All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 151 - Chapter 160

ไทเฮานั่งสนทนาเรื่องราวในวังหลังกับซู่เฟย มีเหอเยี่ยยืนรับใช้อยู่ข้าง ๆ ซู่เฟยไม่เห็นเหวินเชียนกับฉีลู่ จึงถามหาพวกเขากับไทเฮา"เชียนเอ๋อร์กับลู่เอ๋อร์เล่าเพคะ""เชียนเอ๋อร์เพิ่งกลับเข้ามา แต่ลู่เอ๋อร์ยังไม่เห็นตั้งแต่เช้าแล้ว"ซู่เฟยพยักหน้า พอดีเหวินเขียนเดินหน้าตื่นเข้ามา"เสด็จย่า...ซู่เฟย ช่วยลู่เอ๋อร์ด้วยพะย่ะค่ะ""เกิดอันใดขึ้นหรือ เจ้าอย่าทำให้ย่าตกใจสิ...ลู่เอ๋อร์เป็นอันใด""นางไม่สบายพะย่ะค่ะ""ตามหมอแล้วหรือไม่"ซู่เฟยถามเขา"ลู่เอ๋อร์ไม่ยอมให้ข้าตามหมอ นางเกรงว่าจะเปิดเผยร่องรอยของเราพะย่ะค่ะ""เหลวไหลจริง...ป่วยไข้แต่ไม่ให้หมอรักษา แล้วจะหายได้อย่างไร"ไทเฮาส่ายพระพักตร์"ข้าไปดูเองเพคะ ลู่เอ๋อร์ต้องออกไปสืบเรื่องราวกับเชียนเอ๋อร์ นางต้องตรากตรำมาหลายวัน ย่อมมีเจ็บป่วยบ้างเป็นธรรมดาเพคะ""จริงสินะ...เจ้าเป็นลูกหลานตระกูลแพทย์หลวงนี่นา ไม่มากก็น้อยคงพอดูอาการออก ดี...ข้าจะไปด้วย"ไทเฮากับซู่เฟยลุกขึ้นเดินไปที่ห้องของเหวินเชียนกับฉีลู่ซึ่งอยู่ด้านในสุด ไทเฮาให้เหอเยี่ยเปิดผ้าม่านของเตียงออก ฉีลู่ลืมตาขึ้นมอง"เสด็จย่า...ซู่เฟย เสด็จพี่ไปรบกวนทั้งสองพระองค์หรือเพคะ"ฉีลู่จะล

เหวินซินมาปรึกษาหารือเรื่องคดีสองพระสนมกับวังเฉียนคุน เขาส่ายหัวทำหน้ายุ่งยาก เพราะเขานัดองค์ชายตานเช่อ...วันพรุ่งนี่จะยกทัพเข้ายึดเมืองหลวงแล้ว เหวินซินก็หาเรื่องมาให้ปวดหัวอีก"ท่านไม่ควรไปรับปากจะสืบคดีนี้เลย อีกสองวันเราก็จะเริ่มก่อการกันแล้วนะ ไม่มีเวลามายุ่งเรื่องหยุมหยิมเช่นนี้หรอก""ก่อการอันใดกัน แม่ทัพจินยังมาไม่ถึงเมืองหลวงเลยนะ""ถึงมาก็ไม่ช่วย...คนของข้าสืบข่าวมาว่า เขาไม่ได้นำทหารมาเลยแม้แต่คนเดียว นอกจากครอบครัวตนเองเท่านั้น""ไยจึงเป็นเช่นนั้น"เหวินซินทำหน้าไม่เชื่อ"หากท่านลุงใหญ่ไม่เอาทหารมา เราจะก่อการได้อย่างไร""เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลหรอก"องค์ชายตานเช่อเผยตัวเดินออกมาจากด้านใน เหวินซินตกใจ ไม่คิดว่าจะได้พบเขาที่นี่"เจ้า...องค์ชายตานเช่อแห่งปาเจ๋อไม่ใช่หรือ ไยจึงมาอยู่ที่นี่""เฮอะ!...ข้ามานานแล้ว แต่เจ้าไม่รู้เอง""ท่านลุง...นี่มันเรื่องอันใดกัน ไยเขาจึงอยู่ที่นี่ พวกท่านคิดจะทำการอันใดกันแน่""ข้าก็มาช่วยให้เจ้าได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างไรเล่า"องค์ชายตานเช่อหันไปสบตาและยิ้มกับวังเฉียนคุน"องค์ชาย...แม้ไม่มีคนของแม่ทัพจินหยานมาช่วย ท่านก็ยังมีกองทัพขององค์ชา

