บททั้งหมดของ Secret Love Of VAMPIRE: บทที่ 91 - บทที่ 100

“เธอรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ไม่น่าจะต้องถามย้ำให้มากความ” “ทำไมถึงช่วยฉัน” หวังว่าคงไม่เป็นอย่างที่เธอคิดหรอกนะ หัวใจดวงน้อยเต้นตุบๆ ด้วยความกลัว คนธรรมดาตอนโกรธก็น่าหวาดหวั่นอยู่แล้ว เจอกับมนุษย์หมาป่ายามแปลงร่างโกรธ...แม้แต่หัวเธอก็คงหาไม่เจอ“ใครก็ตามที่น้องฉันชอบฉันก็ชอบด้วย แต่...เมื่อไหร่ที่ทำร้ายให้น้องฉันเสียใจ ก็อย่าหวังมีชีวิตอยู่ต่อไป” ไม่ได้ขู่แค่บอกให้รู้แบบคนมีอารยธรรมเขาพูดกันเท่านั้นเอง!พุดน้ำบุษย์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ทั้งที่ไม่ใช่คนขี้กลัวแต่เจอชายตรงหน้าเข้าก็พูดไม่ถูกไปเหมือนกัน “อ้อ...อีกอย่างหนึ่ง” หันมาส่งยิ้มให้กับสาวน้อยที่ยังคงยืนงุนงงอยู่ “คิดให้ดีก่อนเดินตามฉันมานะ เพราะหลังจากนี้เธอจะหันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว” “หมายความว่ายังไง” พุดน้ำบุษย์เอ่ยถามแต่ไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ มีแต่พ่อหนุ่มร่างใหญ่จะเดินไปข้างหน้าทิ้งปริศนาให้เธอคิดไม่ตกจนไม่รู้ว่าเผลอเดินตามมานั่งรอเจอโรมีในห้องนี้ได้ยังไงกันเห็นสีหน้าพุดน้ำบุษย์ยุ่งเหยิง คิ้วโก่งขมวดมุ่นเข้าหากัน เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ขานทำให้เจอโรมีสงสัยรีบเดินไปทรุดกายลงนั่งใกล้ๆ เพ่งพิศมองใบหน้าของสาวน้อยที่ทำให้หั

“อือ...เจโร” พุดน้ำบุษย์ร้องครางแผ่วเบา วาบหวิวปั่นป่วนราวกับเลือดในกายถูกต้มจนเดือด“พะ...พอได้แล้ว” เห็นไหมล่ะ เธอคิดเอาไว้แล้ว ขืนปล่อยให้ถึงเนื้อถึงตัว เป็นอันยาวจนกู่ไม่ค่อยกลับ“อีกนิดนะหนูพุด คิดถึงมากเลยคนดี” เอ่ยเว้าวอนเสียงห้าวพร่า ฟอนเฟ้นบัวตูมเต่งตึงอย่างเมามันไม่แพ้ปากหนาที่ร่วมละเลงไล้ตวัดปาดปลายลิ้นลิ้มรสเม็ดยอดบัวนุ่มอย่างหลงใหลพุดน้ำบุษย์ร้องครางเสียงแหบพร่า หยัดยกกายาขึ้นรับสัมผัสที่ทำให้เธอร้อนรุ่มและตัวเบาหวิวคล้ายกำลังลอยละล่องอยู่บนท้องฟ้าในคราเดียวกัน สองมือขยุ้มขยำดึงทึ้งผมหนานุ่มสลับกดรั้งให้ศีรษะทุยแนบชิดปทุมทรวงชูช่อไสว ลมหายใจหอบแรงรัวเร็วด้วยกระแสลมร้อนผ่าวที่อัดอยู่ในท้องก่อนระเบิดแตกตัวออกมาอยากฝังเขี้ยวบนเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ดื่มด่ำกับเลือดอุ่นหวานอย่างชุ่มฉ่ำใจ แต่ต้องตัดใจรอให้ถึงเวลา ด้วยรู้ดีว่าถ้าทำเช่นนั้นเขาจะหยุดยั้งใจไม่ได้อีกแล้ว เลยจำต้องเคลื่อนจูบขึ้นไปแนบปากบนกลีบกุหลาบนุ่ม บดคลึงเม้มกัดเนิบนาบหนักหน่วงไม่แพ้ฝ่ามือที่ยังนวดคลึงอกอวบด้วยเสน่หา แม้กระทั่งถอนจุมพิตแต่เจอโรมีก็ยังไม่คลายหยอกเย้าอกอวบอิ่มด้วยหลงใหลในความนุ่มหยุ่น“ปล่อยได้แล้ว

