All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 131 - Chapter 140

ฉีลู่ช่วยรักษาแผลของเหวินเชียนจนหายดี นางแอบกลับไปหาเสี่ยวเซี่ยที่เมืองซาโม่ และใช้ให้เสี่ยวเซี่ยนำจดหมายแจ้งอาการบาดเจ็บของเหวินเชียน ไปดักสับเปลี่ยนกับจดหมายของแม่ทัพจินหยาน และนำจดหมายที่เขาจะส่งไปเมืองหลวงกลับมาที่แท้แม่ทัพจินหยานเขียนจดหมายขึ้นมาสองฉบับ ฉบับหนึ่งแจ้งฮ่องเต้ว่าเหวินเชียนถูกฉีลู่ร่วมกับมู่ถูเกอทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส...อาการเป็นตายเท่ากันอีกฉบับก็แจ้งไปทางจินกุ้ยเฟยว่า เหวินเชียนสาหัสใกล้ตาย หากคิดจะทำการใหญ่ ก็ให้รอให้เหวินเชียนตายก่อน ตายเมื่อไหร่เขาจะส่งข่าวไปบอกเหวินเชียนกับฉีลู่ได้รู้เนื้อความในจดหมายทั้งสองฉบับแล้ว เขาก็โกรธแม่ทัพจินหยานมาก ที่คิดจะใช้อาการบาดเจ็บของเขาหาผลประโยชน์"แม่ทัพจินหยานผู้นี้ช่างคิดการณ์ไกลนัก คิดจะใช้อาการบาดเจ็บของพี่หาผลประโยชน์ หวังยิงเกาทัณฑ์นัดเดียวได้นกสองตัว""คนผู้นี้เจ้าเล่ห์ไม่แพ้น้องสาวเลยนะเพคะ จินกุ้ยเฟยคงหวังให้พี่ชายสังหารท่าน เพื่อให้เหวินซินได้เป็นรัชทายาทแทน""ใช่ว่าพี่จะไม่รู้...ว่าเหวินซินริษยาแค้นเคืองพี่มาตลอด เขาเกิดหลังพี่เพียงวันเดียว จึงคิดว่าพี่แย่งทุกสิ่งไปจากเขา แม้แต่จินกุ้ยเฟยก็หมายตาตำแหน่งฮองเฮามานา

ฉีลู่เดินทำหน้างอนมากระแทกตัวนั่งลงบนเตียง เหวินเชียนมองหน้านางแล้วหัวเราะ ฉีลู่ทำปากยื่น ทุบตีเขาอย่างแง่งอน เหวินเชียนจับมือนาง"พี่เพิ่งหายนะ...เจ้าจะตีพี่ให้ตายเลยหรือ เมตตาพี่บ้างเถิด""เชอะ!...น่าหมั่นไส้นัก มีแต่คนอยากเป็นสนมของท่าน""นางอยากเป็นอยู่ข้างเดียว พี่หาได้อยากด้วยไม่ ไยเจ้ามางอนพี่เล่า"ฉีลู่สะบัดหน้าค้อน"หากรู้เช่นนี้...วันนั้นข้าไม่น่าให้กินจิ้งจกเลย น่าจะให้นางกินหนูดีกว่า"เหวินเชียนทำตาโต"วันนั้น...ที่งานเลี้ยงจวนแม่ทัพ เป็นฝีมือเจ้าหรือ""ใช่...ข้าหมั่นไส้ที่นางชะม้ายชายตาให้ท่าน เลยสั่งสอนไปเล็กน้อย...ยังไม่เข็ดหลาบอีก"เหวินเชียนหัวเราะตาหยี ฉีลู่เม้มปากตีเขาอีก"เดี๋ยวนะ...เรื่องแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในวัง ใข่ฝีมือเจ้าหรือไม่""ใช่...จินกุ้ยเฟยถูกเขียนหน้าเละก็ฝีมือข้า วันนั้นที่หลังคาวังสั่นก็เป็นข้าทำ ตอนที่ท่านประลองกับมู่ถูเกอข้าก็เป็นคนช่วย แล้วจะอย่างไรหรือเพคะ"เหวินเชียนหัวเราะชอบใจ นางทำปากยื่นค้อนเขา"เจ้านี่ช่างซุกซนนัก"ฉีลู่หัวเราะ นางยังคุยเรื่องแม่ทัพจินหยานไม่จบ จึงดึงเขามาเข้าเรื่องแม่ทัพจินหยานอีกครั้ง"พี่ว่าแม่ทัพจินกับเมียคงหวังจะยกบุตรีใ

มู่ถูฮั่นเปิดฉากจู่โจมก่อน เขาฟันง้าวลงมาที่เหวินเชียน หมายจะผ่าเขาออกเป็นสองซีก เหวินเชียนยกมือขึ้นใช้ฝ่ามือผลักพลังปราณไปที่ง้าวมู่ถูฮั่น พลังปราณกระแทกทั้งคนทั้งง้าวกระเด็นไปไกลเหวินเชียนตามติดแทงกระบี่จู่โจมไม่พัก เห็นกระบี่เป็นเพียงประกายเงาสีแดงที่วิ่งไปมา มู่ถูฮั่นไม่มีเวลาให้คิดอะไร ใช้ง้าวสู้กับกระบี่ของเหวินเชียนเต็มที่ แต่พลังกระบี่รุนแรงนัก เขาต้านแทบไม่ไหวแม่ทัพกู้ไป่ชวนได้ยินว่ามู่ถูฮั่นยกทัพมา ก็เปิดประตูเมืองพาทหารออกมาสู้รบ ฉีลู่เรียกกระบี่รุ้งขาวออกมา นำทัพเข้าสู้กับกองทัพของมู่ถูฮั่นทัพของแคว้นฮุยหวงแม้จะออกมาเพียง 800 คน แต่ทหารทุกคนมีใจฮึกเหิม จึงบุกตะลุยจนทัพถูลู่แตกพ่าย หนีกันกระจัดกระจายมู่ถูฮั่นโกรธที่เห็นทัพของตนแตกแล้ว ตัวเขาก็ถูกกระบี่เฉือนไปหลายที แต่ก็ยังไม่ยอมจำนน เหวินเชียนไม่ยอมให้มู่ถูฮั่นพักหายใจ เงากระบี่สีแดงวูบวาบไปมาจนมู่ถูฮั่นมองไม่ทัน กว่าจะรู้ตัวอีกที เขาก็ถูกปราณของกระบี่ตัดแขนขวาขาดไปแล้ว"อ๊ากกกก..."มู่ถูฮั่นร้องลั่น แขนขวาที่ถือง้าวตกลงสู่พื้น เลือดไหลจากบาดแผลไม่หยุด เขาคำรามลั่น จ้องเหวินเชียนด้วยสายตาอาฆาต"ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ให้เจ้

