All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 91 - Chapter 100

จูถั่นหนีกลับมาที่ตำหนักฮองเฮา เขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย เฉาชางเห็นเขามีสภาพอิดโรยกลับมา...ก็เดินมาถาม"ท่านนักพรต...เป็นอันใดหรือไม่""ไม่เป็นอันใด...""ท่านบอกว่าจะไปสืบเรื่องที่พระตำหนักองค์รัชทายาทไม่ใชหรือ ได้เรื่องอันใดหรือไม่""ไปมาแล้ว...ไม่ได้เรื่องงอันใดเลย ซ้ำยังปะทะกับพระชายามาด้วย""ห๊ะ!...พระชายาหรือ""ใช่...ฝีมือนางไม่เลวเลย หากศิษย์พี่ของข้าไม่มาช่วย...ข้าคงจัดการนางได้แล้ว""ศิษย์พี่ของท่านมาเกี่ยวอันใดด้วย...ไยต้องมาช่วยนาง""เขาคงมาตามเอากระบี่พิชิตเซียนคืนไปแน่ แย่แล้ว...ข้าลืมกระบี่ไว้ที่นั่น ไม่ได้...ข้าต้องไปเอาก่อน"จูถั่นขโมยกระบี่ของอาจารย์เพื่อมาสร้างชื่อ แต่เขายังหาความลับของกระบี่ไม่เจอ จึงนึกเสียดายจะกลับไปเอาคืน แต่เฉาชางจับแขนห้ามไว้"ท่านไปไม่ได้นะ...ป่านนี้องค์รัชทายาทน่าจะรู้เรื่องแล้ว""รู้แล้วจะอย่างไร ข้าสู้อุตส่าห์ขโมยกระบี่ออกมาอย่างยากเย็น จะให้ทิ้งไปง่าย ๆ ได้หรือ อีกอย่าง...ข้าไม่กลัวรัชทายาทอะไรนั่นหรอก ก็เพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น""ท่านไม่กลัวเจอศิษย์พี่ของท่านหรือ ตอนนี้ฮองเฮายังไม่มีพระราชอำนาจเด็ดขาด ท่านจะเปิดเผยตัวตนไม่ได้ แค่กระบี่ด้

ทุกคนบุกเข้ามาในตำหนัก และกำลังต่อสู่กับคนของฮองเฮา แต่ไม่นานคนพวกนั้นก็ถูกเหล่าองครักษ์สยบลงได้ และต้องยอมจำนนวางอาวุธ"เสด็จย่า...ลู่เอ๋อร์"เหวินเชียนวิ่งเข้าหาพวกนาง"เสด็จพี่...บอกว่าจะมาเฝ้าเสด็จแม่ไม่ใช่หรือ แล้วไยมาอยู่ในห้องนี้เล่าเพคะ""ข้าถูกเสด็จแม่ลวงมา"ฉีลู่มองเข้าไปในห้อง เห็นมู่จิ่นสวมเสื้อคลุมแล้วยืนหันหลังให้"นาง...""นางคือมู่จิ่น...คนของเสด็จแม่ นางอาบผงรัญจวนจิตแล้วมาหาข้า""ห๊า!...เช่นนั้นท่านก็...""ไม่ ๆ ข้าไม่ได้ทำอันใดนางนะ โชคดีที่มุกของเจ้าช่วยข้าไว้"เหวินเชียนเอามุกออกจากถุงแพรให้ฉีลู่ดู มุกหนันไห่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองไปแล้ว"มันดูดซับพิษเข้าไปจนกลายเป็นสีเหลืองแล้ว""มันยังใช้ได้อีกหรือไม่""ใช้ได้เพคะ...แต่ต้องใช้เวลาให้พิษคลายตัวเอง เมื่อพิษคลายจนหมดแล้ว มุกก็จะกลับมาเป็นสีขาวดังเดิม""ช่างวิเศษนัก"ฉีลู่ยิ้ม หันไปสั่งเสียงดัง"เสี่ยวเซี่ย...อาหลาง พวกเจ้าไปคุมตัวนาง...ตามเราไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อเสด็จแม่"เสี่ยวเซี่ยกับอาหลางเข้ามาคุมตัวมู่จิ่น แต่นางดิ้นหนีไม่ยอมให้จับ เสี่ยวเซี่ยจึงใช้เชือกอาคมมัดนางจนดิ้นไม่หลุด ถูกพาตัวออกมาข้างนอก ไทเฮาทอดพระเนตรมู่จ

ในท้องพระโรง...เหวินเชียนกับฉินวานประคองฮ่องเต้มาประทับที่บัลลังก์ เหวินเชียนเห็นว่ามารดาใส่เสื้อบาง จึงถอดเสื้อคลุมมาให้พระนางสวม ฉีลู่เห็นลำแสงสีทองสองสายส่องลงมาที่ฮ่องเต้ นางมองทุกคนในที่นั้น เห็นยืนกันเฉย ๆ นางจึงสะกิดถามเหวินเชียน"เสด็จพี่...ทรงเห็นอันใดที่เสด็จพ่อหรือไม่เพคะ""ไม่นี่...เจ้าเห็นอันใดหรือ""อ้อ...ข้าก็ไม่เห็นเช่นกันเพคะ"ฉีลู่รู้ว่าคงไม่มีใครเห็นนอกจากนางคนเดียว เสี่ยวเซี่ยพูดในใจให้ฉีลู่ได้ยิน"ข้าเห็นแสงสีทองนั่นเพคะ""ไม่แปลกหรอกที่เจ้าจะเห็น แต่ผู้อื่นเขาไม่เห็นเหมือนเจ้า"ฉีลู่คิดในใจตอบไป สักพักแสงสีทองก็จางลงแล้วหายไปในที่สุด ฮ่องเต้ลืมพระเนตรขึ้นจ้องทุกคน"เสด็จแม่...เชียนเอ๋อร์ พวกเจ้ามีอันใดหรือ ไยจึงมากันพร้อมหน้าเช่นนี้"ทุกคนคุกเข่าลงถวายบังคม"ฮองเฮา...ไยเจ้าแต่งกายเช่นนี้ เกิดอันใดขึ้นหรือ""ได้สติเสียทีนะเจ้าลูกชั่ว""เสด็จแม่...ไยจึงบริภาษข้าเช่นนี้""เพราะเจ้า...หลงเสน่ห์ฮองเฮาจนสั่งปลดลู่เอ๋อร์กับจินกุ้ยเฟย แล้วยังทำร้ายข้ากับเชียนเอ๋อร์อีก"ฮ่องเต้ทรงทำพระพักตร์งงงวย"ข้านี่นะ...หลงฮองเฮา ปลดลู่เอ๋อร์กับเสี่ยวหลาน แล้วยังทำร้ายเสด็จแม่กับเชี

ไทเฮาประทับลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง เหอเยี่ยถอยมายืนด้านหลังไทเฮา เหวินเชียนกับฉีลู่ ก็ถอยมานั่งที่ของตัวเอง เฉาชาง จูถั่นและมู่จิ่นถูกนำตัวมาคุกเข่าหน้าบัลลังก์ หัวหน้าหน่วยองครักษ์ทั้ง 5 คอยคุมตัวพวกเขาไว้"อาฮัว...ลุกขึ้นมาค่อยพูดเถิด"ฮ่องเต้ทรงกล่าวกับยายฮัว นางจึงลุกขึ้นยืน"ชุยเสี่ยวฟ่ง...คุกเข่าลง"ไทเฮารับสั่งกับฮองเฮา พระนางจึงคุกเข่าลง"อาฮัว...เจ้าจงเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา""เพคะไทเฮา"ยายฮัวหวนคิดไปถึงเรื่องราวเมื่อ 20 ปีก่อน เมื่อครั้งที่มีพระประสูติการรัชทายาทเหวินเชียนความจริงที่ถูกปกปิดมา 20 ปี กำลังจะถูกเปิดเผยจากปากยายฮัว ฮองเฮายังมีสีพระพักตร์เรียบเฉย ฟังยายฮัวเล่าเรื่องราวในอดีต"เมื่อ 20 ปีก่อน...ในวังนี้นอกจากอดีตฮองเฮาจะทรงพระครรภ์ ยังมีพระสนมอีก 2 พระองค์ที่ทรงพระครรภ์ด้วย คือชุยกุ้ยเฟยและจินกุ้ยเฟย อดีตฮองเฮาทรงมีพระพลานามัยไม่สู้จะสมบูรณ์ แต่ก็ทรงยอมมีพระครรภ์เพื่อฝ่าบาท""เรื่องนั้นข้ารู้ดี ข้าจึงให้หมอหลวงถึง 30 คนคอยดูแลนางอย่างใกล้ชิด""อดีตฮองเฮาทรงเข้มแข็งนักเพคะ พระนางบำรุงพระครรภ์เป็นอย่างดี จนถึงวันที่มีพระประสูติการ พระนางทรงประชวรพระครรภ์ตั้งแต

ฮองเฮาสะดุ้งกับคำพูดตัดขาดของเหวินเชียน พระนางเลี้ยงเขามาเพียงเพราะต้องการใช้เขาเป็นบันไดไต่เต้าสู่ความยิ่งใหญ่ ไม่คิดว่าวันนี้สิ่งที่หวังมาทุกอย่างพังทลายลงแล้ว"เหวินเชียน...แม้ข้าจะไม่ใช่มารดาที่แท้จริงของเจ้า แต่ข้าก็เลี้ยงดูเจ้ามา 20 ปี ส่งเสริมเชิดชูเจ้าให้ได้เป็นรัชทายาท ไม่มีดีก็มีชอบ แต่มาวันนี้...เจ้ากล้าพูดตัดขาดกับข้าเช่นนี้หรือ""เฮอะ!....เจ้ายังกล้ามาทวงถามความกตัญญูจากเชียนเอ๋อร์อีกหรือ เจ้าสังหารมารดาแท้จริงของเขา ซ้ำยังอำมหิตสังหารธิดาตนเองเพื่อแลกกับเชียนเอ๋อร์ ที่เจ้าเลี้ยงดูเขาเพราะหวังจะใช้เขาไต้เต้าสู่ตำแหน่งฮองเฮา คนเช่นเจ้าไม่คู่ควรเป็นมารดาผู้ใดทั้งสิ้น"ไทเฮาใช้ไม้เท้าชี้ต่อว่าฮองเฮา"ข้าผิดผู้เดียวหรือ มีสตรีวังหลังนางใดที่ไม่คิดเช่นข้า มีผู้ใดไม่ทำเพื่อตนเอง การเสียสละเพียงเล็กน้อยเพื่อก้าวสู่ความเป็นใหญ่...มีผู้ครองแคว้นใดไม่เคยทำ ท่านเองก็ใช่จะดีกว่าข้า"ฮองเฮายังไม่สำนึกผิด"ข้าขอถามท่านสักนิด ใช่ท่านหรือไม่ที่บงการให้หมอเว่ยมาใช้โสมเหลืองทำร้ายเสด็จย่า""ไยข้าต้องทำเช่นนั้นด้วย""ท่านไม่ยอมรับหรือ"ฉีลู่ขมวดคิ้วมองพระนาง"เจ้าอย่ามายัดเยียดความผิดให้ข้า