All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 141 - Chapter 150

เหวินเชียนกลับมาที่ห้องลับ เขาเล่าเรื่องที่คุยกับฉินวานและอาหลางให้ฉีลู่ฟัง นางฟังไปคิดไป และบอกเขาว่า"จินกุ้ยเฟยกับองค์ชายรองคงคิดวางแผนมานานแล้วเพคะ พวกเขาฉวยโอกาสที่ท่านไม่อยู่เคลื่อนไหวเงียบ ๆ""พี่จะไปดูที่เหลาโอชาสักครา""ควรไปอย่างยิ่งเพคะ จะได้รู้ว่าพวกนั้นต้องการจะทำอันใดกันแน่""เช่นนั้น...เย็นนี้พี่จะไปดูเอง""ข้าไปด้วยเพคะ ตั้งแต่มาแคว้นฮุยหวง ข้าไม่เคยออกไปเที่ยวนอกวังเลยนะเพคะ"ฉีลู่กอดแขนทำหน้าอ้อน"ได้...พี่เลี้ยงอาหารเจ้าเอง""เย้..เสด็จพี่น่ารักที่สุดเลยเพคะ"เหวินเชียนเอานิ้วชี้แก้ม ฉีลู่ประคองหน้าเขาด้วยสองมือ ยื่นปากไปจุ๊บปากเขา เหวินเชียนกดหัวนางไว้ไม่ให้นางถอนปากออก ฉีลู่ยกสองแขนโอบรอบคอเขา ทั้งคู่จูบโต้ตอบกันหวานฉ่ำ เป็นเหวินเชียนที่ถอนปากออกก่อน"เจ้าทำให้พี่ไม่อยากไปที่ใดอีก อยากอยู่กับเจ้าเช่นนี้ทั้งวัน"ฉีลู่ยิ้มซบอกอุ่นของเขา"ข้าก็เช่นกันเพคะ แต่พวกเรายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก เราต้องเตรียมการให้พร้อม รอให้แม่ทัพจินหยานกลับมาก่อน ค่อยจัดการพวกนั้นเสียทีเดียว""พี่จะไม่รอให้แม่ทัพจินหยานกลับมาหรอก หากพบว่าเจ้ารองส้องสุมผู้คนจริง พี่คงต้องจัดการก่อน"ฉีลู่เง

เหวินเชียนกับฉีลู่ได้ยินที่พวกเขาคุยกันหมดแล้ว ทั้งคู่นั่งรอจนพวกเขาเงียบเสียงลง เหวินเชียนชะโงกหน้าออกไปมองจากหลังฉาก เห็นคนพวกนั้นเมามายไร้สติบางคนนอนแผ่กับพื้นห้อง บางคนนอนฟุบบนโต๊ะ แต่กลับไม่เห็นเหวินซิน ไม่รู้เขากลับไปตอนไหน เหวินเชียนเอาเงินวางบนโต๊ะ แล้วจูงฉีลู่ออกมาจากเหลาโอชา ทั้งคู่เห็นหลังเหวินซินเดินห่างออกไป ก็รีบเดินตามเขาไปเหวินซินเดินไปตามถนนที่มีคนพลุกพล่าน เขาดูระวังตัวมาก คอยมองซ้ายมองขวาตลอดเวลา ฉีลู่กลัวเขาจะหันมาเห็นนางกับเหวินเชียน จึงใช้เวทย์กำบังตัวไว้ ทั้งคู่ตามเขามาถึงบ้านใหญ่หลังหนึ่ง เขาเคาะประตูบ้านเป็นจังหวะ 3 ครั้ง ก็มีคนมาเปิดประตูให้"เสด็จพี่...ที่นี่บ้านผู้ใดกันเพคะ""นั่นสิ...ไม่มีป้ายบอกชื่อบ้านเสียด้วย เจ้ารองมาที่นี่ทำไมกันนะ""อยากรู้ก็ตามเข้าไปดูสิเพคะ"เหวินเชียนพยักหน้า โอบเอวฉีลู่กระโดดข้ามกำแพงสูงเข้าไปในบ้านหลังนั้น ทั้งคู่ไปนั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่ มองเข้าไปในบ้าน ก็เห็นเหวินซินนั่งคุยอยู่กับเจ้าเมืองซาโม่วังเฉียนคุน ฉีลู่กับเหวินเชียนตกใจคิดไม่ถึง"เรียบร้อยดีหรือไม่""เรียบร้อยสิ...ข้าลงมือเอง มีหรือจะไม่เรียบร้อย แล้วท่านลุงเล่า""ทางข้

เหวินเชียนใช้วิชาตัวเบาลัดเลาะไปที่ตำหนักของเหวินซู...แต่เขาไม่อยู่ จึงเปลี่ยนใจไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้แทน เหวินเชียนกระโดดขึ้นไปบนหลังคาพระตำหนักตรงข้ามกับห้องทรงพระอักษรเขามองลงมา...เห็นฮ่องเต้ประทับอยู่กับเหวินซูและอี้กงกง เขากระโจนลงจากหลังคา และวิ่งเข้าไปในห้องทรงพระอักษรอย่างรวดเร็วจนมองไม่ทัน ฮ่องเต้ เหวินซูและอี้กงกงต่างก็ตกใจตาค้าง มองเหวินเชียนอย่างไม่เชื่อสายตา เหวินเชียนปิดประตูใส่กลอน และคุกเข่าถวายบังคมฮ่องเต้"ถวายบังคมเสด็จพ่อ ขออภัยที่ทำให้ตกพระทัยพะย่ะค่ะ""เชียนเอ๋อร์...ลูกพ่อ""พี่ใหญ่...""องค์รัชทายาท!..."ทุกคนเรียกเขาอย่างยินดี เหวินซูเดินมากอดเขา"ข้ายินดีที่เห็นท่านปลอดภัยกลับมาเช่นนี้ พวกเราเป็นห่วงท่านนัก""พี่ไปหาเจ้าที่ตำหนัก...แต่ไม่พบ ไม่คิดว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่""ข้ามาเฝ้าเสด็จพ่อถวายงานทุกวันพะย่ะค่ะ""เจ้าทำดีมาก""จริงสิ...อาซ้อเล่า นางกลับมาด้วยหรือไม่""มาสิ...ตอนนี้นางไปเฝ้าเสด็จย่า""ช่างวิเศษนัก...ข้ารวบรวมหลักฐานไว้ไม่น้อย รอท่านกลับมาหารือ...""เจ้าเก่งมากน้องสาม ไม่ผิดหวังที่พี่วางใจเจ้า"เหวินเชียนยิ้มตบไหล่น้อง ฮ่องเต้ก็เสด็จมากอดเขาด้วย"เจ้ากลั

