All Chapters of Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Chapter 341 - Chapter 350

When I woke up, everything was quiet. Mabigat pa rin ang aking talukap. Bumangon ako at naupo sa kama.Sa isang saglit, hindi ko agad nakilala ang kwartong kinaroroonan. Madilim at ang tanging nagbibigay ng liwanag sa paligid ay ang lampshade, na nasa gilid lang ng kama.Kung hindi ko pa nalingunan si Riel sa tabi, na mahimbing na natutulog, hindi rerehistro sa utak ko na nasa kwarto pala ako.His face was relaxed in sleep, all the sharp edges softened into something almost peaceful.Nalingunan ko ang orasan sa tabi. Mag-aala una pa lang ng hatinggabi. Gaano ba ako katagal nakatulog?Humiga ulit ako at dinampot ang cellphone. Nakalatag lang ito sa tabi ng lampshade. The memory of earlier came crashing back all at once the moment I touched it.Napalunok ako. Akala ko, panaginip lang lahat ng nangyari.Nanumbalik ang bigat sa dibdib ko nang bumaba ang tingin ko sa hawak kong cellphone. With shaking fingers, I unlocked the screen.Umayos ako sa pagkakahiga at huminga ng malalim. Alam kon

"What did I do wrong, ma'am?" Pinigilan kong hindi manginig ang boses. "Oo at peke kami nagsimula ng anak nyo, pero mahal po namin ang isa't isa. Mahirap ho ako pero hindi ko po matatanggap ang alok nyo."That made her brow raised. A faint, humorless smile curled on her lips."Is that so?" pinilig nya ang ulo. "Because of your scandal, my son has become a laughingstock. Do you even realize how much damage you've caused? Unlike you, he has everything to lose. He has a reputation to protect. If you really care about him, you'd walk away without a second thought."Natigilan ako saglit. Ang kaninang kompiyansa sa sarili ay parang naglaho na lang na parang bula nang marinig ang sunod-sunod nyang sinabi."You've dragged my son into your mess. You've turned him into the center of a scandal. And if you truly loved him," tumalim ang mata nyang nakatingin sa akin. "You wouldn't let him suffer because of you."Her words cut like glass. Alam ko naman iyon. Alam na alam ko na tama sya. Pero hindi

Kumawala sa aking mata ang munting luha. Agad ko iyon pinalis at marahas na suminghap. Ang unfair lang sa part ni Riel na wala syang kaalam-alam sa nangyayari.Mas lalo lang naninikip ang dibdib ko kapag naiisip ko na gigising sya na wala na ako rito. Pero mas nadodoble ang sakit kapag ang mukha naman ng pamilya ko ang sumasagi sa utak ko.Tiningnan ko sa mata ang nanay ng lalaking maiiwan ko. Lumunok ako ng paulit-ulit bago sya gawaran ng isa pang ngiti. Sa pagkakataong ito, may sinseridad at walang halong kahit anong negatibong emosyon.Nginitian ko sya dahil kahit papaano, may mabuti akong magiging ala-ala sa kanya."Please..." sandali akong yumuko para ihanda ang sarili sa huling pagkakataon. "Please tell your son that... it was nice meeting him."The words tasted bitter on my tongue, but they were the only ones I could manage. Ang dami ko pang gustong ipasabi, mga paalala para sa anak nya bago umalis, pero wala na akong natitirang lakas para ibuka pa ang bibig.Mabilis akong tuma

Lunes ngayon kaya hindi nakapagtataka na narito sya upang magkape.He was standing in front of the glass display case, his eyes scanning the rows of freshly baked bread and pastries like he had all the time in the world.Katulad ng nakasanayan, nakasuot sya ng pormal na suit, na talagang nagsasabi na hindi sya taga-rito. Ang ganoong ka-eleganteng kasuotan ay hindi karaniwang makikita na suot ng mga tao dito.Katulad ko, simpleng maong na nagmukhang luma dahil sa paulit-ulit na paglaba nito, at puting tshirt, na tinaguriang uniporme namin dito sa bakeshop.He was overdressed for a small-town. He exuded that cold, polished aura, like he had just stepped out of some high-rise office in the city and accidentally wandered into our little bakery."May napili ka na po ba?"Hindi na ako nakatiis at napatanong na ako. Natagalan kasi ako sa pagpili nya. E, may naghihintay pa sa aking trabaho sa likod.Si Elise naman kasi, pinili pang makipag-date kaysa sa trabaho nya. Sya kasi ang cashier namin

Dinadakma ng malamig na hangin ang aking mukha habang naglalakad ako papunta sa bakeshop. Tahimik ang paligid, tanging ilang ilaw sa kalye ang kumikislap habang nananatiling madilim ang langit.Mag-aalas singko pa lang ng umaga. Ganitong oras ako pumapasok. Bahagya kong pinilig ang aking ulo upang mag-inat. Ramdam ko ang pananakit ng aking tuhod at balikat, dulot ng puyat at pagod na natamo sa raket ko kagabi.Pinigilan kong huwag mapahikab sa daan. Marahan ko pang sinampal ang nanlalamig kong pisngi upang tuluyan nang magising ang diwa.Bitin na bitin ang tulog ko. Mag-aalas dose na nang nakauwi ako. Gusto ko pa sanang matulog ng matagal pero hindi naman pwede dahil nga may trabaho pa ako.Ang simpleng pag-mi-makeup sana sa isang batang babae ay napunta sa pagiging baby sitter. The little girl needed more help than I expected.Sa huli, inalalayan ko siya sa backstage. Ako na ang nag-asikaso sa mga isinuot niya sa pageant, sa kanyang buhok, at maging ang pagpapakalma sa kanya mula sa