All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 171 - Chapter 180

"ที่แล้วมา...องค์หญิงจากแคว้นเราอภิเษกกับองค์ชายแคว้นท่านหลายนาง ต่างก็ไม่มีชีวิตที่เป็นสุข คงเพราะประเพณีความเป็นอยู่ต่างกัน ต่อไปข้าจะไม่ส่งองค์หญิงไปอภิเษกอีก จึงจะขอบอกกล่าวท่านไว้ณ.ที่นี้ด้วย"ม่อหลัวข่านกำมือเจ็บใจ"ท่านคิดจะยกเลิกธรรมเนียมนี้หรือ...ข้าหายอมไม่""ม่อหลัวข่าน...ท่านเองก็มีธิดา หากธิดาของท่านอภิเษกไปต่างแคว้นแล้วถูกรังแก ท่านจะยอมหรือไม่""ข้าย่อมไม่ยินยอม....""ข้าก็เช่นกัน เมื่อ 10 ปีก่อน บิดาท่านมาสู่ขอพีนางของข้าไปอภิเษกกับพี่ชายของท่าน แล้วพี่ชายของท่านทำอย่างไรกับพี่นางของข้า พี่นางของข้าตายอย่างไร...เจ้าตอบข้าได้หรือไม่""เฮอะ!...ธรรมเนียมของแคว้นเรา ภรรยาต้องอยู่ใต้สามี พี่สาวท่านดื้อดึง ไม่ทำหน้าที่ภรรยาที่ดี พี่ชายข้าเพียงลงโทษสั่งสอนเล็กน้อย...หาใช่เรื่องใหญ่โตอันใด""ได้...ถ้าเช่นนั้น ข้าจะสู่ขอธิดาของท่านมาเป็นสนม แล้วทำกับนางแบบที่พี่ชายของท่านทำกับพี่นางของข้า ท่านคงไม่วาอันใดสินะ"ฮ่องเต้พยักหน้าให้อี้กงกง เขาโบกมือให้ขันทีสองคนไปกุมตัวองค์หญิงเมี่ยวอี้ นางตกใจจนหน้าซีด"ท่านพ่อ...""ฮ่องเต้...นี่ท่าน..."ม่อหลัวข่านมือสั่น"ท่านอยากยกธิดาให้ข้าไม่

"เหมือนสองพระสนมที่ได้สิ้นพระชนม์ไปก่อนหน้านี้เพคะ""ห๊ะ!..."เหวินซินหน้าตื่นอ้าปากค้าง หันไปจ้องมารดาเขม็ง จินกุ้ยเฟยตกใจหน้าซีดปากสั่น ฮ่องเต้ทอดพระเนตรสองแม่ลูกอย่างสงสัยเหวินซินปราดมาจับแขนมารดา สายตาที่มองนางทั้งเจ็บปวดเสียใจ และโกรธแค้น เหวินซินตะคอกคาดคั้นถามจินกุ้ยเฟย"เสด็จแม่...นี่เป็นฝีมือของท่านใช่หรือไม่""ไม่...ไม่นะซินเอ๋อร์...ไม่ใช่แม่""ซินเอ๋อร์...ไยเจ้าจึงปรักปรำมารดาตนเองเช่นนี้"ฮ่องเต้ตรัสถามโอรส"ซินเอ๋อร์...เจ้าอย่ากล่าวเหลวไหลนะลูก"เหวินซินแค่นหัวเราะ"กล่าวเหลวไหลหรือ ท่านพระทัยร้าย...สังหารโอรสของข้าที่เป็นหลานของท่านเอง...ท่านทำได้อย่างไร""ซินเอ๋อร์...แม่ไม่ได้ทำ เจ้าเชื่อแม่สิ แม่จะทำร้ายหลานได้อย่างไร""พวกเจ้าพูดเรื่องอันใดกัน"ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยพระพักตร์ที่งุนงง เหวินเชียนกับเหวินซูนิ่งฟัง"เสด็จพ่อ...การตายของสองพระสนมและโอรสของข้า เป็นฝีมือเสด็จแม่พะย่ะค่ะ""เจ้าว่าอยางไรนะ..."ฮ่องต้ทรงตวาดเหวินซิน ซู่เฟยเอาสองมือป้องปากตกใจ จินกุ้ยเฟยจับแขนโอรสและบีบอย่างแรง"ซินเอ๋อร์...เจ้าอย่าได้พูดเรื่องเหลวไหล""เสด็จแม่...หากไม่ใช่ท่านแล้วจะเป็นผู้ใด ข้าช่

ทหารองครักษ์เอาผ้าขาวขึ้นไปผูกบนขื่อกลางห้อง และผูกเป็นห่วงให้เอาคอสอดเข้าไปได้ จินกุ้ยเฟยตัวสั่นเทาด้วยความกลัวจับใจ"จะขึ้นไปเอง...หรือให้ข้าช่วยส่งเล่า...กุ้ยเฟย""ข้า...ต้องตายจริงหรือ""เจ้าจิตใจเหี้ยมโหด ทำทุกอย่างเพื่อให้ตนเองและโอรสได้เป็นใหญ่ ข้าจะบอกให้เจ้าได้รับรู้ไว้ โอรสของเจ้าไม่มีวันได้แตะต้องบัลลังก์ทองหรอก อย่าคิดว่าสิ่งที่เจ้าสองแม่ลูกทำ...จะไม่มีผู้รู้เห็นนะ ฟ้ารู้ดินรู้...พวกเจ้าหนีไม่พ้นโทษที่ตนเองก่อหรอก"จินกุ้ยเฟยมองอี้กงกงด้วยสายตาอาฆาต นางลุกขึ้นยืนและเชิดหน้าอย่างเย่อหยิ่ง"ข้าคือจินกุ้ยเฟย เป็นพระสนมเอกที่แม้แต่ฮองเฮายังไม่กล้าแตะต้อง ต่อให้ต้องตายในวันนี้...ข้าก็หาหวั่นเกรงไม่ เจ้าจงจำไว้นะอี้ฝาน แม้จะเหลือเพียงวิญญาณ ข้าก็จะสาปแช่งพวกเจ้า ให้พวกเจ้าต้องเจอเคราะห์กรรมไม่ต่างจากข้า...ตายอย่างทุกข์ทรมาน"จินกุ้ยเฟยแหงนหน้าหัวเราะทั้งที่น้ำตาไหลไม่หยุด นางมองเก้าอี้และค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปยืน เอาหัวสอดเข้าไปในบ่วง หลับตาตัดใจเตะเก้าอี้ให้ล้มลง บ่วงรัดคอจนเริ่มจะหายใจไม่ออก จินกุ้ยเฟยดิ้นอยู่สักพักก็เงียบ...ร่างนิ่งไม่ไหวติงอี้กงกงถอนใจ คุกเข่าลงประสานมือคำนับนาง

