登入His words struck me harder than I was prepared for. Natahimik ako at natulala sa kanya. Ito na ata ang pinakamasakit na salita na narinig ko mula sa tao.The air inside the car seemed to thicken, dahilan ng matinding pagsikip ng dibdib ko. Sinubukan kong mag-isip ng sasabihin, pero nablangko na ang utak ko.Hindi man nya direktang sabihin pero para na rin nyang sinampal sa akin na kinakalimutan ko sya kahit nasa harapan ko lang naman sya.Pakiramdam ko, may naputol na bahagi sa akin.And it hurt. Sobrang sakit na marinig ito mula sa kanya.It hurt because I had no excuse. No way to deny that he was right.Masyado akong nag-focus sa sariling hinanakit, sa ibang taong sangkot sa pinagdadaanan ko. Ni hindi ko naisip na maging sya ay naaapektuhan din.I was too lost in the chaos of everything falling apart to notice that, somewhere along the way, I had left him behind. And the worst part? He never asked for much.Sinubukan kong ibuka ang bibig, pero walang boses na lumabas. Ano ba dapat k
His words struck me harder than I was prepared for. Natahimik ako at natulala sa kanya. Ito na ata ang pinakamasakit na salita na narinig ko mula sa tao.The air inside the car seemed to thicken, dahilan ng matinding pagsikip ng dibdib ko. Sinubukan kong mag-isip ng sasabihin, pero nablangko na ang utak ko.Hindi man nya direktang sabihin pero para na rin nyang sinampal sa akin na kinakalimutan ko sya kahit nasa harapan ko lang naman sya.Pakiramdam ko, may naputol na bahagi sa akin.And it hurt. Sobrang sakit na marinig ito mula sa kanya.It hurt because I had no excuse. No way to deny that he was right.Masyado akong nag-focus sa sariling hinanakit, sa ibang taong sangkot sa pinagdadaanan ko. Ni hindi ko naisip na maging sya ay naaapektuhan din.I was too lost in the chaos of everything falling apart to notice that, somewhere along the way, I had left him behind. And the worst part? He never asked for much.Sinubukan kong ibuka ang bibig, pero walang boses na lumabas. Ano ba dapat k
His words struck me harder than I was prepared for. Natahimik ako at natulala sa kanya. Ito na ata ang pinakamasakit na salita na narinig ko mula sa tao.The air inside the car seemed to thicken, dahilan ng matinding pagsikip ng dibdib ko. Sinubukan kong mag-isip ng sasabihin, pero nablangko na ang utak ko.Hindi man nya direktang sabihin pero para na rin nyang sinampal sa akin na kinakalimutan ko sya kahit nasa harapan ko lang naman sya.Pakiramdam ko, may naputol na bahagi sa akin.And it hurt. Sobrang sakit na marinig ito mula sa kanya.It hurt because I had no excuse. No way to deny that he was right.Masyado akong nag-focus sa sariling hinanakit, sa ibang taong sangkot sa pinagdadaanan ko. Ni hindi ko naisip na maging sya ay naaapektuhan din.I was too lost in the chaos of everything falling apart to notice that, somewhere along the way, I had left him behind. And the worst part? He never asked for much.Sinubukan kong ibuka ang bibig, pero walang boses na lumabas. Ano ba dapat k
Kada segundong lumilipas ay sya naman palakas nang palakas ang iyak ko. Narinig ko ang marahas nyang pagbuntong hininga sa tabi. The next thing I knew, I felt his arm wrap around my shoulders, pulling me against him.After three long years, I finally felt his warmth, pero imbes na tumahan ako ay mas lalo pa akong napahagulgol. Ang dalawang kamay ko ay napunta sa likod nya at mahigpit na napakapit doon."Fuck that bastard," dinig kong bulong nya, sinundan pa ng isa pang marahas na buntong-hininga."This should be the last time I see you cry because of him."Halata sa boses nya ang galit, na para bang gusto nyang bumalik na lang sa loob at tapusin ang dapat tapusin kay Primo.Kung alam lang nya.If only he knew that he was one of the reasons I was breaking down right now.Kung alam lang nya na sya ang pinakarason kung bakit ako umiiyak ngayon. Na kahit anong pagkukunwari ko, sakop nya pa rin lahat ng emosyong nakapaloob sa akin.That no matter how hard I tried to push thoughts of him as
