All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 161 - Chapter 170

"องค์ชายรองบอกว่าพวกนางเสียชีวิตเพราะกินโอสถและอาหารบำรุงมากเกินไป...เป็นความจริงหรือไม่""ทูลฝ่าบาท...เรื่องนี้ไม่เป็นความจริงเพคะ พระสนมทั้งสองเสวยโอสถและอาหารบำรุงตามความเหมาะสมทุกประการ ไม่ได้เสวยสิ่งใดมากเกินไปแน่นอนเพคะ ทุกครั้งที่ข้าถวายโอสถและอาหารบำรุง ข้าจะมีจดบันทึกไว้ทุกครั้งเพคะ""เอาที่เจ้าจดมาให้ข้าดูหน่อย""เอ้อ...อยู่ที่สำนักหมอหลวงเพคะ""ไปเอามา...""เพคะ..."หมอหลวงหญิงคำนับแล้วเดินออกไปพร้อมกับทหารสองคน"หมอหลวงหาน...หากมีสิ่งใดจะสารภาพก็จงกล่าวมา ข้ายังพอยกโทษให้ได้ แต้หากหมอหลวงหญิงนำหลักฐานมา แล้วข้าพบว่าไม่เป็นไปตามที่เจ้ากล่าวอ้างล่ะก็...ข้าจะประหารเจ้า"หมอหลวงหานเหงื่อแตกหน้าซีด หันไปสบตากับเหวินซิน แต่เขาเมินหน้า ทั้งที่ใจก็เต้นแรงเหมือนรัวกลองทุกคนรอจนหมอหลวงหญิงกลับมาอีกครั้งพร้อมบันทึกเล่มใหญ่ อี้กงกงมารับบันทึกถวายฮ่องเต้ พระองค์เปิดดูทีละหน้า...ทีละหน้า ทุกคนในท้องพระโรงเงียบกริบ แล้วพระองค์ก็โยนบันทึกลงไปตรงหน้าหมอหลวงหญิง"หมอหลวงหญิง...ข้าไม่เห็นว่าจะมีการบันทึกอันใดอย่างที่เจ้ากล่าวเลย""เป็น...เป็นไปไม่ได้"หมอหลวงหญิงรีบเปิดสมุดบันทึกดู แต่ไม่พบ

เหวินเชียนประชุมเสร็จก็แวะที่กรมองครักษ์สั่งงานก่อนกลับตำหนัก อาเถากับเสี่ยวเซี่ยกำลังจัดโต๊ะอาหาร ฉีลู่นั่งคอยเขากลับมากินข้าวด้วยกัน เหวินเชียนเดินยิ้มเข้ามาหานาง ฉีลู่ยืนขึ้นต้อนรับเขา"เสด็จพี่...ประชุมเสร็จแล้วหรือเพคะ เป็นอย่างไรบ้าง""กินข้าวเสร็จพี่จะเล่าให้ฟังนะ""กินไปคุยไปก็ได้นี่เพคะ""เจ้ากำลังมีครรภ์ พี่ไม่อยากให้เจ้ากังวลใจ"ฉีลู่ยิ้มหวานให้เขา ทั้งคู่จูงมือกันมานั่งกินข้าว อาเถากับเสี่ยวเซี่ยยืนรับใช้อยู่ใกล้ ๆ อาเถาดีใจที่ฉีลู่ปลอดภัยกลับมา ซ้ำยังกำลังจะมีทายาทให้เหวินเชียนด้วย นางจึงทำอาหารมาบำรุงเต็มที่ อาเถาตักซุปรากบัวส่งให้ฉีลู่"พระชายา...วันนี้ข้าต้มรากบัวมาให้ท่านกับองค์รัชทายาทเพคะ""ขอบใจนะอาเถา เจ้าช่างรู้ใจข้า"ฉีลู่ยกชามมาตักซุปรากบัวกินอย่างเอร็ดอร่อย อาเถาเห็นแล้วยิ้มปลื้ม"ชอบก็เสวยมาก ๆ นะเพคะ"อาเถาตักเพิ่มให้อีก เหวินเชียนก็ตักกินบ้าง และมองฉีลู่อย่างเอ็นดู แต่แล้วเมื่อเขาคิดถึงการตายของสองพระสนม ก็นึกเป็นห่วงฉีลู่ที่ตอนนี้กำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆหลังจากกินข้าวเสร็จ...เหวินเชียนและฉีลู่ก็มานั่งคุยกันในห้องนอน เขาเล่าเรื่องวันนี้ให้นางฟัง ฉีลู่ฟังไปคิดไ

