Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 211 - チャプター 220

Tumigil kaming apat sa isa pang section ng venue na ito kung saan naroroon ang babaeng florista. Dahan-dahan niyang inayos ang mga bulaklak bilang final touches. "Ito na po, Ma'am," nakangiti niyang inabot sa akin ang bulaklak. I accepted it, marveling at the delicate arrangement of pastel roses, peonies, and baby's breath. Tuluyan na akong nawindang sa kagandahan nito nang humaplos sa hangin ang banayad nitong amoy. "Well?" I turned to Riel, holding up the bouquet like it was some kind of prize. "What do you think?" He glanced at it, then back at me. Hindi ko alam kung namamalik-mata lang ba ako pero nakita ko ang saglit na panlalambot ng ekspresyon niya. "Perfect," sabi niya sa seryoso at kalmadong boses. Kung hindi ko lang siya kilala ay iisipin kong sa akin niya 'yon sinasabi, pero kahit na gano'n nga ang nangyari, masasabi kong para lang talaga iyon sa pagpapanggap na ito. "If you were to compare Alina to a flower, what would it be? And why?" Nagulat ako sa biglaang ta

"Let's talk." Na-estatwa ako sa tinatayuan pagkarinig ko pa lang sa kaniyang baritinong boses. Pakiramdam ko'y umakyat lahat ng dugo ko sa katawan papunta sa puso. Ito na nga ba ang sinasabi ko. Alina naman kasi, e!Kung bakit ba kasi gumawa-gawa ka pa ng kuwento. Ayan tuloy!Lumunok ako at mabilis na nag-isip ng palusot bago dahan-dahang lumingon sa gawi niya. There he was. Nakapamulsang nakatayo, ilang agwat lang ang pagitan namin. Tinaasan niya ako ng kilay na para bang naghihintay ng eksplenasyon tungkol sa kuwentong barbero ko. Lihim akong bumuntong-hininga bago madramang ngumiwi."Aray! Aray!" kunwari kong hawak sa tiyan ko na para bang kasusuntok lang ng kung sinuman. Bahagya pa akong yumuko para mas lalong magmukhang totoong sumasakit ang tiyan ko. "Aray! Ang sakit!" Halos mapaluhod na ako sa sahig sa pagkukunwari. Gusto ko sanang matawa dahil alam ko na mukha na akong tanga dito, pinigilan ko lang, lalo na nang makita kong mukhang effective naman ang acting ko. Mula sa

"I'm sorry to hear about your father..."Gulat akong napatingin sa Mama ni Riel nang marinig ko ang sinseridad sa boses niya. She looked thoughtful while her expression softening in sympathy. "And it's admirable that your mother runs her business. I hope your sister is doing well in school," pagpapatuloy naman ng asawa niya. Tumingin ako kay Riel at binigyan niya ako ng isang tango, na para bang sinasabi nito na approve ang naging sagot ko. Gulat man sa nakuhang reaksyon ay nagawa ko pa rin tumango at ngitian ang mag-asawa sa harap. "She's doing well. Thank you," tanging nasabi ko na lang. Akala ko ay uuwi na akong luhaan. Sino'ng mag-aakala na mukha pa silang na-touch sa kuwento ng pamilya ko. Ano pa kaya 'pag malaman nila ang pinagdaanan kong rejections bago mapunta sa posisyong ito?Nagpatuloy pa ang kuwentuhan at kamustahan sa pagitan namin ng mag-asawa. Parang iyon ang naging daan para gumaan ang paligid sa akin. Iba talaga kapag hindi ka nagsisinungaling. Iba sa pakiramdam.

"Nervous?" Napakurap ako sa biglaang tanong ng makeup artist sa akin, pero agad din ako nakabawi at mabilis siyang inilingan. "Just thinking something," sagot ko. Napansin ata niya ang pagiging balisa ko magmula nang dumating ako dito. Sino ba naman kasi ang hindi magmumukhang tanga kung bigla ka na lang dito pinapunta para makeup-an para sa event na hindi mo alam kung para saan.Hindi ito ang inaasahan kong mangyayari sa huling araw ko bago ang kasal. A few minutes ago, I was in my room, still hoping to see Mama, Scar, or even Celine, kasi 'di ba, kadarating lang nila. Tapos biglang wala sila at napunta na lang ako dito sa harap ng malaking salamin, mini-makeup-an ng alam kong big time na makeup artist. "Thinking about tomorrow?" muling tanong sa akin ng makeup artist habang marahan niyang bini-blend ang foundation sa mukha ko. "It's normal to feel a bit overwhelmed. Weddings are a big deal, after all."Pilit akong ngumiti dahil hindi ko alam kung paano sagutin ang tanong niya. M

Tables were arranged elegantly across the lawn, each adorned with pristine white tablecloths and elaborate centerpieces. Waiters dressed in black and white moved seamlessly between the guests, balancing trays of champagne and hors d'oeuvres.Ganitong ganito 'yong awra na sumalubong sa akin no'ng huling dinaluhan ko ng party kung saan ko unang nakita sa personal ang katabi. Sino'ng mag-aakala na makaraan ang ilang araw ay kasa-kasama ko na siyang dadalo sa ganito ding event. Hindi lang 'yon dahil sa pagkakataong ito ay kaming dalawa talaga ang sinadya ng mga sosyalin at may kayang panauhin. Time really flies so fast, huh. Unang hinanap ng mata ko ay si Mama at ang kapatid ko. Hindi nagtagal ay natagpuan ko si Mama na nakatayo sa gilid ng lamesa, may hawak na champagne. Kalmado siyang nakikipag-usap sa isa ding kaedaran niyang babae na sosyalin. Kung titingnan ay hindi mo masasabing out of place ang nanay ko. Dalang-dala niya ang sarili na kahit ako ay puwede siyang pagkamalan na ma