“อู้...มาเป็นของเล่นให้อีกคนแล้ว หน้าตาสะสวย หุ่นทรวงพอให้เอาทำประโยชน์ได้อยู่”ปกติแล้วทุกคนที่มาทำภารกิจจะปกปิดหน้าตาและมักไม่ยอมพูดจาใดๆ เลย ยกเว้นคราวก่อนที่น้ำเสียงไม่ผิดเพี้ยนจากคราวนี้ทำให้รู้ว่าเป็นคนเดียวกัน“ใครจะยอมให้แกทำอย่างนั้นได้ง่ายๆ กันเล่า”“อย่างนั้นรึเจอโรมี แต่แกท่าทางจะไม่ไหวแล้วนี่น่า ยังคิดว่าจะสู้ไปได้สักกี่น้ำ ยอมแพ้พวกฉันซะดีกว่าไหม จะได้ไม่เจ็บตัวมาก”“พล่ามอะไรอยู่ได้ ถ้าคิดว่าจัดการพวกเราได้ก็เอาสิ ฉันไม่ยอมให้แกทำอะไรง่ายๆ หรอกน่า” พุดน้ำบุษย์โต้กลับอย่างหงุดหงิด ทั้งที่ตัวเธอก็มีฝีมืออยู่ในเกณฑ์ดี ทว่าเจอกับคนพวกนี้ได้ไม่กี่กระบวนท่าเท่านั้นก็หอบฮักเหมือนหมาหอบแดดแล้ว แต่ละคนเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างกับนินจาเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ แล้วยังจะช่วยเหลือแบ่งรับแบ่งรุกอย่างไม่ยอมให้ได้ตั้งหลักหายใจ“ไหวนะหนูพุด” เอ่ยถามคนซึ่งตอนนี้เหนื่อยจนหอบฮัก แถมร่างกายก็มีบาดแผลเลือดไหลซึมทำให้เขากระหายอยาก สัญชาตญาณในกายถูกปลุกให้ตื่น เลือดในกายเริ่มเดือดพล่านด้วยอยากถลาไปกัดขย้ำดื่มด่ำกับรสหวานละมุนที่ละลายในอุ้งปาก ทว่า...เจอโรมีกราดเกรี้ยวส่งเสียงคำรามดังลั่น“ไม่ไหวก็ต้อง

“ฮื่อ...อย่าดิ้นสิหนูพุด” ด้วยฤทธิ์ยาจากเหล่าอริร้ายแทรกซึมพอๆ กับความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูเนื้อของเรือนกาย บวกกับความหิวกระหายและสัญชาตญาณนักล่าที่ครอบงำ อีกทั้งความหวานของผิวเนื้อนวลลออทำให้เจอโรมีลืมตัว เสียงคำรามดังกระหึ่มลำคอแกร่ง อาวุธคู่กายพร้อมผงาดกระโจนเข้าสู่สมรภูมิรบ! จนเขาต้องเร่งรุดจัดการกระชากกางเกงผ้าเนื้อหนากระชับตัวออกจากกายสาว“ฉันเจ็บนะเจโร เบาๆ หน่อยสิคุณ” พอจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องการ...เลือด! แต่ไม่เข้าใจจะทำให้เธอเจ็บทำไม แค่บอกกันดีๆ เธอก็พร้อมให้ สองมือเล็กทาบผลักบ่ากว้างให้ถอยห่างแต่กลับต้านแรงรัดอัดอย่างกับงูเหลือมรัดเหยื่อไม่ได้ แล้วยังคมเขี้ยวแหลมคมกัดลงบนความอ่อนนุ่ม“โอ๊ย! ไอ้หมาบ้า ฉันเจ็บนะโว้ย!” พุดน้ำบุษย์ร้องประท้วง พร้อมความพยายามพากายออกจากการกอดรัด แต่กลับทำให้เจอโรมีรำคาญ เขาถึงได้พลิกกายกลับให้เธออยู่ใต้อาณัติ พลางจับสองมือเรียวไปตรึงไว้ด้านหลังและรีบดึงเอาเข็มขัดมารัดไว้อีกชั้น เจ็บจนน้ำตาถึงกับไหลร่วงรินจากสองเบ้า ก่อนความอับอายจะแล่นลิ่วตามมาเมื่อมือหนานวดคลึงไปทั่วกายาปลุกปั่นเพลิงสวาทร้อนระอุที่เธอขัดไม่ได้ ใจก็กระดี๊กระด๊าเริงร่าไป

“ฉันยังป่วยอยู่นะตาหมาบ้า” ยังเข็ดเมื่อยและครั่นเนื้อครั่นตัวจนกระดิกกระเดี้ยไม่ค่อยได้ และคนที่ทำให้เธอเป็นอย่างนี้ก็พ่อตัวดีจอมตะกละมูมมามอย่างกับตายอดตายอยาก พอเจอกับอาหารเลิศรสก็กระหน่ำซ้ำเสียจนหมดแรงข้าวต้มและลุกไม่ขึ้นจนถึงบัดนี้“เดี๋ยวฉันฉีดยาให้สักชุดสองชุดก็หายแล้วละ”“บ้า! คุณนี่พูดอะไรก็ไม่รู้ ทะลึ่งจริงๆ เลย”“ไม่ได้บ้า ไม่ได้ทะลึ่ง จริงล้วนๆ ไม่เคยได้ยินหรือไงที่เขาบอกว่าหนามยอกต้องเอาหนามบ่งน่ะ” พุดน้ำบุษย์ตวัดใบหน้าร้อนผ่าวค้อนพ่อคนหน้าเป็นวงโต นับแต่คืนนั้น...ย่างเข้าวันที่สามและเธอยังนอนซมอยู่บนเตียงนอน หากว่าโดนซ้ำอีกครั้งสงสัยต้องไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแน่นอน“ขอร้องละนะเจโร ไม่ไหวจริงๆ ขอพักหน่อยนะ” ออดอ้อนเสียงหวานใส “อีกอย่างฉันอยากรู้เรื่องคืนนั้นด้วย มีใครเป็นอะไรบ้าง แล้วคนพวกนั้น...” แว่วๆ เมื่อครู่ได้ยินเหมือนเขาเอ่ยถึง“ไอ้พี่ชายตัวดีของฉันโกรธจัดที่พวกนั้นทำให้ฉันเกือบกลับบ้านเก่า เลยจัดหนักเก็บรวบไม่เหลือรอดกลับไปสักราย ยังได้อาวุธที่พวกนั้นใช้มาตรวจพิสูจน์หาและหาทางป้องกันด้วย”“ถ้าไม่เหลือพยานอย่างนี้ แล้วเราจะตามต่อได้ยังไงล่ะ” นี่ไม่ใช่ครั้ง