All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 181 - Chapter 190

ฉีลู่กล่อมโอรสนอน เหวินเชียนเปิดประตูเข้ามาในห้อง เขาเดินมานั่งข้างชายาและหอมแก้มนาง มองดูโอรสที่นอนหลับตาพริ้ม เขาจะก้มลงจูบลูก แต่ฉีลู่ห้ามไว้"เหว่ยเอ๋อร์เพิ่งหลับ อย่าทำให้เขาตื่นนะเพคะ กว่าข้าจะกล่อมให้เขาหลับได้..ช่างยากเย็นนัก""ขอโทษนะ...ที่ต้องให้เจ้าเหนื่อยเลี้ยงลูกคนเดียว พี่ต้องช่วยราชกิจของเสด็จพ่อ ไม่มีเวลามาเล่นกับลูกเลย""ข้ารู้ว่าเสด็จพี่ก็เหน็ดเหนื่อย ไม่ต้องห่วงเพคะ ข้ามีฮองเฮามาช่วยเลี้ยง...ไม่เหนื่อยเท่าไรเพคะ""ฮองเฮาเอ็นดูเจ้าตัวน้อยของเรานัก ตอนที่เจ้าคลอดก็มาช่วยดูแล ซ้ำยังมาช่วยเลี้ยงอีก""ถ้าน้องสามมีพระนัดดาถวายพระนางสักคน...ก็คงดีนะเพคะ""ต่อให้น้องสามจะมีพระนัดดาให้ พี่เชื่อว่าฮองเฮาก็ยังโปรดลูกเราที่สุด"ฉีลู่ยิ้ม ห่มผ้าให้โอรสแล้วจูงมือสวามีออกมานั่งคุยกัน ฉีลู่เล่าเรื่องเฉิงฉินในวันนี้ให้สวามีฟัง เขาถอนใจเบา ๆ"เจ้ารองขับไล่นางออกจากตำหนักนานแล้ว ท่านอำมาตย์เฉิงรับนางไปอยู่ด้วย แต่นางก็หนีออกมาทุกที จนคนในสกุลเฉิงเอือมระอา...ไม่คิดจะตามนางกลับไปอีก""นางช่างน่าเวทนานักเพคะ ข้าอยากจะช่วยดูแลนาง...""นางเป็นเช่นนี้เพราะเสียใจกับการสูญเสียโอรส เจ้าจะช่วยนา

ซูฮองเฮาตามมาปลอบฉีลู่ พระนางให้เสี่ยวเซี่ยกับอาเถาพาองค์ชายน้อยออกไปเล่นข้างนอก ฉีลู่ยังโกรธอยู่ นางโกรธฮ่องเต้ที่พระทัยร้าย โกรธสวามีที่ไม่ปกป้องนาง ซูฮองเฮาถอนพระทัยจับมือนาง"ลู่เอ๋อร์...อย่าโกรธไปเลย พวกบุรุษก็เช่นนี้แหละ...ถือตนเป็นใหญ่""สตรีอย่างเราไร้คุณค่าปานนั้นเชียวหรือเพคะ ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ หน้าที่เรามีแค่เลี้ยงลูกเชื่อฟังสวามีเท่านั้นหรือ"ฉีลู่กล่าวสิ่งที่คิดออกมา นางไม่เคยรู้ว่าฐานะสตรีมนุษย์จะต้อยต่ำเพียงนี้ ซูฮองเฮาถอนพระทัย"ข้าเข้าใจเจ้า แต่เจ้าอย่าโกรธเคืองเชียนเอ๋อร์เลยนะ มีฝ่าบาทที่คิดเช่นนี้ เชียนเอ๋อร์ไม่คิดเช่นนี้แน่""เขาก็เป็นบุรุษนะเพคะ ย่อมมีความคิดเช่นนี้ไม่มากก็น้อย หากเขาเห็นข้าเป็นแค่สตรีก้นครัว ข้าจะพาเหว่ยเอ๋อร์กลับฝานหรง""ลู่เอ๋อร์...เจ้าวู่วามเกินไปแล้วนะ ไยกล่าวเรื่องเช่นนี้ออกมาง่าย ๆ เพียงเพราะเรื่องของผู้อื่น...เจ้าก็จะพาลูกหนีกลับแคว้น คิดจะตัดความสัมพันธ์ผัวเมียของเราหรือไร"เหวินเชียนเพิ่งมาถึง และได้ยินคำกล่าวของฉีลู่ เขากล่าวเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ ฉีลู่หันไปมองค้อนเขา ทำหน้าปั้นปึ่งด้วยความโกรธ ซูฮองเฮาลุกขึ้นบอกพวกเขาว่า"พวกเจ้าสองผ

