Todos os capítulos de ชายาข้า…คือธิดามังกร: Capítulo 211 - Capítulo 219

ซูฮองเฮาโกรธเทวีซีไห่มาก พระนางเดินมาตบหน้าเทวีซีไห่อย่างแรง โดยไม่ใส่ใจว่าใครจะคัดค้าน"คนเช่นเจ้าไม่คู่ควรเป็นมารดาผู้ใด ข้าไม่คิดเลย...ว่าเทวีซีไห่จะไร้คุณธรรมถึงเพียงนี้"ซูฮองเฮาโกรธมากที่เทวีซีไห่ทำร้ายฉีลู่ เทวีซีไห่ทำหน้าไม่ยี่หระ เหวินเชียนเห็นฉีลู่บาดเจ็บสาหัส ก็ตะโกนเรียกหาเซินเค่อ"ท่านอาจารย์...ท่านอาจารย์ ช่วยลู่เอ๋อร์ด้วย"พลันเซินเค่อก็ปรากฎตัวขึ้น เขามองฉีลู่ที่ถูกกระบี่พิชิตเซียนแทงทะลุหน้าท้องด้วยสายตาว่างเปล่า เหวินเชียนเห็นเขามา...ก็เรียกอย่างดีใจ"ท่านอาจารย์ครับ...ได้โปรดช่วยลู่เอ๋อร์ด้วยเถิด"เซินเค่อส่ายหัวเบา ๆ"ข้าช่วยอันใดไม่ได้ นี่คือชะตากรรมของนาง""ท่านอาจารย์...หมายความว่าอย่างไรครับ""นี่คือทัณฑ์สวรรค์ที่นางไม่อาจหลีกเลี่ยงได้""ไม่...ข้าไม่ยอมรับ นางเป็นชายาของข้า สวรรค์จะพรากนางไปจากข้าเช่นนี้ไม่ได้""เชียนเอ๋อร์..."เซินเค่อตบไหล่เขา แต่เขาสะบัดออก ใบหน้าหมองเศร้าน้ำตานอง เจ็บปวดใจที่เห็นฉีลู่ต้องเป็นเช่นนี้ฉีลู่เห็นสวามีร้องให้อย่างเจ็บปวดใจ นางก็น้ำตาไหลสงสารในชะตากรรมของตนเองและสวามีที่รัก ฉีลู่ยกมือขึ้นจับแก้มเขา"เสด็จพี่...เรา...ไม่อาจฝืนกฎสว

เซินเค่อลืมตามองเหวินเชียนที่นอนแน่นิ่งในอ้อมกอดเหวินซู ทุกคนในที่นั้นต่างก็คุกเข่าให้เขา ยกเว้นฮ่องเต้ ไทเฮาและซูฮองเฮาที่ประทับยืนมองและกรรแสง เขาเดินมาดึงกระบี่พิชิตเซียนออกจากตัวเหวินเชียน แล้วเสกให้หายไป...แม้แต่กระบี่อสนีบาตก็หายไปด้วย"เชียนเอ๋อร์เป็นศิษย์ของข้า เขาเป็นศิษย์เอกของหุบเขาเซียน ข้าต้องพาขากลับหุบเขาเซียน"เซินเค่อโบกมือไปมาเหนือร่างของเหวินเชียน พลันร่างเขาก็หายวับไป"ท่านนักพรต...เขาเป็นโอรสของข้านะ ขอร่างเขาคืนมาให้ข้าเถิด"ฮ่องเต้ทรงวิงวอนเขา"ขออภัยนะฝ่าบาท นี่เป็นข้อตกลงของเขากับข้า...ตั้งแต่ครั้งที่ข้ายอมรับเขาเป็นศิษย์ พวกท่านก็อย่าเศร้าโศกเลย...นี่เป็นเรื่องธรรมดาที่ทุกคนต้องพบเจอ ไม่เว้นแม้แต่นักพรตเช่นข้า หรือฮ่องเต้เช่นท่าน หมดธุระแล้ว...ข้าขอลา"เซินเค่อสะบัดแส้ในมือแล้วหายตัวไป ทุกคนลุกขึ้น เสี่ยวเซี่ยกับอาหลางไม่มีนายเหลืออยู่อีกแล้ว นางจึงมาทูลลาซูฮองเฮาและไทเฮา"ไทเฮา...ฮองเฮาเพคะ เมื่อองค์รัชทายาทและพระชายาต่างก็ไม่อยู่แล้ว แม้แต่พี่เถาก็จากไป ข้าก็ต้องขอทูลลาเช่นกันเพคะ"เสี่ยวเซี่ยประสานมือก้มศีรษะลา"เสี่ยวเซี่ย...เจ้าไม่ต้องไปหรอกนะ ข้าจะชุบเล

