Lahat ng Kabanata ng Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Kabanata 281 - Kabanata 290

Minsan talaga napapaisip ako kung paano ko sya naging kaibigan. I mean, baliktad talaga ang ugaling mayro'n kami. Lalo na ang buhay na mayroon sya, at 'yung akin.Katulad na lang nito.Pagkalabas namin ng condo, isang mamahaling sasakyan ang nakaabang sa tapat ng building. Hindi ako magugulat kung regalo na naman ito ng mama nya. Lahat na lang yata ng bagay sa buhay niya ay regalo.It was a shiny white Bentley Bentayga, luxury SUV na alam kong nagkakahalaga ng milyon-milyon. Pangmayaman talaga. Pero kung may mas nakakagulat pa rito, iyon ay ang mismong may-ari ng sasakyan. Ang babaeng hindi man lang marunong mag-park ng diretso."Sakay na, babe!" Nakangiti pa 'yan syang nag-aya sa akin sa loob.Bentley. At si Celine ang nagmamaneho. Hindi kaya mas delikado pa 'to kesa sa mismong club na pupuntahan namin? Kung oo, may magagawa pa ba ako? Tsk.Sumakay na lang ako sa passenger seat. Seatbelt on for safety, at sinimulan na niya ang pagmamaneho, na parang walang silbi ang mga buhay na mero

I shifted my focus back to the menu and flagged down a waiter."One mango juice, please.""No alcohol?" he raised a brow.I shook my head. "Not a fan."Not after the last time I drunk.The mere thought of it made my face heat, not because of the alcohol itself, but because of what happened after. Because of Riel.Hindi katulad ng gabing iyon, walang Riel na magliligtas sa akin sa kalasingan. At lalong wala sya rito para hingan ng kiss.Riel, Riel, Riel...How many times had I thought of that man tonight?Kalma, Alina. Nasa trabaho sya, at ikaw ay nasa sarili mo ring lakad. Stop thinking about him!Right. I was in a high-end club, miles away from him. Sitting across from a guy who once pursued me, and yet, his name kept echoing in my head like an annoying pop song stuck on repeat.Why the hell was I even thinking about him in a situation like this?"Bakit ka hinahayaan ng asawa mo na mapunta dito sa club?"David's sudden question snapped me out of my thoughts. Again, pinigilan ko talag

"Sinong may gawa nun?" tukoy ko sa flash ng camera kanina.Imbes na sagutin ako ng magaling na lalaki ay nagawa pa nya akong tawanan. 'Yung tawa na hindi natutuwa, kun'di 'yung klase ng tawa na gustong-gusto kong ibalibag sa inis."Give it a few weeks," he smirked infuriatedly. "That wedding ring of yours will be gone, and you'll come running back to me."Nagtiim-bagang ako, habang ang mga kamao ay naikuyom sa pagpipigil na hindi sya sabunutan.Tinalikuran na nya ako pagkatapos, at nakapamulsang bumalik sa pwesto kung saan namin sya nakita. Kung nakakamatay lang ang mata ay baka kanina pa sya nakahandusay sa sahig. Titig na titig ako sa papalayo nyang likod.Back in college, he always got what he wanted, one way or another. Hindi dahil anak nga sya ng mayor. May sarili syang pamamaraan. At kapag sinabi kong paraan nya, dalawang klase ito. Mabuti at oo, madumi din.Andoon na 'yung pagpapalagpas ng mga professor namin sa absences nya. Mga nakapikunan nyang schoolmates namin, tapos hindi

Inayos ko ang pagkakasabit ng aking satchel bag sa balikat, at nakangiting pinagmasdan ang entrance ng Velmont University.Everything about this place screamed money and legacy. From the towering white columns to the perfectly trimmed hedges that probably had their own maintenance team. Even the pathways felt intimidating, paved with bricks that looked too pristine for anyone to step on.Ang OA lang talaga ng mokong na 'yun. Bakit dito nya ako pinag-aral? Ayos na ako sa pampublikong paaralan, e. Basta ba may maayos na pamamalakad. Kailangan talaga dito? Dito sa may pinakamahal na tuition fee?Students passed by me, exuding effortless confidence. Nakakapangliit, sa totoo lang. Halata naman kasing may mga kaya ang mga nandito, e. Lalo na nang mapalingon ulit ako sa may entrance. Napapangiwi na lang talaga ako sa labas-masok na mga mamahaling kotse.Ulitimo pagtawa ng mga estudyante dito ay may halaga. May class at sobrang demure. Kamusta naman ako na halos lamunin na ang kaharap kapag t

I watched as his eyes scanned the paper. Pilit kong binabasa ang maari nyang iniisip, ngunit mahirap talaga. Nadi-distract lang ako sa kakisigang meron sya kahit magkasalubong na ang kanyang kilay."You barely have time for a quick break," he stated while still staring at my schedule.Parang sya pa ang nalungkot para sa akin, tuloy, nahawa na rin ako. Napabuntong-hininga ako at namroblema sa sikip ng aking schedule."Bakit ang aga ng pasok mo?" he muttered again, this time, nakatingin na sya sa akin habang kunot pa rin ang kanyang noo."Hayaan mo na. Siguro bawasan na lang natin 'yung s-x sched natin para maaga akong magising," suhestiyon ko.Akala mo talaga sagabal ang makamundo naming ginagawa. Kaya pa naman siguro isingit iyon. Ano ba 'yan, Alina! Nahahawa ka na talaga sa halimaw!Marahas na buntong-hininga ang pinakawalan nya. Kung ako ay medyo nakaramdam ng kabiguan sa sariling suhestiyon, sya naman ay nasobrahan. Nakasimangot na sya ngayong umupo sa tabi ko.Kung wala lang sigur