เหวินเชียนพาคนมาตรวจค้นบ้านของวังเฉียนคุน ได้พบจดหมายที่เขาติดต่อกับแคว้นปาเจ๋อ และนังมีร่องรอยว่าบ้านนี้เขาใช้ติดต่อและเป็นที่พักพิงชั่วคราวขององค์ชายตานเช่อฉีลู่ก็มาช่วยสวามีด้วย แต่นางกำบังตนไม่ให้ใครเห็น มาคอยเดินตามเหวินเชียน และกระซิบชี้จุดที่น่าสงสัยให้เขา เหวินเชียนและฉีลู่พาทหารค้นจนมาถึงห้องหนังสือที่ตั้งอยู่ด้านหลังของตัวบ้าน"เสด็จพี่...ห้องหนังสือนี้น่าสงสัยนะเพคะ ไยจึงมาอยู่ด้านหลังโดดเดี่ยวเช่นนี้ ด้านในต้องมีอันใดแอบซ่อนอยู่เป็นแน่เพคะ""อื้ม...น่าสงสัยจริง ๆ เราลองเข้าไปดูกันเถิด"เหวินเชียนกับฉีลู่เดินเข้าไปด้านใน ภายในห้องก็เหมือนห้องหนังสือทั่ว ๆ ไป ไม่มีอะไรน่าสนใจ ฉีลู่ใช้ตามังกรมองดูภายในห้อง"เสด็จพี่...ในนี้มีห้องลับเพคะ"เหวินเชียนหันไปมองชั้นหนังสือ"อยู่ที่ใด""เสด็จพี่ไปนั่งที่เก้าอี้สิเพคะ"เหวินเชียนก็เดินไปนั่งตามที่ฉีลู่บอก เขาเอาแขนคลำตัวเก้าอี้ไปทั่ว ๆ จนเจอว่าใต้เก้าอี้มีคันโยก เขาผลักคันโยกไปทางซ้าย เก้าอี้ก็เลื่อนพลิกกลับหลัง ทหารที่มาด้วยตกใจ ฉีลู่รีบไปนั่งตักเขาเพื่อเลื่อนไปด้วยกันทั้งคู่เข้ามาในห้องลับกันสองคน ฉีลู่ก็ปรากฏตัวขึ้น ข้างในมีคบเพ

ณ.วังใต้ทะเลของซีไห่ เทวีซีไห่เฝ้าดูแลไท่หลงไม่ห่าง นับแต่วันที่เขาบาดเจ็บ...ก็ผ่านมา 2 เดือนแล้ว แต่อาการของไท่หลงก็ไม่ดีขึ้น เทวีซีไห่เป็นทุกข์นัก มองไท่หลงที่อยู่ในร่างมังกรดำไหม้เกรียมเพราะพิษไฟ"ไท่เอ๋อร์...ลูกแม่"เทวีซีไห่ลูบหัวโอรสเบา ๆ เขานอนนิ่งไม่รับรู้อะไร ทำให้คนเป็นแม่เจ็บปวดใจนัก อำมาตย์เต่าเหล่ากุยจื่อถือถ้วยยาเข้ามาในห้อง"พระเทวี...""ท่านผู้เฒ่า...เอายามาให้ไท่เอ๋อร์หรือ เขากินยาไปหายขนานแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่ทุเลาเบาบางลงเลย"เทวีซีไห่ใบหน้าหมองเศร้า อำมาตย์เต่ามองไท่หลงแล้วถอนใจ"ข้าพยายามหายาจากทุกที่มารักษาเขาแล้ว ยาดีจากท่านไท่ซ่างเหล่าจวินก็ยังเอามาให้เขากิน...แต่กลับไม่ช่วยให้ดีขึ้นบ้างเลย"เหล่ากุยจื่อถอนใจ มองถ้วยยาในมือ ไม่รู้ว่าจะได้ผลอีกไหม"ข้ารู้...ข้าไม่ตำหนิท่านหรอก ขอเพียงเขาฟื้นขึ้นมา ขอเพียงเขาไม่ตาย ไม่ว่าต้องแลกกับสิ่งใดข้าก็ยอม""พระเทวีโปรดวางใจ ข้าจะพยายามจนสุดความสามารถ""ข้าไม่คิดว่าธิดาหนันไห่จะน้ำมือเหี้ยมโหดอำมหิตปานนี้ หากไท่เอ๋อร์ของข้ามีอันเป็นไป ข้าจะไม่ไว้ชีวิตนาง""เฮ้อ!...เคราะห์ครานี้ช่างหนักนัก เราไม่อาจโทษผู้ใดได้ แม้แต่ธิดาหนัน

"ท่านข่าน...เรื่องน้องห้าถูกปลด เป็นเรื่องภายในของครอบครัวเรา ซึ่งไม่สะดวกจะบอกกล่าวต่อคนนอก เสด็จพ่อของข้าเพราะเห็นแก่ไมตรีของสองแคว้น จึงไม่ได้ส่งสตรีที่ไร้ยศศักดิ์ไปวิวาห์กับโอรสของท่าน...ทั้งที่เราจะส่งผู้ใดไป พวกท่านก็ไม่มีทางรู้ ส่วนองค์ชายตานเช่อ...เขานำกองทัพเกือบหมื่นคนมาตั้งค่ายอยู่นอกเมืองโดยที่เราไม่รู้ นี่เรียกว่าเจตนาอันใด หากเราทำเช่นนี้บ้าง...ท่านจะยินยอมหรือไม่"เหวินเชียนกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ทำให้ม่อหลัวข่านอึ้ง หาคำแก้ตัวไม่ได้ จึงจำต้องยอมรับ"ได้...ถือว่าโอรสของข้าผิด เอาเถิด...ข้าจะชดใช้ให้ ด้วยการส่งม้าชั้นดีให้ 2000 ตัว แพะ 2000 ตัว และผ้าไหมชั้นดี 2000 พับ ฮ่องเต้...ท่านพอใจหรือไม่""เอาเถิด...เมื่อท่านจริงใจจะขอโทษ ข้าก็จะยอมรับของเหล่านี้ไว้""เช่นนั้น...การอภิเษกเชื่ิอมสัมพันธ์ของสองแคว้นเล่า...ท่านจะว่าอย่างไร""ขออภัย...ข้าไม่มีธิดาจะยกให้แล้ว เรื่องนี้คง...""ไม่...แม้ท่านจะไม่มีธิดามายกให้โอรสของข้า แต่ท่านมีโอรสไม่ใช่หรือ ข้ายินดียกธิดาคนโต...องค์หญิงเมี่ยวอี้ให้เป็นสะใภ้ของท่าน เช่นนี้...เราก็จะไม่ขาดไมตรีต่อกัน""ข้ายังมีโอรสคนเล็กที่ยังไม่ได้อ