ตอนที่ 62 จองเวรเหวินเชียนจูงมือฉีลู่อย่างหวานชื่น...เพื่อไปรับโอรสน้อยที่ตำหนักฮองเฮา ทั้งคู่ชี้ชวนกันดูนั่นดูนี่ เหวินซินกำลังจะออกไปนอกวัง พวกเขาเดินมาเจอกันตรงปลายสวนพอดี เหวินซินชะงักมองฉีลู่ที่หันไปยิ้มให้เหวินเชียน"พระชายาฉีลู่...ยิ่งนับวันก็ยิ่งงามเปล่งปลั่ง ยิ่งมีลูกก็ยิ่งงาม ไยข้าจึงไม่มีสตรีที่ดีเช่นนี้มาเคียงข้างบ้าง"เหวินซินถอนใจมองฉีลู่"มันมีสิ่งใดดีกว่าข้าหรือ จึงได้ทุกสิ่ง...ในขณะที่ข้าต้องสูญเสียทุกสิ่ง"เหวินซินยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ จึงเดินเข้าไปหมายจะหาเรื่องเหวินเชียน แต่สายตามองฉีลู่ไม่วางตา"พี่ใหญ่...จะพาอาซ้อคนงามไปที่ใดหรือ"เหวินซินปากทักพี่ชาย แต่หันไปส่งยิ้มให้ฉีลู่ ฉีลู่เมินหน้าไม่อยากทัก เพราะเคืองเรื่องเฉิงฉิน"น้องรอง...จะออกไปนอกวังหรือ""ใช่...ก็ตามประสาคนไม่มีงานทำ อยู่แต่ในวังมันน่าเบื่อ""ในวังมีงานตั้งมากมาย แต่เจ้าไม่คิดจะหาทำเอง...""เฮอะ!...ใครจะเหมือนพี่ใหญ่เล่า เป็นองค์รัชทายาทมีงานล้นมือ แต่ก็ยังมีเวลามาพาพระชายาคนงามมาเดินเล่น...ช่างน่าอิจฉานัก"เหวินเชียนอดทนที่จะไม่โต้ตอบ เพราะรู้จักนิสัยของเหวินซิน ยิ่งตอบโต้ก็จะยิ่งเอาใหญ่ เขาจึงเปลี่ยน

เทวีซีไห่เดินมาหาอำมาตย์เต่าเหล่ากุยจื่อ เพื่อจะถามไถ่อาการของไท่หลง เหล่ากุยจื่อเห็นนางมาเยือน ก็ลุกมาคารวะ"พระเทวี...ท่านมาหาข้าด้วยเรื่องของไท่เอ๋อร์ใช่่หรือไม่""ใช่...ข้าเป็นห่วงเขานัก ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่แดนพุทธธรรมแล้วเป็นอย่างไรบ้าง อาการบาดเจ็บของเขาทุเลาลงบ้างหรือไม่""พระเทวีอย่าได้ทรงกังวล ยามนี้ไท่เอ๋อร์สบายดีแล้ว เขาได้รับการรักษาและขัดเกลาจิตใจ อีกไม่นานร่างกายก็จะค่อย ๆ ฟื้นฟูเอง""โอ...ช่างวิเศษนัก อีกไม่นานเขาก็จะได้กลับมาหาข้าแล้วใช่หรือไม่"เหล่ากุยจื่อก้มหน้าถอนใจ กล่าวเสียงเบากับนางว่า"ผู้ที่ไปอยู่แดนพุทธธรรมแล้ว จะไม่มีวันได้กลับมาอีก เขาจะต้องบวชเรียนอยู่ที่นั่นตลอดไป""ไม่...ไม่จริง ไท่เอ๋อร์หายแล้วต้องกลับมาหาข้าสิ เขาจะไปอยู่แดนพุทธธรรมตลอดไปได้อย่างไร""พระเทวี...ผู้ที่ไปสู่แดนพุทธธรรมล้วนต้องบวชเรียนอยู่ที่นั่น ไม่อาจจะกลับมาได้อีก""ไยท่านไม่บอกข้าก่อน...ข้าจะได้ไม่ให้เขาไป"เทวีซีไห่ส่ายหัวไม่ยินยอม"พระเทวี...ข้าต้องขออภัยจริง ๆ นี่เป็นกนทางเดียวที่ไท่เอ๋อร์จะรอดได้""ไม่...ข้าไม่ยินยอม ลูกของข้ายังไม่มีครอบครัวเลย เขาจะออกบวชได้อย่างไร ข้าจะไปทูลเรื่อง

เหวินซินสั่งเหล้าสั่งอาหารมาเลี้ยง แต่ชายชรามองเฉย ๆ ไม่ใส่ใจกับเหล้าและอาหารที่วางตรงหน้า เหวินซินรินเหล้าให้ชายชรา"เชิญท่านผู้เฒ่าดื่มกินได้ตามสบาย หากไม่พอก็สั่งมาอีกได้""อย่าวุ่นวายไปเลยองค์ชาย ข้าอิ่มท้องมาแล้ว"เหวินซินพยักหน้า รินเหล้าให้ตนเอง เขายกจอกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ชายชราหัวเราะ"ท่านใช้เหล้าดับทุกข์เช่นนี้...จะมีประโยชน์อันใด""ข้าจะทำอันใดได้ พยายามมาหลายปีก็สูญเปล่า หากไม่ให้ข้าดื่มเหล้า...จะให้ข้าทำอันใด""ท่านจะบอกวันเดือนปีเกิดของท่านให้แก่ข้าได้หรือไม่""ได้สิ...ข้าเกิดขึ้น 10 ค่ำเดือน 9 ปีมะโรง""ตกฟากเวลาเท่าใด...""ท่านแม่บอกว่าข้าเกิดยามเซิน"** ยามเซิน (申) คือเวลาตั้งแต่ 13.00 -17.00 น. **ชายชราทำท่านับนิ้ว สักพักก็เงยหน้าบอกเขาว่า"ช่างน่าเสียดายนัก ท่านเกิดมาสูงศักดิ์...แต่กลับไร้วาสนา""ใช่...เขาเกิดก่อนข้าแค่วันเดียว จึงแย่งโชคดีของข้าไปหมด""เขา...คือผู้ใดหรือ""พี่ชายต่างมารดาของข้า เป็นรัชทายาทแห่งแคว้น"เหวินซินเทเหล้าเข้าปากอีก"ท่านรู้วันเดือนปีเกิดของเขาหรือไม่""ย่อมต้องรู้...เขาเกิดวันขึ้น 9 ค่ำ เดือน 9 ปีมะโรง...เวลาเกิดคือยามเฉิน"** ยาม