Semua Bab ชายาข้า…คือธิดามังกร: Bab 121 - Bab 130

ซุนเจิ้นไปนานจนเหวินซินกังวล เขาหายเงียบไม่ส่งข่าวคราว จึงไม่รู้ว่าทำงานสำเร็จไหม จินกุ้ยเฟยก็รอข่าวของพี่ชายอยู่เช่นกัน สองแม่ลูกวัน ๆ เอาแต่คบคิดกันจะยึดบัลลังก์ไต้กุ้ยเหรินกับเซียงเฟยต่างก็ท้องได้คนละ 3-4 เดือนแล้ว ฮ่องเต้ส่งหมอหลวงไปดูแลพระสนมทั้งสอง ทั้งคู่ต่างก็หวังว่าทารกในครรภ์จะได้เป็นพระโอรส เพื่อช่วงชิงตำแหน่งในวังไต้กุ้ยเหรินออกมาเดินชมดอกไม้ นางอารมณ์เบิกบานชมนกชมไม้ บังเอิญที่เซียงเฟยก็ออกมาเดินเล่นเช่นกัน ทั้งคู่เดินมาเจอหน้ากัน ไต้กุ้ยเหรินควรทำความเคารพเซียงเฟยที่ยศสูงกว่า แต่นางกลับทำเมิน"ไต้กุ้ยเหริน...เจ้าช่างบังอาจนัก พบเห็นข้าไยไม่คารวะ""ขออภัยพี่หญิง...ข้าอุ้มครรภ์พระโอรสของฝ่าบาทอยู่ ไม่สะดวกคารวะท่านเพคะ""ฮึ!...คิดฝันไปไกลว่าจะได้เป็นพระโอรสหรือ เจ้าไม่มีวาสนาหรอก ในครรภ์ของข้าต่างหากที่เป็นพระโอรส"ไต้กุ้ยเหรินหัวเราะเสียงแหลม"ช่างน่าขันนัก ทารกในครรภ์ท่านบ่งบอกว่าเป็นพระธิดาชัด ๆ ผู้ใดกันแน่ที่ฝันเฟื่อง""แม้ทารกในครรภ์เจ้าจะเป็นพระโอรสแล้วอย่างไรเล่า เจ้าไร้เส้นสายในวัง ที่เข้าวังมาได้เพราะหน้าตาดีเล็กน้อย ต่างจากข้าที่เป็นถึงพระสนมเอก ซ้ำเป็นธิดาของร

ไท่หลงมองฉีลู่และจำนางได้ เขาแปลงเป็นมนุษย์เผชิญหน้ากับนาง สายตาที่มองฉีลู่ว่างเปล่า แฝงความแปลกใจ"เป็นเจ้าจริง ๆ องค์หญิงสาม""ข้าก็ไม่คิดว่าจะมาพบเจ้าที่นี่ ว่างนักหรือ...จึงมารับใช้มนุษย์"ไท่หลงตาวาว ดวงตาแคบเล็กส่อประกายดุร้าย"แล้วเจ้าเล่า...ไยมาสมสู่อยู่กับมนุษย์ 4 คาบสมุทรไร้ชายที่พึงเชยแล้วหรือ เจ้าจึงต้องมาเอามนุษย์เป็นสามี""นั่นมันก็เรื่องของข้า หาใช่การอันใดของเจ้าไม่ และถึงเขาจะเป็นมนุษย์ เขาก็เก่งกว่าเจ้า ถูกฟันไปกี่แผลแล้วหรือ""บังอาจ...เพียงบาดแผลเล็กน้อยนี้นับเป็นอันใด เจ้าอย่าได้ปากดี...ข้ายังไม่คิดบัญชีเมื่อคราก่อน หากไม่ใช่เพราะเสด็จแม่พระทัยอ่อน พวกเจ้าสามพี่น้องก็ไม่รอดพ้นเงื้อมมือข้า""เชอะ!...ขี้คุยจริงนะ เจ้ายังสู้พี่ใหญ่ข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ ที่เขาไม่ทำร้ายเจ้าในครานั้น...เพราะเขาเกรงพระทัยบิดามารดาเจ้าหรอก...หาใช่กลัวเจ้าไม่""เฮอะ!...อ่อนแอเยี่ยงสตรีปานนั้นหรือจะเอาชนะข้าได้""เจ้าอย่าทะนงตนนักเลยไท่หลง ผู้ที่เก่งกว่าเจ้ามีมากมาย แม้แต่สวามีของข้าก็ยังเก่งกว่าเจ้า...หรือไม่จริง""ชะ ๆ นางเด็กปากเสีย วันนี้ข้าต้องเอาชีวิตเจ้าให้ได้"ไท่หลงคืนร่างเป็นมังกรอีกคร

