All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 81 - Chapter 90

เมื่อหมิงเยว่นั่งลงแล้ว ไทเฮาทรงส่ายพระพักตร์ หันมาตรัสกับเหวินหง"หงเอ๋อร์...เจ้ามานั่งข้างองค์ชายตงหยางเถิด"เหวินหงหน้าแดงเขินอาย"เสด็จย่า...จะดีหรือเพคะ""มีอันใดไม่ดี พวกเจ้าเป็นคู่หมั้นคู่หมายกันนะ อีกไม่นานก็ต้องอภิเษกกันแล้ว ก็ควรทำความสนิทสนมกันไว้""เสด็จย่าทรงตรัสได้ถูกต้อง น้องสี่...เจ้าก็ไปนั่งข้างองค์ชายตงหยางเถิดนะ และต้องดูแลเขาให้ดีด้วย"เหวินเชียนกล่าวกับน้องสาว แต่เหวินหงยังรีรอ ฉีลู่จึงลุกขึ้นมาจูงมือนางมานั่งข้างตงหยาง เหวินซูหัวเราะ"อีกไม่นานเจ้าก็ต้องไปเป็นชายาของเขาแล้ว ยังจะเขินอายอีกหรือ""พี่สาม...ท่าน..."เหวินหงทำหน้างอนเหวินซู"น้องสี่...เจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ยังจะแง่งอนเป็นเด็ก ๆ อีกหรือ"เหวินซินก็เย้าแหย่น้องสาว"แม้แต่พี่รองก็ยังว่าข้าหรือ""ใช่ว่าพี่รองจะตำหนิเจ้า...พี่เพียงหยอกล้อเจ้าเท่านั้น ที่แล้วมาพี่ละเลยเจ้า...ต้องขอโทษด้วย""พี่รอง...ข้าไม่เคยถือโทษโกรธท่านเลย ตอนที่ข้ามีใบหน้าอัปลักษณ์ จิตใจข้าก็ย่ำแย่ กล่าววาจาล่วงเกินทุกท่านไปไม่น้อย ข้าก็ต้องขออภัยต่อพี่ ๆ ทุกท่านด้วยเพคะ"เหวินหงลุกขึ้นก้มหัวขอโทษพี่ ๆ"เอาล่ะ ๆ จะอย่างไรทุกคนก็เป็นพี่

เหวินเชียน ฉีลู่ เหวินซูและเหวินหงยืนโบกมือส่งจนขบวนผ่านประตูใหญ่ออกไป เหวินซูหัวเราะ หันมากล่าวแก่พี่ชาย"พี่ใหญ่ช่างใจแข็งนัก ปฏิเสธองค์หญิงหมิงเยว่อย่างไร้เยื่อไย""เรื่องของความรัก...ยากจะฝืนใจ เมื่อข้ามีชายาที่ดีแล้ว ไยยังต้องแสวงหาชายาใหม่อีกเล่า""อาซ้อช่างโชคดีนัก หากข้าอภิเษกกับองค์ชายตงหยางแล้ว เขาจะรับสนมอีก...ข้าก็คงขัดเขาไม่ได้"เหวินหงทำหน้าเศร้า ฉีลู่จับไหล่กระซิบบอกนางว่า..."เจ้าก็ทำให้เขารักเจ้าเพียงผู้เดียวสิ จับเขาให้อยู่ในกำมือเจ้า เขาก็จะไม่ไปที่ใดแล้ว"เหวินหงกับฉีชีลู่หัวเราะด้วยกัน สององค์ชายทำหน้างง ส่ายหัวเบา ๆ ให้พวกนาง แล้วพากันเดินกลับตำหนักกล่าวฝ่ายฮองเฮา...วันนี้พระนางทูลเชิญฮ่องเต้มาเสวยพระกระยาหารที่ตำหนัก แต่ก่อนเวลาที่ฮ่องเต้จะเสด็จมา พระนางให้นางกำนัลจัดน้ำให้สรง แล้วทรงไล่ทุกคนออกไป เมื่อปลอดคนแล้ว ก็เอายารัญจวนจิตออกมาเทใส่น้ำ...อาบอย่างสำราญพระทัยกลิ่นยาหอมรัญจวนสมชื่อ มันได้แทรกซึมเข้าไปยังทุกอณูของผิวหนัง ฮองเฮาแช่น้ำจนกลิ่นซึมหายเข้าตัวหมดแล้ว ก็ทรงลุกขึ้นจากน้ำ เอาเสื้อคลุมมาห่อหุ้มพระวรกายที่เปลือยเปล่า"ผู้ใดอยู่ด้านนอก...เข้ามา"นางกำน

