บททั้งหมดของ หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา: บทที่ 51 - บทที่ 60

“อ้าว ๆ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้ว” นิรมลยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกายรู้สึกเอ็นดูกับความใสซื่ออย่างไม่มีจริตของเลขาฯ คนสวยของเจ้านายเธอคิดว่าความสวยของหญิงสาวเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้จิรเมศตัดสินใจรับเธอเข้าทำงานหกโมงเย็น...ในวันเดียวกัน ณ ห้องเสื้อวิภาดาเพ็ญนีติ์เดินทางมาลองชุดที่ห้องเสื้อชื่อดังที่มีแต่เหล

“ถ้าผมไม่รีบอย่าหวังว่าจะรอดเงื้อมมือผมไปได้” จิรเมศมองสาวใหญ่ด้วยสายตาแห่งกามราคะแววตากรุ้มกริ่มมีนัยแอบแฝง เขาพยุงเธอลุกดึงรั้งมาจูบดูดดื่มอีกครั้งก่อนจะถอนจูบ หอมแก้มอีกหนึ่งฟอดใหญ่เพื่อตกรางวัลที่ทำให้เขาพึงพอใจกับสิ่งที่เธอปรนเปรอ สาวใหญ่เอียงอาย จัดระเบียบชุดที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ หัวเราะคิกส่ง

แต่กลับหยุดลงที่ร่างเพรียวระหง ในชุดแนบเนื้อสายเดี่ยวสีเงินเหลือบฟ้าน้ำทะเลปัก คริสตัลทั้งตัวลวดลายสายน้ำที่งดงามล้อไปกับรูปร่างสมส่วน ผมสีดำขลับมัดรวบมวยต่ำปล่อยปอยหวานคลอเคลียลำคอระหงพองาม ใบหน้าตกแต่งประณีตงดงามราวเทพธิดาย่างกรายอย่างสง่างาม ความสวยที่โดดเด่นออร่าเปล่งประกายเจิดจรัส เดินคล้องแขนม

เพ็ญนีติ์เดินออกมาสูดอากาศที่สนามหญ้าบริเวณภายในโรงแรม เพื่อให้อากาศภายนอกช่วยระบายความอึดอัดที่เกิดขึ้นรู้สึกหายใจติดขัดไปหมดเมื่อเจอชายหนุ่มในงาน ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมมากขนาดนี้ อยากจะกลับบ้านแต่ทำอะไรไม่ได้มาก นุนีติ์คงคิดว่าอดีตเจ้านายอย่างปรมัตถ์จะตามเธอออกมาด้วย เป็นจังหวะที่เธอตัดสินใจจะกลับเข

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลังจากได้รับข้อเสนอจากบุคคลอันตราย หญิงสาวก็ไม่ได้ใส่ใจยังคงทำงานเป็นเลขาฯ ของจิรเมศต่อไป คิดว่าชายหนุ่มเพียงแค่ขู่เท่านั้น แต่เธอคงไม่รู้ว่าคนอย่างปรมัตถ์ไม่ได้แค่ขู่ ใครกล้ามาต่อกรกับเขามีแต่จะสั่งสอนเท่านั้น และในบ่ายวันนั้นนุนีติ์ก็ได้รับข้อความหนึ่งเด้งเข้ามาในโทรศัพท์ ระหว่า