ฉีลู่เดินเอามือกุมอกขึ้นมาบนเชิงเทิน มีทหารเฝ้ายามและผลัดกันนอนอยู่หลายคน นางเหม่อมองออกไปไกล ด้านนอกเงียบเชียบและมืดมิด มีมือเย็น ๆ ข้างหนึ่งมาแตะไหล่นาง นางหันไปมองทำหน้าตกใจ"พี่ใหญ่..."เวยหลงยิ้ม เขาเป่าลมเบา ๆ ออกไป ทหารที่ยังยืนเฝ้ายามก็พลันหลับใหล ฉีลู่โผเข้ากอดพี่ชายและร้องไห้ ยามนี้นางเจ็บปวดทั้งกายและใจ เวยหลงยิ้มปราณี...กอดลูบหลังน้องสาว"อย่าเสียใจเลย ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น ครานี้เจ้าทำร้ายไท่หลงบาดเจ็บหนัก มันคงไม่ยอมรามือเป็นแน่""เป็นมันที่หาเรื่องก่อน อยู่เป็นองค์ชายซีไห่ดี ๆ ไม่ชอบ กลับมาร่วมมือกับมู่ถูเกอก่อสงคราม ข้าไม่เข้าใจมันเลยจริง ๆ""มันเป็นเคราะกรรมที่ไท่หลงยากจะหลีกเลี่ยง เสด็จพ่อให้พี่มาเตือนเจ้า นิสัยไม่ยอมใครของไท่หลงเจ้าเองก็รู้""ข้าหากลัวมันไม่"เวยหลงดันตัวฉีลู่ออก"เจ้าเองก็บาดเจ็บ...ไยไม่พักผ่อน"ฉีลู่ก้มหน้าไม่ตอบ เวยหลงส่ายหัวเบา ๆ ยกมือขึ้นแบไปตรงหน้านาง พลันในมือก็ปรากฏขวดยาขึ้นมา"ยาสาหร่ายสีม่วง...กินเสีย"ฉีลู่รับขวดยาจากมือพี่ชาย เปิดออกดูภายในขวด มียาเม็ดสีม่วงอัดอยู่เต็ม นางยิ้มออกมา"ยาเม็ดสาหร่ายสีม่วง ยารักษาอาการบาดเจ็บของหนันไห่ มันจะช