เหวินเชียนกับฉีลู่นั่งกินข้าวเช้าด้วยกัน เขาสังเกตเห็นว่าวันนี้นางนิ่งเงียบผิดปกติ ไม่ชวนคุยเช่นทุกวัน แต่เพราะอาเถาและเสี่ยวเซี่ยยืนอยู่ เขาจึงอดทนรอจนกินข้าวเสร็จเสี่ยวเซี่ยกับอาเถาเก็บสำรับออกไปแล้ว เหวินเชียนก็จูงมือฉีลู่มานั่งคุยกันที่เตียง ฉีลู่ทำหน้าแง่งอน"เช้านี้เจ้าเป็นอันใดหรือ จึงไม่คุยกับข้าเลย ข้าทำให้เจ้าโกรธเคืองหรือไร...บอกข้าสักคำเถิด""เปล่านี่เพคะ""ลู่เอ๋อร์...เจ้าเป็นเช่นนี้ทำให้ข้าไม่สบายใจนะ เราเป็นสามีภรรยากัน เจ้ามีสิ่งใดขัดข้องขุ่นใจก็พูดกับข้าได้เลย"ฉีลู่ถอนใจ นางนิ่งอยู่สักพัก ก็ตัดสินใจพูดออกมา"เสด็จพี่...ที่ท่านบอกว่าพึงใจต่อข้า ท่านพูดจริงหรือเพคะ"เหวินเชียนยิ้ม...กุมมือนาง"จริงแท้แน่นอน ข้าไม่โกหกแม้สักครึ่งคำ เจ้าเป็นสตรีนางเดียวที่ข้าพึงใจจะร่วมชีวิตด้วย""ท่าน...แน่ใจแล้วหรือ้พคะ ท่านรู้จักข้าดีแล้วหรือ...จึงกล่าวเช่นนั้นออกมา""ข้าย่อมต้องแน่ใจสิ""เหตุใดท่านจึงพึงใจต่อข้าเล่า""ข้าก็บอกไม่ถูก เมื่อคราที่เราพบกันครั้งแรก เจ้าขี้อาย อ่อนหวาน ข้ารู้สึกว่าเจ้าจะเป็นภรรยาที่ดีได้ จึงยินยอมให้เสด็จพ่อหมั้นหมายกับเจ้า หลายปีที่พวกเราไม่ได้พบกัน ข้าไ

เหวินเชียนรีบมาประคองไทเฮา ฮ่องเต้ก็กอดประคองฮองเฮา นางซบไหล่ออดอ้อนฮ่องเต้"ฝ่าบาท...ไทเฮาทรงทำร้ายข้าเพคะ""เสด็จแม่...ท่านนี่ช่างไร้เหตุผลนัก ฮองเฮาของข้าบอบบางเช่นนี้ ท่านยังจะใจร้ายตีนางอีกหรือ นี่ถ้าข้าไม่เห็นว่าเสด็จแม่แก่แล้วนะ ข้าจะส่งท่านไปอยู่ตำหนักเหมันต์เสียเลย""เจ้าลูกทรพี...เจ้ากล้าหรือ""จะลองดูไหมล่ะ"ฮ่องเต้ทรงตวาดไทเฮา ฉีลู่กระซิบบอกพระนาง"เสด็จย่าเพคะ...ข้าว่าเราถอยก่อนเถิด ดูท่าเสด็จพ่อจะไม่ทรงฟังเสด็จย่าแล้วนะเพคะ""นั่นสิเสด็จย่า...กลับตำหนักเถิดพะย่ะค่ะ""ไม่...ย่าไม่ไป วันนี้ย่าจะเอาเลือดหัวเจ้าลูกชั่วนี่ออก""เสด็จกลับตำหนักเถิดเพคะไทเฮา น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือไปขวางเลยเพคะ"เหอเยี่ยก็ทูลให้พระนางถอย"ข้าไม่กลับ จะดูสิว่าฮ่องเต้จะกล้าทำอันใดข้า"ไทเฮายังดื้อดึงจะเอาไม้เท้าไปตีฮ่องเต้ แต่ฮ่องเต้ก้มหลบและจะเตะสวนไทเฮา เหวินเชียนรีบเข้าไปกอดไทเฮาและเอาตัวเองรับเท้าของบิดา เขาจึงถูกเตะแผ่นหลังไปหนึ่งที ฉีลู่ตกใจรีบเข้าไปดูเขากับไทเฮา"เสด็จพี่...เสด็จย่า เป็นอันใดหรือไม่เพคะ"เหวินเชียนกัดฟันส่ายหัวให้ฉีลู่"หนอย...เจ้าลูกชั่ว กล้าทำร้ายเราหรือ ข้าเป็นมารดาเจ้านะ

เมื่อพวกเหวินซินลากลับไปแล้ว ฉินวานและอาหลางก็มารอรับคำสั่งจากเหวินเชียน เขาหันมาบอกฉีลู่"ลู่เอ๋อร์...เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่นะ ไม่ต้องไปไหนทั้งสิ้น ข้าจะไปดูเหตุการณ์ที่กรมองครักษ์หน่อย""เพคะ...ไม่ต้องห่วงข้าหรอก"เหวินเชียนออกไปกับฉินวานและอาหลาง ฉีลู่เดินเข้าห้องนอน เสี่ยวเซี่ยปรากฏตัวขึ้น"พระชายา...ตอนนี้ฮ่องเต้อยู่ที่ตำหนักฮองเฮาเพคะ""มีผู้ใดอยู่ด้วยหรือไม่""มีชายสองคนอยู่ด้วยเพคะ หนึ่งในนั้นเป็นนักพรต มันมีอาคมแก่กล้านักเพคะ""ข้ารู้แล้ว...""เราจะทำอย่างไรดีเพคะ ต้องย้ายไปที่ใดหรือไม่""ไมต้อง...เจ้าไปบอกอาเถาและทุกคนว่าไม่ต้องวิตก องค์รัชทายาทต้องแก้ไขเรื่องนี้ได้แน่"พลันฉีลู่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอยู่บนหลังคา นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เสี่ยวเซี่ยมองฉีลู่ นางพยักหน้าให้เสี่ยวเซี่ยออกไป เสี่ยวเซี่ยย่อตัวลาออกไป ฉีลู่ทำเป็นไม่รู้ว่ามีใครอยู่ข้างบน นางนั่งลงจิบชาอย่างใจเย็นฉีลู่ทำนั่นทำนี่เป็นปกติ แต่คอยเงี่ยหูฟังการเคลื่อนไหว จูถั่นไม่รู้ว่าฉีลู่รับรู้การมาถึงของเขาแล้ว เขาจ้องมองฉีลู่ไม่วางตา"นี่หรือ...พระชายาขององค์รัชทายาท ช่างงามบาดตายิ่งนัก หากข้าได้เชยชมสักคราคงวิเ