"ข้าจึงมาเตือนให้พวกเจ้าระวัง องค์หญิงมังกรครรภ์แก่ อีกไม่กี่วันก็จะคลอดแล้ว นี่จะเป็นช่วงที่นางอ่อนแอที่สุด เชียนเอ๋อร์...เจ้าต้องหาทางปกป้องคุ้มครองนางให้ดี""ครับท่านอาจารย์...ข้าจะปกป้องลู่เอ๋อร์ด้วยตัวของข้าเอง"เหวินเชียนดึงฉีลู่มากอดแอบอก"เสด็จพี่""เจ้าไม่ต้องกลัวนะ พี่จะอยู่เคียงข้างเจ้า จะคอยดูแลเจ้าด้วยตนเอง""ข้าไม่กลัวหรอกเพคะ จะห่วงก็แต่ลูกของเรา"ฉีลู่ลูบท้องตนเอง รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวภายในท้อง นางยิ้มออกมา"เสด็จพี่...ลูกเรารับรู้แล้วเพคะ"เหวินเชียนเอามือแตะท้องนาง และยิ้มดีใจ เซินเค่อลูบหนวดเครามองเงียบ ๆ เขาถอนใจเบา ๆ แจ่ไม่กล่าวอะไนออกมาเซินเค่อนั่งสนทนากับทั้งคู่พักหนึ่ง ก็ลากลับไปตามหาจูถั่น เหวินเชียนมีกังวลในใจ เป็นห่วงความปลอดภัยของฉีลู่กับลูกในท้องเหวินซินพาจูถั่นมาที่ตำหนักของตน เขาพาจูถั่นไปที่ห้องด้านหลัง ซึ่งแวดล้อมด้วยธรรมชาติและสงบเงียบ"ท่านอาจารย์พักที่นี่นะครับ""ดี...สงบเงียบดี ข้าจะได้ฝึกวิขาให้สำเร็จด้วย""วิชาอันใดหรือ""เจ้ายังไม่ต้องรู้ เพราะนี่เป็นวิชาลับของหุบเขาเซียน หากข้าฝึกสำเร็จ ข้าก็ไม่ต้องเกรงกลัวผู้ใดอีก""วิเศษปานนั้นเขียวหรือ

แม้ไท่หลงจะถูกพาไปแดนพุทธธรรมแล้ว แต่เทวีซีไห่ก็ยังคงแค้นเคืองฉีลู่ นางหาโอกาสจะขึ้นมาแก้แค้นฉีลู่อยู่เสมอ แต่ท่านเจ้าสมุทรไม่อนุญาต นางจึงต้องทำเป็นเฉยคอยหาจังหวะ เทวีซีไห่ให้คนสืบและคอยติดตามฉีลู่อยู่เงียบ ๆจูถั่นฝึกวิชามาเป็นปี วันนี้เขาเอากระบี่พิชิตเซียนมาฝึกที่ชายป่านอกเมือง เขากวัดแกว่งกระบี่ไปมา ใช้ลมปราณตามที่ได้จากเคล็ดว่ชา จนตัวอักษรบนกระบี่เริ่มเรืองแสงขึ้น จูถั่นยิ้มดีใจที่เขาฝึกมาถูกทาง เขาสะบัดกระบี่ไปที่ต้นไม้ข้างทาง ปราณกระบี่ก็ผ่าต้นไม้ขนาดกลางออกเป็นสองซีก"ฮ้า!...กระบี่นี่ช่างวิเศษนัก ข้าต้องฝึกให้มากกว่านี้ ตัวอักษรบนกระบี่จะได้มีอานุภาพยิ่งขึ้น หากข้าฝึกสำเร็จเมื่อใด...ข้าก็ไม่ต้องกลัวศิษย์พี่หรือผู้ใดอีกแล้ว"จูถั่นหัวเราะร่า คร่ำเคร่งฝึกเพลงกระบี่ต่อไป เหวินซินตามมาแอบดูเขาอยู่ห่างออกไป ได้เห็นอานุภาพของกระบี่แล้วเกิดอยากได้ขึ้นมา"เจ้านักพรตนี่ฝึกวิชาอันใดหนอ ทำให้กระบี่มีอานุภาพเช่นนี้ ได้ยินมันบอกว่าเป็นกระบี่วิเศษของอาจารย์ ข้าต้องเอามาครอบครองให้ได้"เหวินซินคิดหาโอกาสขโมยกระบี่และเคล็ดวิชามาเป็นของตน เขาสู้อดทนอยู่นิ่ง ๆ มาสองปี เพื่อรอเวลาก่อการใหญ่ แต่