Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

หมากเกมนี้เธอเพลี่ยงพล้ำ หากยังอยู่ตรงนี้คงไม่แคล้วโดนจับและต้องตกเป็นเชลยให้อีกฝ่ายฝังคมเขี้ยวดูดเลือดจนเหลือเพียงแค่ร่างกายเย็นจัดราวกับผีดิบ! ศีรษะทุยส่ายแรงๆ สะบัดไล่ภาพความทรงจำอันโหดร้ายและเจ็บปวดออกไป แต่ยากเย็นเหลือเกิน เมื่อมองไปทางไหนก็เห็นมีแต่เลือดและกลิ่นคาวคละคลุ้งเต็มจมูกไปหมด ความเหี้ยมโหดที่มาจากน้ำมือไอ้แวมไพร์ตรงหน้า! ทำให้ความคิดพาตัวเองหนีหยุดชะงัก ด้วยตัวแข็งทื่อราวกับถูกบล็อกไว้“ฉันอยากรู้เหตุผลที่ทำให้เธอโกรธเกลียดและเคียดแค้นถึงขนาดนี้แล้วสิ” ใช่...เขาควรต้องหาเหตุผลของความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับศัตรูที่หมายเอาชีวิต!“อมนุษย์อย่างแกไม่จำเป็นต้องรู้เหตุผล” โต้กลับพร้อมสบถเสียงเขียว ไหนว่าจะคอยคุ้มกันให้ด้านหลังไง ยามเธอเพลี่ยงพล้ำจะช่วยให้หนีได้ แต่นี่กลับทำเหมือนปล่อยลอยคอ หรือต้องการให้เธอเป็นเหยื่อล่อ เป็นอาหารของไอ้เจ้าแวมไพร์โหดร้ายตนนี้จริงๆ บ้าชะมัด!“ไหนว่ามนุษย์เป็นผู้มีเมตตาไง จะส่งฉันลงนรกขุมที่ลึกสุดๆ ทั้งทีก็น่าจะบอกเหตุผลกันหน่อยสิ” นัยน์ตาเข้มเหลือบไปมองยังมุมหนึ่งของลานจอดรถที่ตอนนี้มีเงาดำขยับเคลื่อนเข้ามาเรื่อยๆ ถ้าหากยังไม่ทำอะไรไปละก็...

“หือ...นึกว่าใครมาเยี่ยมเยือนยามวิกาล ที่แท้ก็เป็นเธอนะเอง” ตอนแรกเขาก็หงุดหงิดอยู่ เมื่อเดินจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปหาเจอโรมีแล้วมีคนมากด กริ่งขัดจังหวะ แต่เพียงเห็นว่าเป็นใคร...รอยยิ้มผุดขึ้นบนมุมปากหนา เหยื่อสาวกลิ่นหอมบุกมาให้ดื่มด่ำกับเลือดรสหวานถึงรังใบหน้าคร้ามแกร่งก้มลงมองแม่สาวนักฆ่าเนื้อหอมที่ในค่ำคืนนี้ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองด้วยการสวมใส่เสื้อผ้าแบบผู้หญิงๆ ทำให้ตัวเองดูเป็นสาวน้อยแสนบอบบางน่าทะนุถนอม ทว่าใบหน้ายังคงมีหน้ากากปกปิดไว้เกินครึ่ง เธอคงไม่รู้...ยิ่งเห็นอย่างนี้ เขายิ่งอยากขุดค้นหาเอาคำตอบแห่งความเกลียดชัง พร้อมดึงเอาหน้ากากที่ปิดบังใบหน้าซึ่งเขาคิดว่าจะต้องสวยงามมิยิ่งหย่อนไปกว่าสาวคนที่อยู่รายรอบตัวโดยเร็วไว“ใช่ฉันเอง เพิ่งตัดสินใจรับข้อเสนอเรื่องการมาอาศัยบ้านหลังเดียวกับแวมไพร์ได้ตอนเย็นวันนี้เอง” “นั่นสินะ...ฉันเห็นผ่านไปตั้งหลายวันแล้ว ยังคิดเลยว่าเธอคงกลัว เลยไม่กล้ามาตามคำเชิญ” นัยน์ตาเข้มกวาดมองไปทั่วกายอ้อนแอ้นแบบบาง แม้พยายามปิดบังซ่อนเร้นความรู้สึกไว้ภายใต้ความเป็นอิสตรีผู้บอบบางน่าทะนุถนอม รวมไปถึงใบหน้าที่สวมด้วยหน้ากากไปเกือบครึ่ง ทว่าสายตาคู่นั้นมิอ

