้าแพรสีแดงทอด้วยดิ้นทองถูกแขวนสูงทั่วทั้งตำหนัก ประดับด้วยโคมไฟมงคลลวดลายเมฆมังกรคู่หงส์ เสียงขันทีและนางกำนัลเร่งมือจัดเตรียมเครื่องประดับพิธีดังขึ้นไม่ขาดสายทั้งที่เป็นเวลาดึกไม่น้อยแล้วก็ตามที่ลานกว้างหน้าตำหนักบูรพา ขันทีหลายสิบนายกำลังช่วยกันยกคานเกี้ยวเจ้าสาวหลวงที่เพิ่งถูกส่งมาจากกรมพิธีการเพื่อประกอบอย่างขะมักเขม้นภาพทั้งหมดงดงามราวงานมงคลของเทพบนสวรรค์ แต่เมื่อสะท้อนผ่านดวงตาของสตรีผู้หนึ่งกลับเต็มไปด้วยความไม่พึงใจและโกรธเคืองเจียงเพ่ยหยู นางคือท่านหมอหญิงแห่งตำหนักโอสถหลวงวัยสิบเก้าปี และนอกจากฐานะท่านหมอหญิง นางยังเป็นบุตรสาวบุญธรรมของเจียงกุ้ยเฟยอีกด้วย ฐานะของนางจึงไม่ธรรมดา“คุณหนูเราทำเช่นนี้ดีหรือเจ้าค่ะ” เมิ่งจิ่ว สาวใช้คนสนิทของหมอหลวงหญิงเจียงเอ่ยถามอย่างกล้

ตอนที่ 12||สมรสไร้หัวใจของเราสองต้นยามเหม่า...รุ่งอรุณยังไม่ทันคลี่แสงเต็มท้องนภา หมอกบางลอยอ้อยอิ่งเหนือปลายหลังคาเมืองหลวงต้าเว่ย เสียงฆ้องกลองประโคมดังขึ้นสนั่นก้องจากหน้าวังหลวง สะท้อนสะเทือนผนังหินทั้งสี่ทิศของพระนคร เป็นสัญญาณว่างานมงคลแสนยิ่งใหญ่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วขบวนมงคลสีชาดทอดยาวเหยียดเป็นสาย ม้าศึกนับร้อยเรียงแถวตรงเส้นถนนหลวง ธงมังกรสีน้ำเงินปักดิ้นทองโบกสะบัดตามแรงลมยามรุ่งอรุณ ลวดลายมังกรพลิ้ววาดกลางอากาศเหมือนเหล่ามังกรทองร่ายรำถวายพระพร ขบวนนี้ยาวเกินสิบหลี่จากวังหลวงตรงไปยังจวนเจิ้งกั๋วกงที่ตั้งอยู่ด้านตะวันออกของนครฉงชิ่งขบวนเคลื่อนจากหน้าตำหนักตงกงตามฤกษ์มงคลคือต้นยามเหม่ามาได้ครึ่งทางแสงทองก็ส่องอำไพภาพขบวนรับตัวเจ้าจึงยิ่งงดงาม เสียงประทัดดังไปตลอดถนนที่ขบวนยิ่งใหญ่เคลื่อนผ่านกลิ่นควันก็อบอวลท่ามกลางหมอกจางๆ ของปลายยามเหม่า อากาศเย็นเฉียบค่อยๆ อบอุ่นจากแสงสุริยาเปี่ยมด้วยพลังมงคลที่แผ่ซ่านทั่วทั้งนครองค์ไท่จื่อจ้าวเฉินจ้านทรงฉลองพระองค์ด้วยชุดเจ้าบ่าวเต็มยศ ผ้าไหมทองปักดิ้นลายมังกรห้าเล็บแลดูทรงอำนาจ ด้านบนทรงหมวกกลมประดับหยกขาวประณีต พู่แพรแดงระย้าอยู่ปลายห

ตอนที่ 13 | | เปิดฉากเจรจาพิธีทั้งหลายสิ้นสุดลงไปนานแล้ว สวีหานเชียงเองก็ถูกส่งเข้าห้องหอได้ครู่ใหญ่แล้วเช่นกัน ทว่าเสียงบรรเลงและเสียงหัวเราะจากงานเลี้ยงด้านนอกยังดังลอดเข้ามาเป็นระยะ ขณะที่ภายในห้องหอกลับเงียบสงัดเสียจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของเจ้าสาวแสงเทียนสีแดงสว่างไสวไปทั่วห้องนอน สวีหานเชียงนั่งนิ่งบนตั้งไม้หอม ผ้าคลุมหน้าสีชาดปิดบังใบหน้างามเอาไว้แต่เพราะผ้านั้นบางนางจึงพอมองเห็นภาพเบื้องหน้า มือเรียวพาดนิ่งบนตักไม่ขยับเขยื้อนสวีหานเชียงไม่แม้แต่จะเหลียวมองสำรวจภายในห้องหอหรือสนใจเสียงรื่นเริงด้านนอก เพราะขณะนี้ความคิดของนางล่องลอยไปถึงมารดาผู้ดวงตามืดบอด ความห่วงใยถาโถมอยู่ในอก แม้รู้ว่ายามนี้นางทำอะไรไม่ได้ แต่มันก็อดกังวลจนบีบหัวใจเสียมิได้"ไท่จื่อเฟยทรงหิวหรือไม่เพคะ"เสียงของหลิงหรงสาวใช้คนสนิทดังขึ้นอย่างระมัดระวัง กลัวรบกวนความเงียบในห้องหอหลังนิ่งไปครู่หนึ่ง สวีหานเชียงจึงดึงสติกลับมา"ได้โจ๊กสักถ้วยก็ดี" นางเอ่ยเสียงเรียบ เพราะตั้งแต่ยามอิ่นจนถึงตอนนี้ได้แต่ดื่มน้ำชาและน้ำแกงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เดิมทีนางมัวแต่กังวลจนไม่รู้สึกหิว แต่พอถูกถาม ท้องก็ร้องประท้วงขึ