Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

The dress I chose was simple. A black, knee-length number na nabili ko pang naka-sale, dalawang taon na ang nakalipas. Nasuot ko na 'to noong kasal ng pinsan ko. Outfit repeater ang gaga. I paired it with heels that pinched my toes and a clutch bag I hadn't used since graduation.Ilang beses kong sinabi sa sarili na mukha akong matino sa suot ko habang walang sawa kong pinagmamasdan ang sarili sa salamin. Totoo nga'ng kahit pa gaano ka-cheap ang isang damit, kung marunong ka naman magdala ay magmumukha kang expensive tingnan.At ako ang patunay ng kasabihang iyon."Just act confident," I whispered to my reflection. "You're not here to impress anyone. Just grab some hors d'oeuvres and go."Pagdating ko sa party ay para akong pinagbagsakan ng langit at lupa. Bukod sa nag-tricycle na nga papunta dito, e, mukhang namali pa ata ako ng napuntahan. Pero pag-check ko sa binigay ni Celine na location ay tama naman ako ng napuntahan.Hindi lang talaga ako makapaniwala na may nag-e-exist pa pala

Mabilis pa sa alas-kuwatro akong tumayo. Nakasunod lang ako kay blonde girl sa likuran niya, pilit pinapakalma ang dibdib at tiyan na kanina pa nagkakagulo sa loob. The elevator doors finally opened on the 45th floor, surprised by how quiet it was. The hallway was long and fancy, with dark wood on the walls. It was a very calm, almost empty feeling. The only sound I could hear was my own footsteps.Hindi ko tuloy maiwasan kwestyunin ang sarili kung bagay ba ang isang maingay at burara na tulad ko dito? Tuloy pa rin ang walang katapusan naming lakad ni Blonde girl mula nang lumabas kami sa elevator. Ang dami pa namin nilikuhan bago narating ang destinasyon. We stopped in front of the door, and the blonde girl/receptionist knocked before opening it."Mr. Valderama, Ms. Reyes is here," she said, her voice as calm as ever.Binuksan niya ang pintuan at iniwan na lang ako basta pagkaapak ko pa lang sa loob. Una kong napansin ang malaking bintana. Sa sobrang laki, e, halos kita na ang bu

"You don't have to be embarrassed, Ms. Reyes. It's not every day that someone like you asks me for money."His expression softened just a little, a hint of amusement playing at the corners of his mouth. It was as if he found the situation strangely amusing. Tumayo siya at lumapit sa isang lamesa, saka doon kinuha ang kaniyang wallet. Bahagya pang namilog ang mata ko nang makitang higit pa sa pangangailangan ko ang inabot niya sa aking pera."Don't worry about it," he said smoothly. "Consider this as part of the deal."I took the money hesitantly, feeling even more uncomfortable than before. But I couldn't help but let out a small sigh of relief. It was a little humiliating, asking him for something so basic, but at least I wasn't going to walk home."Thank you," I muttered, my face still red."No problem," he said, his voice calm. "But don't take too long to decide. I don't like waiting."With that, I left his office, still feeling the weight of everything he had said. I had so many

Isang itim na kotse ang sumalubong sa akin pagkalabas ko pa lang sa entrance ng building. Ni hindi ko napansin na hindi pala nakasunod si Riel. Kanina lang ay sinasabayan ako sa paglalakad. Saan naman siya nagpunta?Habang nagpapalinga-linga ang mga mata ko sa paligid ay nakuha ng atensyon ko ang lalaking lumabas sa kotseng maghahatid daw sa akin. Nginitian ako na agad ko naman sinuklian ng matamis na ngiti. Kung hindi ako nagkakamali ay parang dalawang taon lang ang tanda niya sa akin. Makisig, matipuno at pormal ang suot. Isa pang hindi mapapa-sa'kin. Lumapit ako sa kotse at ganoon na lang ang pagkatulala ko roon nang mamukhaan ang uri nito. This wasn't just any car. It was a shiny, high-end vehicle, the kind that you only see in magazines or movies. Lumunok ako at mas lumapit pa roon. Pormal akong pinagbuksan no'ng driver. Grabe! Pati pagkilos niya ay praktisadong praktisado. "Miss Alina, please," he said, gesturing toward the back seat.Tahimik akong pumasok at naupo sa loob.

"Bakla, kung isa na naman 'to sa mga trip mo-""Hindi nga!" putol ko sa kaniya. "I'm getting married and you should be prepared kasi invited ka," pagka-klaro ko. "Babatukan kita, isa! Ano'ng oras na, oh. Natutulog 'yong tao."I chuckled nervously. Okay, gets ko. Hindi naman talaga kapani-paniwala ang sitwasyon kong ito. Ako nga mismo, ayaw pa mag-sink in sa utak ko lahat. Ano pa kaya itong si Celine na parang noong isang araw lang, e, magkasama kami sa party tapos ngayon, ibabalita ko na lang na ikakasal na ako. "Okay, I'm sorry," bumuntong -hininga ako. "Basta prepare yourself. Tatawagan ulit kita bukas. Go back to sleep na."Mabilis kong pinatay ang tawag na hindi hinihintay ang kaniyang sasabihin. Sunod kong tinawagan ay si Mama. Kahit na peke ang mangyayaring kasal ay gusto ko pa rin na nandoon siya kasama ang nag-iisa kong kapatid. Saka ko na lang iintindihin ang mangyayari sa hinaharap kapag nandoon na ako sa sitwasyong iyon. Unang ring pa lang ay sinagot na niya ito sa kabi