ฉีลู่กระพริบตาทำหน้างง ๆ นางหันมาเห็นเจ้าแม่หนวี่วา ก็รีบคุกเข่าลงคารวะเจ้าแม่"คารวะเจ้าแม่หนวี่วา""ลู่เอ๋อร์...ลูกแม่"เทวีหนันไห่เดินมากอดนาง"เสด็จแม่...เสด็จพ่อ พี่ใหญ่...พี่รอง เหว่ยเอ๋อ พวกท่านก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ แล้ว..."ฉีลู่เหลียวมองรอบตัว"เสด็จพี่เหวินเชียนเล่า เขาอยู่ที่ใดหรือเพคะ"เทวีหนันไห่อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบฉีลู่อย่างไร เวยหลงปล่อยองค์ชายน้อยให้วิ่งไปหามารดา ฉีลู่กอดหอมแก้มลูกด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ"ซาเด็ดแม่"องค์ชายน้อยเบะปากจะร้องไห้ ฉีลู่รีบกอดปลอบไม่ให้เขาร้อง"เด็กดี...ไม่ร้องนะจ๊ะ แม่มาหาเจ้าแล้ว"ฉีลู่กอดปลอบโอรสน้อย เจ้าแม่หนวี่วาตรัสกับนางว่า"ฉีลู่...ดวงจิตมังกรของเจ้าถูกทำลายจนแตกสลายไปแล้ว แต่เจ้ายังเหลือกายเนื้อและหยกสีรุ้ง ทำให้เจ้าคืนชีวิตมาได้ นับแต่นี้...เจ้าจะกลายเป็นมนุษย์ธรรมดาแล้วนะ""เช่นนั้น...ข้าก็กลับหนันไห่ไม่ได้อีกแล้วสิเพคะ""ด้วยอานุภาพแห่งหยกสีรุ้งในกายเจ้า เจ้ายังสามารถกลับหนันไห่ได้ แต่เจ้าจะคืนรางเป็นมังกรไม่ได้อีกแล้ว ใช้เวทย์ก็ไม่ได้ เว้นแต่เจ้าจะหมั่นเพียรฝึกมันขึ้นมาใหม่"ฉีลู่พยักหน้าเข้าใจ"แม้ดวงจิตมังกรของเจ้าจะแตกสลายไปแล้ว

ในขณะเดียวกัน...เทวีซีไห่ก็กลับมาที่วังในทะเลซีไห่เช่นกัน แต่พอนางจะเข้าไปในวัง กลับถูกทหารที่ครึ่งบนเป็นคนครึ่งล่างเป็นปลาสองตนขวางไว้"ไยพวกเจ้าจึงมาขวางข้า""พวกข้าได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าสมุทร ห้ามท่านเข้าไปในวังอีกต่อไป เพราะท่านเจ้าสมุทรได้ขับท่านออกจากซีไห่แล้ว...จงไปเสีย""ไม่จริง...เสด็จพี่จะไม่ทำเช่นนี้กับข้า พวกเจ้าถอยไปนะ อย่ามาขวางข้า"ทหารปลาสองตนไม่เพียงไม่ถอย ยังใช้อาวุธในมือที่เป็นก้านปะการังตีนาง เทวีซีไห่โกรธมาก นางอ้าปากจะใช้ไฟเผาทหารปลาสองตนนั้น แต่กลับพ่นไฟออกมาไม่ได้ นางจะใชเฤทธิ์อะไรก็ไม่ได้ เพราะท่านเจ้าสมุทรได้ผนึกไม่ให้นางใช้ฤทธิ์ได้เมื่อลงทะเลทหารปลาส่งเสียงแหลมเล็กบาดหู...เรียกพรรคพวกออกมาช่วย พวกทหารปลาถือกิ่งปะการังออกมาหลายตน พวกนั้นใช้กิ่งปะการังรุมตีจนนางต้องร้องเรียกสวามีให้ช่วย"เสด็จพี่...ช่วยข้าด้วยเพคะ"เทวีซีไห่ล้มลงกับพื้น เสียงประตูวังเปิดออก ท่านเจ้าสมุทรซีไห่และโอรสทั้งสามเดินออกมา เทวีซีไห่ดีใจร้องเรียกพวกเขา"เสด็จพี่...ลูกแม่ "ทุกคนมองเทวีซีไห่ด้วยสายตาเย็นชา นางเองก็รู้สึกได้ว่าสวามีและโอรสหมางเมินเหินห่าง"ข้าบอกว่าขับเจ้าออกจากซีไห่แล

องค์ชายตานเช่อได้รับรายงานจากคนสนิทแล้ว ก็ทำนิ่งเฉยไว้ก่อน เขารอจนทำพิธีไว้อาลัยเสร็จสิ้น ก็ทูลลาฮ่องเต้กลับ เขากับคนสนิทมาที่กระต๊อบของเหวินซิน เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าเขายังหลับอยู่ในนั้น และใช่เหวินซินจริง ๆองค์ชายตานเช่อก็สั่งให้คนจุดไฟเผากระต๊อบของเหวินซิน เพราะกระต๊อบสร้างด้วยไม้กับฟาง จึงติดไฟอย่างรวดเร็ว และลุกลามไปทั้งหลัง เหวินซินตื่นเพราะร้อนและสำลักควัน เขาพยายามจะออกไปข้างนอกแต่ก็ออกไปไม่ได้"ช่วยด้วย...ช่วยข้าด้วย"เสียงร้องโหยหวนของเหวินซินตะโกนออกมา องค์ชายตานเช่อหัวเราะเสียงดัง"เหวินซิน...ชอบของขวัญของข้าหรือไม่ หากเจ้าไม่ทรยศข้า...เจ้าก็ไม่ต้องเป็นเช่นนี้""ตานเช่อ...ไอ้สารเลว""เสียงคนใกล้ตายนี่ช่างไพเราะนัก เหวินซิน...จงตายชดใข้ความผิดของเจ้าเถิด...ไอ้คนทรยศ""ไม่...ม่ายยยยย"เสียงร้องโหยหวนเงียบลง พร้อมกับกระต๊อบที่ไฟลุกโชน ตัวเหวินซินก็พลอยถูกเผามอดไหม้ไปด้วย"จบสิ้นกันเสียที ข้าจะกลับไปรวบรวมกองทัพ แล้วยกมาบดขยี้แคว้นฮุยหวงอีกครา ข้าต้องยึดครองดินแดนจงหยวนให้จงได้"องค์ชายตานเช่อยังไม่ยอมเลิกล้มความคิดที่จะยึดครองจงหยวน เขาและคนสนิทขี่ม้ากลับปาเจ๋อ ไม่มีผู้ใดล่ว