บททั้งหมดของ Secret Love Of VAMPIRE: บทที่ 81 - บทที่ 90

“เฮ้อ! เหนื่อยอยากนอนชะมัด” พุดน้ำบุษย์ยกมือขึ้นกดซับเหงื่อบนใบหน้าเรื่อยไปนวดผ่อนคลายกล้ามเนื้อไล่จากต้นคอซึ่งสะบัดซ้ายขวาไล่ลงมาถึงบ่ากว้างเรื่อยไปจนถึงเท้าบอบบางจนรู้สึกดีขึ้นจึงยื่นมือเรียวไปกดปุ่มพัดลมที่อยู่ปลายเท้าและทอดกายป้อมลงนอนหงายบนเบาะรองนอนหนังตาอ่อนนุ่มหลุบลงและพลิกกายป้อมนอนคว่ำหน้า ง่วง...อยากหลับไปเลย แต่อากาศร้อนบวกกับเหนียวเหนอะตัวไปหมด ไหนจะท้องที่ส่งเสียงร้องประท้วงบอกว่า...หิว แต่เธอดันสะเพร่าไม่ได้หาอะไรติดไม้ติดมือกลับมา สงสัยวันนี้ต้องฝากท้องไว้กับเจ้าอาหารสำเร็จรูปที่ช่วยให้อิ่มท้องแต่ไม่ค่อยอร่อยอย่างเคยอีกแล้วพุดน้ำบุษย์ทำเสียงงึมงำๆ ในลำคออย่างอิดหนาระอาใจ ทำงานจนลืมดูแลตัวเองขนาดอาหารก็ยังต้องฝากเป็นธุระของคนอื่นตลอด...อาหาร! ใช่ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ผุดลุกจากเบาะรองนอนอย่างเร็วไว ตั้งแต่เข้าห้องมาแล้วเธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็ยังไม่ฉุกใจจนท้องร้องประท้วงถึงได้นึกออก ในห้องมีกลิ่นอาหารยั่วให้อยากนะเอง แล้วกลิ่นพวกนี้มาจากไหน มาได้ยังไง?ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วห้องอย่างพินิจพิจารณา จากที่เคยกว้างขวางด้วยข้าวของเพียงหยิบมือ โต๊ะวางทีวีขนาดกลางทว

“บ้าแล้ว” พุดน้ำบุษย์เอ่ยอย่างขลาดกลัว ด้วยรู้ดีเธอไม่อาจเอาชนะคะคานผู้ชายมือไว ชอบเล่นงานทีเผลอด้วยสัมผัสชวนสยิวซ่านวาบหวามใจ เกราะที่พยายามสร้างเพื่อป้องกันพวกผู้ชายยโสโอหังทั้งหลายแหล่เข้าใกล้ปริร้าว“นายจะมาทำบ้าๆ อย่างนั้นกับฉันไม่ได้นะโว้ย ฉันไม่ยอมหรอก”“ถ้าอย่างนั้น หนูพุดจะห้ามฉันยังไงล่ะ” เอ่ยถามเสียงห้าวพลิ้ว จัดการกำจัดอาภรณ์ทั้งสองชิ้นออกจากกายพุดน้ำบุษย์และทิ้งน้ำหนักบดเบียดบนความนุ่มหยุ่น พลางสอดสองมือหนาดันทรวงอกอิ่ม ฝั่งหนึ่งส่งปลายนิ้วหยอกเย้ายอดทับทิมหดเกร็งและส่งปลายลิ้นอุ่นชื้นสัมผัสกับยอดบัวนุ่มหวานอีกฝั่งจนคนที่พยายามต้านทานสายธารปรารถนาหลุดเสียงครางหวานผะแผ่วออกมา กระตุ้นให้เจอโรมีเร่งรุดมอบสัมผัสเสน่หาหนักหน่วงรุนแรงขึ้นบ้าจริง! ทำไมเป็นแบบนี้ อือ...พุดน้ำบุษย์หายใจหอบพร่าถี่รัว กายนุ่มนิ่มสั่นสะท้านและบิดเขม็งด้วยความวาบหวามปั่นป่วนราวกับในท้องมีคลื่นขนาดยักษ์ถาโถมอย่างรุนแรงและต่อเนื่อง“หยุดนะ...เจโร!” ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ หักห้ามเพลิงปรารถนาอันร้อนแรงเอ่ยปากห้ามเจอโรมีได้สำเร็จ!“หือ...” เจอโรมีร้องครางในลำคออย่างแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ดวงตาเข้มเหลือ

เจอโรมีหัวเราะกลั้วคอ “เพราะหนูพุดเริ่มรักฉัน แต่ยังไม่ยอมรับความจริงต่างหากล่ะ”“เอาที่ไหนมาพูด อย่างคุณนะหรือมีดีให้ฉันรักน่ะ มันน่าต่อยให้คว่ำกระทืบซ้ำด้วยเท้าหลายๆ ครั้งต่างหากล่ะ” พุดน้ำบุษย์กลบเกลื่อน ความกระดากอายและความรู้สึกหวั่นไหวลึกๆ กับการใกล้ชิดผู้ชายเจ้าเสน่ห์และช่างเอาอกเอาใจด้วยการส่งเสียงแว้ดๆ ใส่เจอโรมี“หนูพุดน่ะ โหดร้าย...ใจร้ายที่สุดเลย” ชายหนุ่มเผลอทำเสียงง่ำๆ ฮึ่มๆ อย่างกับหมาหงอยออกไป“หยุดชวนพูดนอกเรื่องเสียทีได้ไหม เล่ามาให้หมดได้ไหม เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”“คิดไม่ออกจริงๆ หรือหนูพุด” หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน “อย่าบอกนะพวกผู้หญิงที่หายตัวไปน่ะเกี่ยวข้องกับไอ้คลับชื่อบ้าๆ นั่น”“จะให้คิดยังไงได้ละ มีผู้หญิงหลายคนพอเข้าไปในคลับนั่นก็หายตัวไป สุดท้ายก็เป็นอย่างที่รู้ๆ กลายเป็นศพไม่มีเลือดติดตัวและเครื่องในก็หายหมด”“น่าสงสัยจริงๆ ด้วย แล้วเรา” นิ้วเล็กชี้เข้าหาตัวเองและชี้ไปที่เจอโรมี “สองคนจะเข้าในคลับนั้นได้ยังไงกันล่ะ” ถ้าหากทำผิดกฎหมายจริงต้องไม่ยอมให้ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์เข้าไปตรวจสอบได้ง่ายๆ แล้วยังอาจมีการหาทางเล่นงานลับหลังอีกด้วย คนพวกนี้ร้ายกาจ