แม่ทัพจินหยานก็มาเยี่ยมเหวินเชียน แต่เขานอนหลับตาเงียบ ไม่ยอมลืมตามาพบใคร เขารอแต่ฉีลู่คนเดียว แม่ทัพจินหยานส่ายหัว คิดเองว่าเหวินเชียนอาการหนักน่าเป็นห่วงแม่ทัพจินหยานจึงเรียกประชุมเหล่าแม่ทัพนายกอง เพราะคิดจะส่งข่าวไปแจ้งให้ฮ่องเต้ทรงทราบ แต่แม่ทัพกู้ไป่ชวนไม่เห็นด้วย"อาการบาดเจ็บขององค์รัชทายาทหาได้ร้ายแรงไม่ หากท่านแจ้งไป...ข้าเกรงจะทำให้ฝ่าบาททรงกังวลพระทัย""แต่หากข้าไม่แจ้ง...แล้วองค์รัชทายาททรงมีอันเป็นไป ผู้ใดจะรับผิดชอบ เราส่งข่าวไปขอให้ฝ่าบาททรงพระวินิจฉัยเถิด"เหล่าแม่ทัพนายกองแบ่งออกเป็นสองฝ่าย มีทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย"เมื่อตัดสินใจกันไม่ได้เช่นนี้ ก็ให้พระชายาเป็นผู้ตัดสินก็แล้วกัน"แม่ทัพกู้ไป่ชวนบอกทุกคน ทุกคนยกเว้นแม่ทัพจินหยานเห็นดีด้วย แม่ทัพกู้ไป่ชวนไม่สนใจ สั่งให้คนไปเชิญฉีลู่มาหารือ พอนางเดินเข้ามา ทุกคนก็ก้มหัวคารวะนาง"ทุกท่านตามสบาย มีเรื่องอันใดกันหรือ""ทูลพระชายา...ข้าคิดว่าควรรายงานอาการบาดเจ็บขององค์รัชทายาทให้ฝ่าบาททรงทราบ"แม่ทัพจินหยานชิงบอกก่อน"แต่ข้าเห็นว่ายังไม่ควรทูลฝ่าบาท เพราะเกรงพระองค์จะทรงตกพระทัย ควรให้องค์รัชทายาททรงฟื้นก่อนเพื่อดูอา

กล่าวฝ่ายไท่หลง...เขาถูกไฟของฉีลู่แผดเผาจนบาดเจ็บไปทั้งตัว ซมซานหนีมาหลบพักรักษาตัวอยู่ที่ซากเมืองร้างทางตอนเหนือ เขาเจ็บปวดทรมานกับบาดแผลพุพองทั่วตัวอำมาตย์เต่าเหล่ากุยจื่อทำนายดวงชะตาให้ไท่หลงอีก จนรู้ว่าเขาได้รับเคราะห์กรรมบาดเจ็บสาหัส จึงรีบไปทูลท่านเจ้าสมุทรและเทวีซีไห่ พวกเขาจึงขึ้นมาตามหาไท่หลงทุกคนมาถึงที่ที่ไท่หลงมาหลบซ่อนตัว ท่านเจ้าสมุทรซีไห่มองไปทั่วบริเวณที่แสนจะแห้งแล้ง ซึ่งมีแต่ทรายกับทราย จะหาต้นไม้สักต้นก็ยังยาก"ท่านผู้เฒ่า...ท่านบอกว่าไท่เอ๋อร์อยู่ที่นี่หรือ"เหล่ากุยจื่อพยักหน้า"ไท่เอ๋อร์จะอยู่ในสถานที่แห้งแล้งเช่นนี้ได้อย่างไร น้ำก็ไม่มีสักหยด"เทวีซีไห่รู้สึกแสบร้อนผิวจนแทบไหม้ ไม่คิดว่าจะมีสถานที่แห้งแล้งและร้อนเช่นนี้"ไท่เอ๋อร์อยู่ที่ใดหรือท่านผู้เฒ่า"เหล่ากุยจื่อเอาเข็มทิศมังกรขึ้นมาดู เข็มมันหมุนไปทางซากเมืองร้าง"ทางโน้น..."เหล่ากุยจื่อชี้และเดินตามเข็มทิศไป เจ้าสมุทรหนันไห่กับพระเทวีก็เดินตาม ทุกคนเดินเข้าไปข้างใน จนเดินลึกเข้าไป...ถึงพบร่างของไท่หลงนอนขดหายใจรวยรินอยู่บนพื้น"ไท่เอ๋อร์...ลูกแม่ โธ่เอ๊ย!..."เทวีซีไห่วิ่งเข้าไปดูโอรสก่อน ไท่หลงได้ยินเ