Alle Kapitel von Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Kapitel 221 – Kapitel 230

"Feeling better?" Riel asked quietly as I stood beside him."Medyo," sagot ko at binigyan siya ng simpleng ngiti. "Just a little longer. You're doing great."Gusto ko sana siyang ikutan ng mata. Kanina pa kasi niya sinasabi 'yang little longer pero lagpas tatlong oras na't 'di pa kami umuuwi. Kahit anong pilit kong pagpapakalma sa sarili ay 'di ko talaga kaya. Pakiramdam ko ay binuo ata ng malaking pressure ang building na ito at pinasan sa buong balikat ko nang napasok ang isang paa ko rito. Paano, e, kada bisitang nakakasalamuha namin ay nalalaman ko kung paano sila nasobrahan sa pagka-big time. Ang nangyayari tuloy ay lalo lang tumatatak sa utak ko ang mga negatibong naiisip kanina. Isama mo pa ang huling nakausap namin kanina na nagbigay talaga sa akin ng sobrang bigat na pressure sa katawan. Sabihin ba namang bukas ay magiging Valderama na nga ako at inaasahan nila na tutulong ako sa pagpapalago pa ng kanilang kompanya. Ano naman ang alam ko sa ganoong bagay? Kung hihingan

Kumunot ang noo ko at tinitigan siya sa mata. Feeling ko mayro'n pa siyang sasabihin. Ewan ko lang kung bakit parang may pumipigil sa kaniya. "That's it? Nice? You're supposed to be poetic or something. You're a billionaire. Don't you have a way with words?" tila naghahamon kong tanong. "Why don't you find out for yourself someday?" he teased.Naguluhan ako sa sagot kaya napaisip ako. Sumandal ako sa upuan at nagtatakang tumingin sa kaniya. "Paano?""Try to kiss someone?" balik niyang tanong sa akin. Natigilan ako at napaisip sa suhestiyon niya. My gaze drifted to his lips, and before I could stop myself, I blurted out, "Can I kiss you, then?"Nagpaligoy-ligoy pa ako. Eh, ang totoo naman niyan ay gusto ko talaga siyang subukan mahalikan no'ng napogian ako sa side profile niya kanina. "That's it. Let's just go home," seryoso niyang sabi at pinaandar na ang sasakyan. Ni hindi man lang ako nililingon. Sa kabiguan ay nakasimangot akong napasandal ulit sa inuupuan, hindi na rin siya

Isang hindi pamilyar na kisame. Malawak at puno ng mga mamahaling muwebles na gawa sa mahogany. Malaking bintana kung saan ang sinag ng araw ay nanggagaling doon.Kumurap-kurap ako. Ang sakit ng ulo ko. Nasaan ba ako?Nag-inat ako at dahan-dahang umupo mula sa pagkakahiga. Gano'n na lang ang pagpikit ko nang maramdaman ko ang pagkirot ng ulo ko. Napasapo ako sa noo dahil pakiramdam ko ay parang binibiyak ito sa sobrang sakit. Seryoso, what happened last night?Lumingon ako sa paligid. Amoy sandalwood ang buong silid. Umusog ako at pumwesto sa gilid ng kama. Sa naalala ko, dumalo ako sa Pre-wedding gala namin ni Riel. Pinakilala ako sa lahat tapos nakainom. Pagkatapos no'n ay umuwi na kami ni Riel. What happened next?"Aw!" napangiwi ako sa aking pagtayo.Wait, bakit masakit ang singit ko?Nagtataka akong napabalik sa pag-upo. Seryoso, pati damit ko ay napalitan na rin ng pambahay. How did this happen?Blinking, I roamed my gaze around the surroundings again. A spacious room with dar

Napalunok ako nang tumigil siya saglit, ilang hakbang ang layo mula sa akin. "You're joking, right? Please tell me you're joking," desperada ko nang sabi. Imbes na sumagot siya ay umatras ito at binalikan ang kape. Mas lalo akong kinabahan nang sumimsim siya roon habang ang kaniyang mga mata ay nakapirmi na sa akin. Lord, naman, alam ko naman na pogi na siya, pero kailan ko pa siya natutunan i-appreciate ng sobrang lala? Iba na kasi ang naiisip ko sa mga tingin niya, e. This can't be happening. Hindi puwedeng magkaganito ako! Isa, dalawa, nakatatlong higop na siya sa kape niya pero ayaw pa rin niya alisin ang tingin sa akin. Pakiramdam ko ay nagsisitayuan na lahat ng balahibo ko sa katawan. Ang isang kamay niya ay nasa baywang pa rin, habang ang isa ay nasa tasa ng kape. Mamasa-masang buhok at tanging bathrobe lang ang suot. Bukod pa doon, medyo kita rin ang kalahati sa malapad niyang dibdib. Napahawak ulit ako sa pisngi. Siguro pulang pula na ito. Kung bakit ba naman kasi kail

Hindi ko alam kung paano ko nagawang maligo ng mabilis na hindi nilulunod ang sarili sa tubig. Kahit hanggang langit na ang inis ko sa mundo ay nagawa ko pa rin mag-ayos at sabayan silang lahat sa almusal.Naiwan pa rin ang utak ko sa mga nangyayari, lalo na sa kababalaghang ginawa namin sa kotse kagabi. Ganunpaman ay tuloy pa rin ang kasal-kasalan. Nakatayo ako ngayon sa harap ng full-length na salamin, suot ang magarbong puting gown na ginawa pa ng sikat na designer. Pinapalibutan ako ng mga tauhan ni Riel upang masigurado na perfect ang lahat. It all felt like it happened in a flash. One moment, I was in Riel's room, still trying to process the intimate and awkward moment we shared, and the next, I was here, ready for a day I had never imagined in a million years.Kumurap ako ng isang beses at mariin na pinagmasdan ang sariling repleksyon. Halos hindi ko na makilala ang sarili. I was dressed in a stunning white gown that hugged my body in ways I didn't think possible. Bahagya ko