All Chapters of Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Chapter 291 - Chapter 300

Bago pa magbago ang isip ko ay kinuha ko na mula sa bulsa ang aking cellphone. I tapped his contact name, already half-prepared for the call to ring endlessly before going to voicemail.Hindi talaga ako nag-e-expect na masasagot nya, kaso unang ring pa lang ay nasagot na nya."Free time?" His deep voice greeted me, straight to the point.Napangiti ako sa wala sa oras."Oo. Ikaw?" Kagat-kagat ko ang aking labi, pinipigilan ang muling pagsilay ng isa pang ngiti."Yes, same here."Pinaningkitan ko sya kahit hindi naman nya nakikita. I highly doubted that. Riel Valderama having free time in the middle of the day? That didn't sound right.May parte sa akin na gusto ko syang papuntahin dito kung talagang may oras sya ngayon. Para makita sya saglit. It was a stupid idea, of course.I only have a few minutes left before my class starts. I missed him. That much, I could admit to myself now. Ilang beses ko iyon tinanggi sa sarili, pero oo, miss ko na talaga sya."Make friend with others, so you

Badtrip akong lumabas sa huling class ko, na wala man lang pumasok sa utak ko kung ano ang pinagsasabi kanina ng aking prof. Umupo ako sa waiting shed at pinakalma ang sarili.Sabi, susunduin ako ng halimaw. Hindi pwedeng abutan nya ako sa ganitong ayos. Mabilis pa naman nya ako mabasa. Huminga ako ng napakalalim.The campus was already dimly lit. Most students were heading home. Their conversations buzzing faintly in the background as they passed by. While I was sitting here on the cold bench, rubbing my hands together for warmth.Tiningnan ko ang aking cellphone. 6:40 PM na pala. 20 minutes ng late ang halimaw. Dapat nandito na sya.I exhaled, leaning back against the bench. Maybe he's just running late.Dumaan ang malamig na hangin, at parang nanuot iyon sa aking buto. Sana naman huwag umulan. Minalas na nga ako kanina, e.I pulled my bag closer and glanced around. The once busy campus was quiet now, save for a few students lingering by the entrance.Lagpas sampung minuto ulit at w

His familiar scent hit me that my breath caught in my throat. Crisp. Clean. A faint trace of cologne. A scent I had grown accustomed to over time.Sunod-sunod ang paglunok ko sa sariling laway nang lingunin nya ako. Seryoso pa rin ang kanyang mukha, at kahit anong basa ko sa kung anumang iniisip nya ay hindi ko magawa. Ang hirap lang talaga.His eyes held no amusement this time. No teasing glint. No sharp smirks. Just quiet, steady observation.A gust of wind passed again, but I barely felt it anymore. Nasa akin na ang suot nyang coat. Nakaputing long-sleeve polo na lang sya ngayon. At necktie nito ay bahagyang wala sa ayos. Gusto ko iyon ayusin gaya ng lagi kong ginagawa, pero wala sa timing.The silence between us stretched, thick and unmoving, as if neither of us wanted to be the first to break it. Nag-iwas ako ng tingin, at sa malayo binaling ang mata.I adjusted and pulled his coat closer against my body. The warmth was comforting, but the weight of the moment pressed harder agai

I forced myself to meet his gaze then, straightening my shoulders. "Yes. Unless you have something else to do?"Sa halip na sagutin nya ako pabalang, muli na naman nya ako tinitigan. Then, without a word, he reached for the car keys and started the engine. Awkward pa rin, pero kahit papaano ay nakahinga ako ng maluwag.I turned my head to the window, pretending to be more interested in the city lights than in the unsettling weight of his gaze. Pasulyap-sulyap kasi sya sa akin habang nagmamaneho. Tuloy, halos sumakit na leeg ko katitingin kunware sa nadadaanang mga building.I had a feeling the conversation wasn't over.At kapag iyon ang kutob ko, ito'y nagkakatotoo.Pagdating namin sa mansion, nauna syang bumaba. Pagkatapos niyang isara ang sasakyan, dumiretso siya sa harap ng passenger seat at binuksan ang pinto para sa akin.Napatitig ako sa kanya dahil sa ginawa, bahagyang nag-aalangan. Tahimik lang syang naghihintay sa akin sa gilid. Dahan-dahan akong lumabas.Sa sandaling pag-apa

"Nothing more. No personal matters involved."Dapat ay nagbigay ng kaginhawaan sa akin ang kanyang eksplenasyon, pero iba ang naging dating nito sa akin. Para bang mas lalo lang naging klaro sa akin ang lahat."But she's your ex."Wala sa sarili kong nasabi ang dapat ay nasa utak ko lang.Marahan syang tumawa na ikinagulat ko. Umiiling-iling pa syang nakatingin sa akin, na para bang isang malaking katawa-tawa ang sinabi ko."If by 'ex' you mean ex-lover, then no." His tone was light, teasing almost. "We were bound to marry before, yes, but only because we had to. No love involved."Natameme ako.Wait, what?Bahagyang nagsalubong ang kanyang kilay, tila may naalalang pangyayari. Ako nama'y hindi na nakagalaw at tuluyan ng natameme sa kanya."Wait..." He looked at me, this time with something close to realization. "Is that why you were in the park earlier? Because you thought Isabella and I were actually exes?"Kung kanina ay gulat na gulat ako sa narinig, ngayon naman ay tuluyan na tal