แม่ทัพจินหยานกับครอบครัวก็กลับมาที่เมืองซาโม่ด้วยเช่นกัน จินลี่ลี่ร้องไห้...รู้ว่าตนเองคงหมดหวังที่จะได้เป็นสนมของเหวินเชียนแล้ว จินฮูหยินเห็นบุตรีร้องไห้เสียใจก็สงสาร นางเองก็ผิดหวังที่จะไม่ได้เป็นแม่ยายของฮ่องเต้ในอนาคต"สิ่งที่วาดฝันไว้พังทลายจนสิ้น ท่านพี่...จะทำอย่างไรต่อไปดีคะ ต่อไปพวกเรายังจะมีที่ยืนอีกหรือ""ข้าก็ไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้""เป็นเพราะสตรีนางนั้นแท้ ๆ หากไม่มีนาง...ลี่ลี่ของเราก็ไม่ต้องเป็นเช่นนี้""ลี่ลี่จะไปเทียบอันใดกับนางได้ นางไม่เพียงงงดงามปานเทพธิดา ฐานะเดิมก็สูงส่ง...เป็นถึงองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นฝานหรงเชียวนะ ซ้ำยังมีวรยุทธ์สูงอีกด้วย""นางท่าทางอ้อนแอ้นปานนั้น มีวรยุทธ์สูงจริงหรือคะท่านพี่""จริงสิ...คนทั้งกองทัพต่างก็เห็น คราก่อนที่องค์รัชทายาทบาดเจ็บ ก็เป็นนางที่พาพระองค์กลับมา""หมด...หมดกัน ลี่ลี่สู้นางไม่ได้เลยจริง ๆ มิน่าเล่า..องค์รัชทายาทถึงโปรดปรานนางปานนี้""ท่านพ่อ...ท่านแม่ ข้าไม่ยอมนะคะ ข้ารักเขาจริง ๆ พวกท่านต้องช่วยข้านะ ข้าไม่เชื่อว่าจะสู้นางไม่ได้"จินลี่ลี่ฟูมฟายกับบิดามารดา"ท่านพี่...ท่านฉลาดนัก ช่วยลูกคิดหาทางหน่อยสิคะ"แม่ทัพจินหยานถอนใ

ท่ากลางแสงจันทร์ส่องสว่าง ทั้งสามคนขี่ม้าออกมาจากเมืองซาโม่ได้ไกลพอสมควรแล้ว ฉีลู่ก็หยุดม้า เหวินเชียนหันมามองอย่างแปลกใจ"ลู่เอ๋อร์...ไยเจ้าจึงหยุดม้า""พวกเราออกมาไกลพอสมควรแล้วนะเพคะ""แล้วอย่างไรหรือ""ลงจากหลังม้าก่อนเถิดเพคะ"ฉีลู่กล่าวจบก็ทะยานลงจากหลังม้า เสี่ยวเซี่ยก็ทำตาม แม้เหวินเชียนจะไม่เข้าใจว่าฉีลู่จะทำอะไร แต่เขาก็ยอมลงจากหลังม้าด้วย"เจ้าจะทำอันใดกันแน่"'ข้าบอกแล้วว่าจะพาท่านกลับเมืองหลวงภายในคืนเดียว...จำได้หรือไม่เพคะ"เหวินเชียนพยักหน้า"จำได้...แต่เราจะไปอย่างไร""เสด็จพี่อยากท่องนภาไหมเพคะ""ห๊า!...ท่องนภา"เหวินเชียนแหงนหน้ามองท้องฟ้า ฉีลู่หันไปสั่งเสี่ยวเซี่ย"เสี่ยวเซี่ย...เจ้าหดตัวลงได้แล้ว"เสี่ยวเซี่ยตกใจ ทำท่ากระซิบกระซาบกับฉีลู่"จะทำได้อย่างไรเพคะ เช่นนี้องค์รัชทายาทก็ทรงทราบหมดสิ""เสด็จพี่ทรงทราบเรื่องหมดแล้ว""อ้าว...เช่นนั้นหรือเพคะ""เร็วเข้า...อย่ามัวชักช้า"เสี่ยวเซี่ยยิ้ม ย่อหดตัวเองให้เล็กลง ฉีลู่ก้มลงช้อนนางขึ้นมา และยื่นส่งให้เหวินเชียน"ฝากเสี่ยวเซี่ยไว้ในอกเสื้อเสด็จพี่หน่อยนะเพคะ"เหวินเชียนพยักหน้า รับเสี่ยวเซี่ยมาใส่ไว้ในอกเสื้อ และดึงเส