The air crackled with tension, thick and suffocating. Dahil hindi ko na kinakaya ang paligid, mabilis kong hinila ang seradura, saka walang lingon-lingon akong lumabas.Pagkaapak na pagkaapak ng isa kong paa sa labas, kusang tumulo ang kanina ko pa pinipigilan na luha.I didn't look back.I couldn't.Because deep down, I knew...That was the last time I would ever see Primo.Kung ano man ang namagitan sa amin, hanggang doon na lang talaga.Whatever we had, whatever fragile thing existed between us, was already gone.Mabigat ang dibdib kong nakalabas ng police station. Kada hakbang ko kanina palayo sa kwartong iyon ay para akong hinihila pabalik sa loob.Siguro ang kagustuhan na makauwi ako't makapagpahinga, kahit saglit sa lahat ng ito, ang nagpatulak sa akin na magpatuloy sa paglalakad.I just wanted to go home. Away from all of this. Away from Primo. Away from Riel.Nagpalinga-linga ako, desperadang makapara ng tricycle bago pa ako abutan ng naiwang si Riel.Just one ride, and this
The faint light from the hallway casting shadows across his face. Bagama't hindi ko lubos mabasa ang kanyang ekspresyon, alam ko, at sigurado ako na narinig nya ang buong pag-uusap namin.Ang mata nyang kaninang kalmado ay tumalim nang malipat ito sa kabuuan ni Primo.My stomach twisted into knots, and for a brief, terrifying second, I couldn't breathe. Akala ko, sa labas lang sya at walang balak na pumasok dito.Nag-iwas ako ng tingin. Lihim akong huminga ng malalim bago bumalik sa kinauupuan kanina. Nasa akin ang mata ni Primo nang tingnan ko sya. Tikom na ang bibig nya at mukhang walang planong magsalita ulit.Nakatalikod man ako kay Riel, ramdam ko pa rin ang talim ng tingin nya sa aming dalawa. Ilang saglit pa ay narinig ko ang mga yabag nyang papalapit sa amin. Napatingala ako nang tumayo sya sa gilid ko.Na kay Primo pa rin ang tingin nya. Napasinghap ako nang tahimik syang naupo sa katabi kong bakanteng bangko. For the first time since stepping into this room, I didn't know wh
"Chloe!" Mabilis kong isinara ang compact mirror ko at akmang tatayo para tumakas, pero huli na ang lahat. Ate stood there, her hands on her hips, looking like a storm cloud ready to burst. "Anong ginagawa mo rito, ha?!" bulyaw niya sa akin. Ni hindi niya pinansin ang ibang mga tao sa clubhouse n
"Chloe, what are you doing here?” mabilis akong nilapitan ni Kuya Gab. Pero nilagpasan ko lang siya at nagkunwaring hindi siya narinig. Umalinsunod ang tingin nila sa akin nang naupo ako sa bakanteng upuan sa tabi ni Alistair. At dahil kasali sa plano ko ang kumilos ayon sa babaeng nasa edad nila
Problemado tuloy akong natulog. Kinabukasan sa school ay parang wala ako sa sarili habang abala sa pagli-lecture ang instructor namin. Kahit ang katabi ko sa upuan na si Mia ay napansin ang pagiging tuliro ko. “Hoy, Chloe. Kanina pa tayo tapos sa math, pero mukhang nandoon pa rin ang utak mo sa mga
Prologue Growing up, I always thought that love was a transaction. Ganoon kasi ang nangyari sa ate ko. Ipinakasal siya ng mga magulang ko sa Ninong namin bilang pambayad sa utang. Nong una ay hindi ako sang-ayon. Syempre, kawawa ate ko. Bukod sa nakakadire nga isipin, e, ang akala namin ay mata







