Lahat ng Kabanata ng Secret Love Of VAMPIRE: Kabanata 71 - Kabanata 80

“ไอ้...” ลองพยายามอีกครั้ง เผื่อยังมีอาวุธลับบนเรือนกายหลงเหลือซ่อนอยู่แต่ก็เหนื่อยเปล่า และทำให้โรมสนุกสนานกับการได้เล่นกับความรู้สึกของเธออีกด้วย แล้วนี่...เมื่อไหร่อรสาและคนอื่นๆ จะมาช่วย หรือคนพวกนั้นเชื่อว่าเธอแปรพักตร์และทอดทิ้งกันอย่างไม่ไยดี ไม่ใช่...คนทรยศหักหลังจะถูกแบล็กลิสต์ตามล่าจนไม่มีที่ให้หลบซ่อนกายก่อนถูกสังหารโหดต่างหากละ“เอาละฉันไม่มีเวลาล้อเล่นกับเธอแล้ว บอกความจริงมาดีกว่า ไอ้พวกที่ส่งเธอมาเป็นใคร ต้องการอะไรจากฉัน แล้วตอนนี้ไอ้เจ้าพวกนั้นมุดหัวอยู่ที่ไหน” เขากับเพื่อนจะได้ไปกำจัดไอ้พวกนักฆ่าเหล่านี้ให้สิ้นซาก จะได้ไม่ต้องไปเที่ยวตามไล่สังหารใครเขาอีกสุพรรณิการ์ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง “ปล่อยฉันนะ...ปล่อย!!” ร้องตะโกนจนเจ็บคอ“ดิ้นเข้าไปดาหลา เธอยิ่งดิ้นก็ทำให้ฉันยิ่งหิว!”คำพูดโรมไม่ได้แตะโสตประสาทของคนกำลังกลัวแม้แต่น้อย หัวใจหล่นตุ้บไปกองอยู่ที่ปลายเท้าเมื่อโรมแยกเขี้ยวและโน้มใบหน้าลงมาหาลำคอระหงอย่างเชื่องช้า“ยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว อย่าทำอะไรฉันเลยนะ” อย่างน้อยมารยาหญิงก็คงทำให้เธอมีเวลาหายใจ คิดออกว่าควรทำยังไงเพื่อให้หลุดพ้นจากอุ้งมือแวมไพร์ตัว

อื้อ...แม้เตรียมตัวรับความเจ็บเอาไว้แล้ว แต่พอถูกฝังเขี้ยวบนลำคอก็สะดุ้ง เผลอยกมือจับและจิกเล็บบนท่อนแขนกำยำ ฟันขาวกัดบนกลีบปากอิ่ม ความเจ็บเพิ่มขึ้นจนตาพร่ามัว กลิ่นคาวจากเลือดที่ถูกดูดออกจากกายปลุกความทรงจำที่ถูกฝังไว้ในส่วนลึก ทำให้สุพรรณิการ์ย้อนเวลากลับไปสู่อดีตอันเลวร้ายแสนสาหัสที่เธอมิอยากจดจำน้ำตาหลั่งไหลรินอาบแก้ม เด็กหญิงตัวน้อยซึ่งซุกซ่อนกายอยู่เห็นภาพครอบครัวถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมไปทีละคนจนไม่มีเหลือ ก่อนพาร่างโชกเลือดมาหยุดยืนและย่อตัวคว้าร่างเล็กที่กลัวจนตัวสั่นงันงกขึ้น“เธอนี่เองสินะ คนที่องค์กรสั่งให้ตามล่าเอาตัวไป ยายเด็กน้อย”น้ำเสียงนั้นคุ้นหูเหลือเกิน เหมือนกับปัจจุบันเธอยังคงได้ยินอยู่ความร้ายลึกและเหี้ยมเกรียมของคนพูด เด็กหญิงสุพรรณิการ์แหงนใบหน้าขึ้น...ภาพกระด่างกระดำยามฝันถึงในบางครากระจ่างพร้อมเสียงครางในลำคอ เมื่อเห็นใบหน้าของเหล่าคนที่ทำร้ายครอบครัว เป็นคนใกล้ตัวที่เธอคาดไม่ถึง ด้วยเขาเหล่านั้นใช้ความดีในการช่วยเหลือเด็กไร้ที่พึ่งไม่มีที่ไป แต่ไม่คิดเลยนั่นเป็นเพียงแค่แผนการให้ได้คนมาทำงานโดยไม่ต้องลงทุนและได้รับผลตอบแทนอันคุ้มค่าที่สุดเพราะอย่างนี้เองสิ