“อะไรของคุณนี่ อันโน้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ดี แล้วจะให้ฉันทำยังไงเล่า” เอ่ยถามน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียด ใบหน้างอง้ำส่งค้อนขวับใส่เจอโรมี “บอกแล้วหนูพุดต้องให้ความร่วมมือและไม่โกรธฉันด้วย” ดันร่างกลมกลึงขึ้นพร้อมสอดแขนแกร่งรัดรอบเอวคอดกิ่ว “หมายความว่ายังไง” ให้รับปากอะไรง่ายๆ ได้ยังไงกันเล่า เกิดเขาลากพาเธอเข้าห้องแล้วทำบ้าๆ ล่ะ ยิ่งตอนนี้ร่างกายเธอก็ดันเริ่มโอนอ่อนผ่อนตามสัมผัสที่อีกฝ่ายเล้าโลมไม่แพ้หัวใจแกว่งไกวหลงในเสน่ห์ที่เจอโรมีร่ายมนตราใส่ “สัญญามาก่อนจะไม่โกรธ...ไม่อย่างนั้นฉันไม่ให้ตามไปด้วยนะ” เพราะกลัวถูกชายหนุ่มหาเรื่องยุ่งมาให้ ในดงที่เต็มไปด้วยเสือสิงห์กระทิงแรดอย่างนี้ จะไปไว้ใจใครได้ พลาดเพียงนิดเดียวมีหวังได้กลายเป็นหนูร่วงหล่นลงในถังขยะอันโสมม “อือ” “ที่นี่มีบริการพิเศษให้เช่าห้องสำหรับ...อ้าว หยิกฉันทำไมล่ะหนูพุด ไหนสัญญาแล้วว่าไม่โกรธไง”“เปล่าย่ะ...ฉันไม่ได้โกรธ แค่ไม่พอใจนิดหน่อย” “แล้วมันต่างกันตรงไหน” แสร้งถามอย่างไม่เข้าใจขณะหันไปหลิ่วตาให้กับไอ้ตัวยุ่งที่ยืนสะบัดศีรษะและแบะหน้าอย่างระอิดระอาใจ ก่อนยกมือบอกให้รู้แผนการที่วางไว้เรียบร้อยแล้ว รอแค่เขาพาพุดน้ำ

ไม่นะ! พุดน้ำบุษย์ร้องกระอึกกระอักในลำคอ พยายามปฏิเสธสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ทว่าเพลิงไฟปะทุและสัมผัสคุ้นเคยเป็นอะไรที่บังคับได้ยากเย็นเหลือเกิน เรียวลิ้นเล็กเริ่มขยับเคลื่อนตามลิ้นอุ่นระอุอย่างเชื่องช้าด้วยอาการกึ่งกล้ากึ่งกลัวก้ำกึ่งกันจนแยกไม่ออก สองมือบางดึงทึ้งผ้าปูเตียงเริ่มขยับดึงออกจากการเกาะกุม ลำตัวกลมกลึงแอ่นเข้าหาฝ่ามือหนาที่โลมไล้นวดเฟ้นปทุมถันกลมกลึงสลับซ้ายและขวาด้วยหลงใหลในความนุ่มหยุ่น“หนูพุด”ปากหนาประพรมจุมพิตไปทั่วใบหน้าหอมกรุ่นไปถึงกกหู...ห่อเรียวลิ้นสอดแหย่ไปในช่องหูบ้างขบเม้มกัดติ่งหูก่อนเคลื่อนไถลลงไปคลอเคลียซอกคอขาวนวลผ่อง ฟันแหลมคมกลับเปลี่ยนเป็นปกติขบย้ำลงไปบนผิวเนื้อนวลเนียนนุ่มจนเกิดเป็นรอยแดงช้ำ สองแขนกำยำกระชับกอดรัดกายกลมกลึงพลางดันแผ่นหลังบอบบางขณะแนบจูบไต่ลงไปจนถึงสองบัวตูมที่ไหวกระเพื่อมอวดความงาม“ไม่! หยุดนะเจโร” เอ่ยห้ามเสียงสั่นพร่า ทว่าใบหน้าสะบัดส่ายจนเส้นผมกระจุยกระจายและสองแขนกลมกลึงกลับไขว่คว้าโอบกอดร่างแกร่งด้วยสัมผัสนำมาซึ่งความร้อนรุ่มวาบหวามในกายที่มิได้ลดน้อยลงเลย ฝ่ามือนุ่มนิ่มลูบไล้สอดแทรกเข้าไปสัมผัสกับแผ่นหลังกว้าง จิกลากด้วยความรัญจว