ทั้งสองพระนางและเหอเยี่ยอ้าปากค้าง...คิดไม่ถึง ไทเฮาตบโต๊ะตรัสด้วยความพิโรธ"เจ้าหลานนอกคอกคนนี้...ช่างต่ำช้านัก กล้าคบคิดคนนอกชักศึกเข้าบ้านเชียวหรือ""เพราะเช่นนี้อย่างไรเพคะ จึงให้ผู้ใดรู้ว่าเรากลับมาแล้วไม่ได้""เจ้าวางใจเถิด...ย่าจะปิดปากเงียบ ไม่แพร่งพรายต่อผู้ใด""ข้าก็จะไม่บอกผู้ใดเช่นกัน"ซู่เฟยพยักหน้ารับปาก"ข้าก็ไม่รู้ไม่เห็นเพคะ"เหอเยี่ยบอกฉีลู่อีกคน ฉีลู่ยิ้มให้ทุกคน นางจับพระหัตถ์ปลอบไทเฮา พระองค์ทรงโทมนัสที่ทราบว่าหลานชายกลายเป็นกบฎต่อราชบัลลังก์เช่นนี้ซู่เฟยนึกห่วงโอรสตนขึ้นมา จึงคิดจะเตือนเขาเรื่องนี้ จึงถามฉีลู่ว่า"ลู่เอ๋อร์...ข้ายากจะเล่าเรื่องนี้ให้ซูเอ๋อร์ฟัง เพื่อเตือนให้เขาระวังองค์ชายรอง...จะได้หรือไม่""เสด็จพี่ไปหาน้องสามแล้วเพคะ ป่านนี้คงรู้เรื่องแล้ว""เช่นนั้นข้าก็วางใจ ซูเอ๋อร์ตามสืบเรื่องของจินกุ้ยเฟยกับองค์ชายรอง ข้าเป็นห่วงเขานัก เกรงว่าหากองค์ชายรองรู้เรื่องเข้้า เขาต้องไม่ปล่อยซูเอ๋อร์เป็นแน่""ซู่เฟยโปรดวางประทัยเถิดเพคะ เสด็จพี่ต้องช่วยน้องสามแน่ ตอนนี้เสด็จพี่สั่งเพิ่มองครักษ์ และให้ยอดฝีมือมาดูแลตำหนักเสด็จพ่อ เสด็จย่าและซู่เฟยแล้วเพคะ ขอให้ท

เหวินซินกลับมาถึงตำหนักของมารดา ก็งุ่นง่านด้วยความโกรธ ไม่คิดว่าฮ่องเต้จะให้เขาสืบหาการตายของสองพระสนม"ซินเอ๋อร์...ทุกสิ่งเจ้าล้วนรู้ดีอยู่แก่ใจ เจ้าไม่ควรรับปากไปเช่นนั้น""ข้าไม่รับได้หรือเสด็จแม่ เสด็จพ่อเอาเจ้าใหญ่กับเมียมาข่มข้า ไม่รู้ว่าทรงสงสัยอันใดข้าหรือไม่ จึงเจาะจงให้ข้าสืบเรื่องนี้""เจ้าจะทำอย่างไร"เหวินซินส่ายหัว"ข้าคิดจะไปปรึกษาท่านลุง ท่านลุงต้องช่วยข้าได้แน่""จะไปก็รีบไปเถิด เวลา 7 วันใช่จะนานนัก จะให้ดี...ก็หาคนมารับผิดชอบแทนเราไปเสีย""เสด็จแม่คิดตรงใจข้า"""เจ้าไปหาท่านลุงเถิด เสียดายที่แม่ออกจากวังไปกับเจ้าไม่ได้""เสด็จแม่โปรดวางพระทัย ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย จะไม่ให้มีผลกระทบมาถึงเสด็จแม่แน่"จินกุ้ยเฟยยิ้มลูบหัวโอรส"จริงสิ...เจ้าคิดจะรับองค์หญิงเมี่ยวอี้มาเป็นชายาเอกจริงหรือ""จริงพะย่ะค่ะ ทางม่อหลัวข่านตอบตกลงแล้ว""เสี่ยวฉินเล่า...เจ้าจะทำอย่างไรกับนาง จะทอดทิ้งนางจริงหรือ""ข้าต้องตั้งองค์หญิงเมี่ยวอี้เป็นชายาเอกแน่นอน เพราะท่านข่านรับปากจะส่งเสริมข้า ส่วนเสี่ยวฉิน... หากนางยินยอมเป็นชายารอง ข้าก็จะเลี้ยงนางไว้ แต่หากไม่ยินยอม...ข้าก็จะเขียนหนั