“ค่ะคุณโรม ได้โปรดทำให้ฉันอยู่กับคุณตลอดไป...นะคะ” นับจากนี้ไป เธอและโรมจะไม่โดดเดี่ยวอีกแล้ว “ได้โปรด...รับความรักของฉันด้วยนะคะ” สุพรรณิการ์กัดริมฝีปาก เมื่อความเจ็บย้อนกลับคืนมาอีกครั้ง พร้อมความสุขที่ถาโถมเข้าหาราวกับเกลียวคลื่นสาดเข้าหาฝั่งสองแขนกลมกลึงโอบรัดรอบกายแกร่ง ใบหน้านวลผ่องแดงระเรื่อแหงนหงายไปด้านหลัง ดวงตากลมโตหลับพริ้มให้ความปรารถนาร้อนแรงดังเปลวเพลิงแผดเผา เสียงคำรามกึกก้องดังเต็มสองหูยามโรมถาโถมรุกล้ำกายสาวถี่รัวเร็ว ผนึกหลอมรวมสองร่างด้วยรักและเสน่หาตลอดไป“ดาหลา!” “ดาหลา!!” เสียงร้องเรียกเต็มไปด้วยเพลิงโทสะทำให้คนที่กำลังมีความสุขกับเพลิงเสน่หาเร่าร้อนและดื่มด่ำเลือดสดๆ จากร่างใหญ่หยุดชะงักและเหลียวไปมองด้วยใบหน้าบูดบึ้ง นัยน์ตากลมโตที่เปลี่ยนจากสีดำสนิทเป็นสีออกน้ำตาลปนแดงฉายแววกราดเกรี้ยว“โอ๊ะโอ คิดว่าใคร ที่แท้ก็หนูตัวเหม็นนะเอง...เก่งจังเลยที่ยังคงมีชีวิตรอดเข้ามาในห้องนี้ได้” สุพรรณิการ์เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ตวัดเรียวลิ้นปาดไล้บนกลีบปากที่มีหยดเลือดไหลลงมาตอนแรกที่เห็นสุพรรณิการ์อยู่บนเรือนกายแกร่งก็คิดว่าหญิงสาวสามารถทำภารกิจได้สำเร็จ เอาชนะและ

สองมือเล็กนุ่มจับท่อนแขนกำยำเอาไว้มั่น เพื่อจับร่างใหญ่เหวี่ยงให้หน้ากระแทกกับพื้นดิน ทว่ากายหนากลับแข็งแกร่งปานแท่งหินที่ฝังรากลึกลงไปใต้พื้นพสุธา นอกจากไม่ขยับแล้วชายหนุ่มยังจรดปากและจมูกบนแก้มนวลนุ่ม ไต่เรื่อยไปขบกัดติ่งหูและคลอเคลียกับลำคอระหง ก่อนเคลื่อนกายไปยืนหัวเราะห่างไกลหมัดเท้าเล็กๆ ที่เหวี่ยงไปมาไม่ยอมหยุดนิ่งและหากโดนจังๆ ก็คงเจ็บมิใช่น้อยเชียวแหละ“ผม...เจโร เจอโรมี อัมรินทร์ วาเลนติหนุ่มหล่อประจำหน่วยสืบราชการลับสุดยอด นับแต่วันนี้จะมาเป็นคู่หูคนใหม่ของคุณน้ำพุด อืม...ไม่ค่อยน่ารักสมตัวเลย เอาเป็นชื่อใหม่ดีกว่า ว่าแต่ชื่ออะไรดี” เจอโรมีไม่สนใจใบหน้าบูดบึ้งและรัศมีแห่งความโกรธจากคนตัวเล็ก ยังคงส่งยิ้มหยอกล้อ มือแกร่งข้างหนึ่งสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง อีกข้างยกขึ้นปลายนิ้วลูบไล้ปลายคางแกร่ง“เอาเป็น...หนูพุดดีกว่านะ น่ารักและสมตัวกว่ากันเยอะเลย”“คู่หู!” พุดน้ำบุษย์ทวนคำเสียงดังสนั่นจนแก้วสั่นสะเทือน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขณะจ้องมองพ่อหนุ่มผมสีทองเหลืองอร่ามอย่างงุนงงและไม่เชื่อ วันนี้เป็นวันโลกแตกของเธอหรือไง ถึงได้เจอกับเรื่องบ้าบอคอแตกตั้งแต่เช้า“อยากเป็นตำรวจมากจนประสาทก

“เฮ้ย! ทำอะไรน่ะนายหัวทอง” กัดฟันถามเสียงกระด้างดุ รีบปัดไล่ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในใจอย่างปัจจุบันทันด่วน เมื่อเจอโรมีทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงบอบบางที่ต้องได้รับการปกป้องคุ้มครอง ต่างจากเคยเป็นมาที่ไม่เคยอ่อนแอให้ใครช่วยเหลือ หรือถ้ามีก็มักเกิดเป็นเรื่องราวชวนหงุดหงิดอารมณ์เสีย ด้วยถูกก่อกวนจากเจ้าพวกผู้ชายปากเสีย! ชอบกล่าวหาเธอเป็นหญิงถึก มีความเป็นผู้ชายมากกว่าผู้หญิง จึงไม่จำเป็นต้องได้รับการปกป้องคุ้มครองจมูกโด่งได้รูปยู่ย่น กลีบปากอิ่มนุ่มแบะออกอย่างหยามหยัน ผู้ชาย! พวกขี้เท่อทั้งหลายแหล่ ชอบทำกร่างวางท่าเสียใหญ่โต ผู้หญิงต้องอ่อนแออยู่ใต้อาณัติ ต้องยอมในทุกๆ เรื่อง แต่พอเจอเข้ากับคนที่เก่งกว่าก็เลยรับไม่ได้ ต้องหาทางทำให้เธอเหล่านั้นดูไม่ดีในสายตาคนอื่น ถูกแบ่งแยกทำให้ดูเป็นเรื่องตลกที่ไว้คอยหัวเราะเยาะใส่ ไม่ยอมให้เข้าร่วมกลุ่มด้วย ไม่ต่างจากพ่อหัวทองนี่ไง มาถึงก็ทำให้เธอได้ลิ้มรสความอาย! เสียแล้ว“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้” สั่งเสียงแข็งกระด้าง ด้วยต้องพยายามข่มกลั้นเพลิงโทสะมิให้เต้นไปตามพ่อคนชื่อย้าว...ยาว เจโร เจอโรมี อัมรินทร์ วาเลนติจอมยั่ว“ฉันอยากช่วยให้หนูพุดยก