สุพรรณิการ์พยายามเบี่ยงส่ายศีรษะหนีปากหนาแต่ก็ทำไม่ได้ ยิ่งเมื่อโรมสอดแขนล่ำรัดรอบกายก่อนจับตรึงศีรษะทุยไว้ไม่ให้หลบหนีขณะปากหนาขบกัดย้ำบนกลีบกุหลาบนุ่มแผ่วเบาโรมครางในลำคอ เมื่อพบกับความหวานที่คุ้นเคยอย่างประหลาดใจ รู้สึกเหมือนกับเพลิงไฟที่หลับใหลอยู่ถูกปลุกขึ้นกระตุ้นความกระหายอยากในกายอย่างรวดเร็วเกินข่มใจระงับเอาไว้ได้ชายหนุ่มขบกัดย้ำจูบไปบนกลีบกุหลาบอวบอิ่มบนสลับล่างแผ่วเบาก่อนทวีความหนักหน่วงขึ้น ลิ้นสากระคายตวัดไล้เปิดแยกสอดเข้าไปในโพรงปากอุ่นนุ่ม เลาะเล็มกวาดเคล้าไปจนถ้วนทั่ว กระหวัดกวัดเกี่ยวกับลิ้นเล็กที่ถดถอยหนีสลับปัดไล่ยั่วยุเพลิงอารมณ์ให้เร่าร้อนเป็นไฟ“อือ...”สุพรรณิการ์ร้องครางเสียงแผ่ว มือหนานวดเฟ้นสำรวจทำความรู้จักกับเรือนกายอรชรอย่างเชื่องช้า ก่อนครอบครองปทุมถันกลมกลึง บดคลึงจากแผ่วเบาเป็นเนิบนาบและทวีความหนักหน่วงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เรียกเสียงครางดังจากลำคอระหง เรือนกายสาวร้อนผ่าวราวกับมีเพลิงไฟแล่นลิ่วพร้อมคลื่นอารมณ์ที่โหมกระหน่ำสาดซัดให้ปั่นป่วนสยิวซ่านในช่องท้องเผลอแอ่นขึ้นรับสัมผัสอย่างไม่ทันรู้ตัวเรี่ยวแรงต่อต้านหายไปจนแทบหมดสิ้น ลมหายใจเริ่มแผ่วเบาเนิบนาบเ

“อือ...อย่ามาทำบ้าๆ อย่างนี้นะโรม” เสียงแทบไม่ออกจากปาก เบือนใบหน้าและดึงกายหนีการถูกกอดรัด แต่นอกจากจะไม่เกิดผลใดๆ กายอรชรยังแนบชิดกับอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงลอนกล้ามเนื้อบึกบึน“ใครว่าบ้าล่ะ...ตรรกะธรรมดา ฉันหิวอยากดื่มด่ำอาหารรสหวานนุ่ม โดยที่เราสองคนไร้ปราการห่อหุ้มเชื่อมต่อกันอย่างสนิทแนบชิดจนไม่มีช่องว่างบนเตียงนอนของฉัน!”มือแกร่งเคลื่อนไปจับรั้งศีรษะทุยไว้มั่นขณะแนบจุมพิตเคลื่อนไปขบกัดติ่งหู ส่งมือหนาอีกข้างลูบไล้ลำตัวกลมกลึง ไต่เรื่อยไปทีละน้อยจนได้สัมผัสกับเต้าอวบอิ่ม เรียวลิ้นสากระคายสอดแหย่ช่องหูพลางเคล้นคลึงอกนุ่มหยุ่นเนิบนาบหนักหน่วงทำเอาสุพรรณิการ์ถึงกับแข้งขาอ่อนแรงยืนทรงตัวไม่อยู่ เผลอปล่อยเสียงครางหวานหูออกไปอย่างไม่รู้ตัว“เห็นไหม สุดท้ายเธอก็ต้านความต้องการของตัวเองไม่ได้ แล้วจะขัดขืนฉันไปทำไมล่ะ...ดาหลา”“เปล่า...ไม่ใช่โว้ย คุณเล่นลงมือแบบไม่ให้ฉันตั้งตัว อย่างนี้เอาเปรียบกันนี่นา”โรมหัวเราะกลั้วคอ ตวัดไล้นิ้วยาวหยอกเย้าบนปลายยอดเล็กชูชัน สุพรรณิการ์สยิวซ่านจนต้องแอ่นกายรับสัมผัสอย่างที่บังคับตัวเองไม่ได้“ลองสู้กันตัวต่อตัวสิ คุณไม่มีทางทำบ้าๆ อย่างนี้กับฉันได้”“ท

“ว่าไงล่ะ จะให้ฉันไปส่งที่ห้องหรือเราจะต่อเรื่องเมื่อครู่กันอีกหลายๆ ยก” ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปบนเรือนกายที่ยังเปลือยเปล่า แนบปากหนาหยักกับผิวเนื้อต้นไหล่ไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ“กะ...กลับห้อง” สุพรรณิการ์รีบพูดเสียงสั่น เบี่ยงใบหน้าร้อนผ่าวไปอีกทาง ก่อนโล่งใจเมื่อโรมยอมถอยห่าง แต่เป็นเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น ลมหายใจก็เริ่มติดขัดด้วยกายอรชรลอยจากเตียง“ฉันเดินเองได้ คุณไม่ต้องอุ้มหรอก”“ไม่เป็นไร นี่ถือเป็นบริการจากเจ้าของบ้านก็ได้ แบบ...ไม่อยากให้ผู้ผลิตอาหารเหนื่อยเกินไป” สุพรรณิการ์ได้แต่กัดเขี้ยวกรอดๆ ยอมตกอยู่ในอ้อมแขนแกร่งอย่างไม่มีปากเสียง ด้วยตอนนี้เธอพูดอะไรไปก็ถูกเอาคืนทั้งนั้น เลยหุบปากเงียบดีกว่า รอเวลาเอาคืนโรมให้เจ็บบ้างโอ๊ย! เธอเป็นอะไรไปนี่ ทำไมถึงสลัดภาพคืนก่อนหน้าออกจากสมองไม่ได้ มิหนำซ้ำยังรู้สึกเหมือนมีเหล่าผีเสื้อนับครึ่งร้อยกระพือปีกบินรายล้อมหัวใจด้วย สุพรรณิการ์พยายามสลัดความคิดในสมองไม่ให้หวนคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนหน้าเธอ...อยู่ในชุดสีเหลืองดอกบวบ ตัวผ้าแนบกระชับไปกับเรือนกายกลมกลึงไปถึงสะโพกกลมมนปล่อยชายกระโปรงยาวรุ่ยร่ายด้วยตัวผ้าแยกห่างจากกันเป็นชิ้นเล็กๆ ยา