เหวินซินกับจินกุ้ยเฟยชะงัก ไม่คิดว่าซู่เฟยกับเหวินซูจะอยู่ด้วย พวกเขาถวายบังคมฮ่องเต้และไทเฮา"พวกเจ้าช่างไร้มารยาทนัก มาเอะอะเสียงดังอันใดหน้าตำหนักข้า"ไทเฮาทรงตรัสตำหนิพวกเขา"ข้าต้องขอประทานอภัยต่อไทเฮาด้วยเพคะ ซินเอ๋อร์ได้ยินข่าวไม่สู้ดีมา จึงร้อนใจอยากมาทูลให้ฝ่าบาททรงทราบ แต่องค์รักษ์หน้าตำหนักไม่ให้เข้ามา เขาจึงอารมณ์เสียเพคะ""พวกเจ้านี่กวนใจข้าจริง มีเรื่องด่วนอันใดก็ว่ามา"ฮ่องเต้ตรัสเมิน ๆ"ทูลเสด็จพ่อ...ข้าได้รับรายงานที่เชื่อถือได้ บอกว่าองค์ชายตานเช่อแห่งแคว้นปาเจ๋อ...ได้ยกทัพมาตั้งค่ายอยู่ห่างจากเมืองหลวงไป 50 ลี้พะย่ะค่ะ ขอให้เสด็จพ่อทรงมีบัญชาให้กองทัพของเราออกไปบดขยี้และขับไล่พวกมันด้วยเถิดพะย่ะค่ะ ข้ายินดีเป็นแม่ทัพปกป้องบ้านเมืองในครานี้ด้วยตัวเอง"ฮ่องเต้หรี่พระเนตรมองเหวินซิน พระองค์ทรงทราบเรื่องนี้แล้ว และได้หารือหนทางแก้ไขกับเหวินเชียนและเหวินซูเรียบร้อยแล้วด้วย จึงทรงนิ่งเฉย...ไม่ตรัสตอบใด ๆ"พี่รอง...ข่าวของพี่เป็นจริงหรือ ท่านทราบได้อย่างไรว่าองค์ชายตานเช่อยกทัพมาเอง ท่านเห็นกับตาหรือไม่ นี่หาใช่เรื่องล้อกันเล่นนะพี่รอง""น้องสาม...นี่เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอ

เหวินเชียนกลับมาที่ห้องในตำหนักของไทเฮา พบว่าฉีลู่นั่งคุยอยู่กับเสี่ยวเซี่ย พอเห็นเขามา...เสี่ยวเซี่ยก็ย่อตัวคำนับแล้วเดินออกไป ฉีลู่ลุกเดินมาหาเขา และจูงมือกันเดินไปนั่งคุยกัน"วันนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง...ยังเวียนหัวอีกหรือไม่""ไม่ค่อยเวียนแล้วเพคะ เสด็จพี่หิวหรือไม่...ข้าให้เสี่ยวเซี่ยไปเอาอาหารมาถวายแล้วเพคะ"เหวินเชียนพยักหน้า ไม่รู้ว่าจะบอกฉีลู่อย่างไรให้นางไม่กังวล"เสด็จพี่...ทรงมีเรื่องจะบอกข้าใช่หรือไม่เพคะ"เหวินเชียนจับมือฉีลู่"เจ้าช่างรู้ใจพี่จริง ๆ ลู่เอ๋อร์...คืนนี้พี่จะเข้าโจมตีค่ายของพวกป๋าเจ๋อ""คืน...นี้หรือเพคะ"ฉีลู่มีสีหน้าความกังวล"ลู่เอ๋อร์...กองทัพของท่านแม่ทัพกู้มาถึงแล้ว พี่และเหล่าหัวหน้าหน่วยองครักษ์ พร้อมกับกำลังทหารของน้องสาม พวกเราจะช่วยกันจัดการกองทัพปาเจ๋อที่บังอาจมาบุกรุกแคว้นเรา"ฉีลู่ถอนใจนั่งเงียบ"ลู่เอ๋อร์...""ข้าอยากไปด้วย...แต่คงไปไม่ได้แล้ว เสด็จพี่...ท่านต้องระวังตัวให้ดีนะเพคะ ข้าเป็นห่วง..."เหวินเชียนรั้งนางมากอด และจูบหน้าผากนาง"พี่ไม่เป็นอันใดง่าย ๆ หรอก อย่าลืมสิ...พี่เป็นแม่ทัพเทพนะ พวกมันไม่มีทางทำร้ายพี่ได้""ข้าเชื่อท่านเพคะ ก่

"เฮอะ!...เจ้าจะรู้อันใด ตอนที่ข้าออกรบ...เจ้ายังไม่กำเนิดด้วยซ้ำ ข้าได้เป็นแม่ทัพเพราะฝีมือ เป็นสตรีอย่าคิดหาญมาเทียมชาย มีฝีมือเล็กน้อยก็อย่าได้ทะนงตนนัก"แม่ทัพจินหยานโต้ตอบฉีลู่ เขาไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด"แม่ทัพจิน...ข้าให้ทางรอดเพราะเห็นแก่ความดีงามของเจ้า เมื่อเจ้าโอหังเช่นนี้ ข้าคงไม่เก็บเจ้าไว้อีก"เหวินเชียนกล่าวกับแม่ทัพจินหยานเสียงกร้าว"ท่านจะคืนคำหรือ""ไม่ได้หรือ...ข้าไม่ใช่ฮ่องเต้ จะคืนคำก็ไม่แปลก เมื่อเจ้าไม่รู้สำนึก ข้าก็จะลงโทษเจ้าให้เป็นเยี่ยงอย่าง อาหลาง....เข้ามา"เหวินเชียนตะโกนเรียกอาหลาง อาหลางเดินเข้ามาถวายบังคมฮ่่องเต้ และคารวะเหวินเชียนกับฉีลู่ แม่ทัพจินหยานมองอาหลางที่่รูปร่างสูงใหญ่และนึกขยาด"อาหลาง...เอาชายผู้นี้ไปแห่ประจานรอบเมือง ประกาศโทษออกไปว่าเขาทำผิดอาญาทัพ ทำตัวกระด้างกระเดื่องต่อผู้บังคับบัญชา จึงขอปลดออกจากตำแหน่งแม่ทัพ หากภายใน 3 วันนี้...ไม่มีทหารมาขอให้ลดโทษเขาเกิน 100 คน ก็ให้ประหารเสีย จะได้เป็นเยี่ยงอย่างต่อทหารทุกคน แต่หากมีทหารเกินร้อยคนลงชื่อขอลดโทษให้เขา ก็ให้โบย 50 ที แล้วเนรเทศออกไปจากแคว้น ห้ามกลับมาเหยียบแคว้นฮุยหวงอีกตลอดชีวิต"เ