บททั้งหมดของ หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา: บทที่ 31 - บทที่ 40

“แต่งตัวได้เชยระเบิดมาก เธอหลุดออกมาจากแฟชั่นสมัยเก่า ช่างไม่มีรสนิยม ถึงแม้หน้าตาจะสะสวยมากก็ตาม ยังไงก็ไม่ผ่านมีผู้หญิงที่ฉันเรียกสัมภาษณ์วันนี้สามสี่คน เธอเป็นคนที่…ช่างเถอะ” เสียงรองเท้าที่เดินไปมา ก่อนจะบิดย้ายสะโพกมายืนกอดอกต่อหน้าหญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า นุนีติ์หัวใจเต้นแรง มือไม้ที่ชุ่

“ข้อความไหนที่ทำเครื่องหมายสีแดงไว้เธอต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด เข้าใจไหม”“รับทราบค่ะ ฉันจะทำให้ได้และจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง ขอบคุณที่ให้โอกาสคนจนอย่างฉัน” เสียงหวานเอ่ยอย่างจริงใจปลาบปลื้มที่ได้งานทำ ถึงมันจะเพียงแค่ทดลองงานสิบห้าวันก็ตาม เธอจะทำให้เต็มที่สุดความสามารถ แต่ปัญหาน่าจะอยู่ที่เสื้อผ้าเค

“งานมันหายาก ลองดูสักตั้งจะเป็นไร” นุนีติ์สูดลมหายใจลึก ๆ เม้มปากเป็นเส้นตรงอย่างหนักใจถึงงานที่ได้รับมอบหมายเหมือนกำลังเดินเข้ากรมทหารยังไงยังงั้น“แน่ใจนะ ไม่ไหวก็ลาออกนะแก สู้มาทำงานที่ศูนย์ดีกว่า ถึงเงินเดือนไม่เยอะแต่สบายใจกว่า เจ้านายก็ใจดีด้วย”“แล้วแกจะลาออกจากงานที่ศูนย์ไหม” มุกรดาถามต่อทัน

ปรมัตถ์หลังออกกำลังกายเสร็จ เขาตรงดิ่งมายังห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่มเพื่อดับกระหาย วันนี้ออกกำลังกายหนักกว่าทุกวัน แต่แล้วคิ้วเข้มก็ต้องขมวดเมื่อสังเกตเห็นร่างเพรียวระหงจากทางด้านหลัง สายตาคมเข้มมองสำรวจหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าและย้อนกลับมาหยุดอ้อยอิ่งตรงเรียวขาเพรียวนวลเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงข

“เข้าใจสิ ฉันไม่ได้โง่ ที่จะไม่รู้ว่าเธอมีอาชีพอะไร และไม่ต้องมาเรียกร้องอะไร คืนนั้นเธอสมยอมเอง จะให้บอกไหมว่าใครเริ่มก่อน”“ฉันอธิบายได้เรื่องวันนั้น เอ่อคือ…” นุนีติ์อ้ำอึ้งรู้สึกอับอายมากเช่นกันที่เขาคิดว่าเธอเป็นเด็กเอ็นฯ คืนนั้นเธอก็ทำงานอย่างว่าจริง รู้สึกน้ำท่วมปากกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจะปฏิเส