Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 361 - チャプター 370

Walang anu-ano'y sumandok ulit ako sa kanyang kanin, na may kare-kare ng nakahalo, saka ko iyon itinapat sa bibig nya.The gesture was automatic, natural, like I'd done it a hundred times before.Saglit nya akong tiningnan bago ngumisi ng nakakaloko. Dahil dun, napatitig ako sa kanyang labi, at napagtanto ang ginagawa.Biglang kumabog ang dibdib ko. Sumalida sa utak ko ang mukha ng lalaki na pilit kong iniiwasan isipin. Ang mukha nyang nakangisi kapag nagpaplanong asarin ako.Ang mukha nya kapag susubuan ko ng pagkain.The memory hit like a slap, sharp and sudden.'Thank you, love...'Napapikit ako nang pati ang boses nyang nang-aasar ay klarong bumulong sa tainga ko.The image, the sound, was so vivid, so real, that my entire body froze.Kusang bumagsak ang kamay ko. Binalik ko ang kutsara sa tabi ng plato ni Primo. Lumunok ako at nag-iwas ng tingin sa lalaki.Riel. Bakit ba sya ang naalala ko nang susubuan ko na si Primo?I straightened in my seat, pretending nothing had happened as

Tears blurred the ink as flashes of the past broke free, unraveling every wall I had desperately tried to build.Kada butil ng luha ko ang nahuhulog sa hawak kong dyaryo, ay syang pagbalik din isa-isa ng mga ala-alang matagal ko ng pilit iniiwasang isipin.The way he used to tease me, his lazy smirk when I got flustered.How he'd pull me into his arms, just because he could.At ang panghuli ay ang mukha nyang natutulog bago ako lumabas sa kwarto at umalis sa mansyon.Bumaon ang mga kuko ko sa suot na t-shirt ni Primo. Tumagos ang mga luha ko roon. His hand hesitated before it settled on my back, gentle, warm, and steady.Tahimik lang syang nakayakap sa akin. He just held me, without judgment, without questions, while I shattered against him.Nasa ganoong posisyon kami nang pareho kaming natigilan dahil sa matinis na pagpreno ng mga gulong sa harap namin.A black police car pulled up fast and deliberate right in front of us. Lumabas mula doon ang tatlong lalaki na nakauniporme ng pulis

Iiling-iling akong umatras."No..." halos hindi ko na marinig ang sariling boses. "Ang gusto kong marinig ay hindi 'yan. Sabihin mong mali sila, Primo."His face twisted with something I couldn't quite place. Pain, guilt, maybe even relief at finally admitting it aloud.Akala ko iyon na ang huling sasabihin nya. Akala ko iyon na ang matinding magpapabagsak sa puso ko. He didn't stop there. Ang sunod nyang sinabi ay parang kutsilyo na tuluyang humiwa sa puso ko."Riel was supposed to die too."Literal na natigilan ako. Naikuyom ko ang kamao ko. His confession physically knocked the air out of me."A-Ano?!"Magkahalong inis at naguguluhan ang boses ko. Yumuko sya ulit. Napahawak ako sa dibdib nang maramdaman ko ang hirap ko sa paghinga. Ni hindi ako makapag-isip ng maayos."It wasn't part of the plan. Si Celine at David lang dapat," he said bitterly. "But things happened. Bigla syang dumating matapos kong patayin ang dalawa," his lips twisted into a humorless smile. "Babarilin ko sana s

The faint light from the hallway casting shadows across his face. Bagama't hindi ko lubos mabasa ang kanyang ekspresyon, alam ko, at sigurado ako na narinig nya ang buong pag-uusap namin.Ang mata nyang kaninang kalmado ay tumalim nang malipat ito sa kabuuan ni Primo.My stomach twisted into knots, and for a brief, terrifying second, I couldn't breathe. Akala ko, sa labas lang sya at walang balak na pumasok dito.Nag-iwas ako ng tingin. Lihim akong huminga ng malalim bago bumalik sa kinauupuan kanina. Nasa akin ang mata ni Primo nang tingnan ko sya. Tikom na ang bibig nya at mukhang walang planong magsalita ulit.Nakatalikod man ako kay Riel, ramdam ko pa rin ang talim ng tingin nya sa aming dalawa. Ilang saglit pa ay narinig ko ang mga yabag nyang papalapit sa amin. Napatingala ako nang tumayo sya sa gilid ko.Na kay Primo pa rin ang tingin nya. Napasinghap ako nang tahimik syang naupo sa katabi kong bakanteng bangko. For the first time since stepping into this room, I didn't know wh

Kada segundong lumilipas ay sya naman palakas nang palakas ang iyak ko. Narinig ko ang marahas nyang pagbuntong hininga sa tabi. The next thing I knew, I felt his arm wrap around my shoulders, pulling me against him.After three long years, I finally felt his warmth, pero imbes na tumahan ako ay mas lalo pa akong napahagulgol. Ang dalawang kamay ko ay napunta sa likod nya at mahigpit na napakapit doon."Fuck that bastard," dinig kong bulong nya, sinundan pa ng isa pang marahas na buntong-hininga."This should be the last time I see you cry because of him."Halata sa boses nya ang galit, na para bang gusto nyang bumalik na lang sa loob at tapusin ang dapat tapusin kay Primo.Kung alam lang nya.If only he knew that he was one of the reasons I was breaking down right now.Kung alam lang nya na sya ang pinakarason kung bakit ako umiiyak ngayon. Na kahit anong pagkukunwari ko, sakop nya pa rin lahat ng emosyong nakapaloob sa akin.That no matter how hard I tried to push thoughts of him as