All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 191 - Chapter 200

วันนี้ไทเฮาจัดงานเลี้ยงฉลองเพื่อเอาใจซูฮองเฮา เพราะตั้งแต่ที่มีเรื่องกันวันนั้น...พระนางก็ทรงหมางเมินฮ่องเต้ ไม่ไปเข้าเฝ้าพระองค์อีกเลย พระนางรับดูแลเฉิงฉินจนนางอาการดีขึ้น แต่เหวินซินก็ยังเฉยชาไม่ใส่ใจนางเหวินเชียนกับฉีลู่พาองค์ชายน้อยมาร่วมงานด้วย ทุกคนดื่มกินพูดคุยกัน ซูฮองเฮาก็ยังทำท่าหมางเมินพระสวามี ฮ่องเต้ก็เอาใจง้อพระนางเต็มที่ ไทเฮาให้ฉีลู่อุ้มองค์ชายน้อยมาให้ฮ่องเต้ เพราะองค์ชายน้อยทำให้ซูฮองเฮายอมยิ้มให้ฮ่องเต้ฉีลู่สังเกตเห็นว่าวันนี้เหวินเชียนเงียบผิดปกติ เขาเอาแต่ดื่มเหล้าทั้งที่ไม่ดื่มมานาน พอเขาจะยกจอกขึ้นจะดื่มอีก ฉีลู่ก็จับมือห้าม"เสด็จพี่...พอเถิดเพคะ คืนนี้ท่านดื่มมากไปแล้วนะ"เหวินเชียนไม่ตอบ แต่ดึงมือกลับ และดื่มเหล้าจอกนั้นลงไป ฉีลู่ขมวดคิ้วที่สวามีเปลี่ยนไป เหวินซูเห็นพี่ชายเป็นเช่นนี้ก็แปลกใจเช่นกัน"พี่ใหญ่...ไยคืนนี้ท่านดื่มเหล้ามากนัก มีอันใดหรือไม่""ไม่มีอันใด...ก็แค่อยากดื่ม"เหวินซินแอบเตรียมเหล้าสงหวงเข้ามาด้วย เขาทำเป็นถือป้านเหล้ามาหาเหวินเชียน"พี่ใหญ่...อาซ้อ...น้องสาม มาดื่มกับข้าสักจอกได้หรือไม่""มาสิ..."เหวินเชียนยิ้ม...ยื่นจอกเหล้าให้เหวินซ

"ดวงตาคู่นี้ของเจ้าช่างเหมือนมารดานัก แต่มีเค้าหน้าของบิดาอยู่มาก เจ้าต้องเติบโตเป็นชายหนุ่มที่รูปงามที่สุดของแผ่นดินเป็นแน่"เวยหลงชื่นชมหลานชาย เหวินเชียนกับฉีลู่หันไปยิ้มให้กัน"น้องสาม...เจ้ายังไม่บอกพี่เลย ว่าเรียกพี่มาด้วยเรื่องอันใด""พี่ใหญ่...ท่านรู้เรื่องไท่หลงใช่หรือไม่""อื้ม...ไท่หลงถูกพิษไฟกรดของเจ้าเผาผลาญจนบาดเจ็บสาหัส ไม่อาจคืนร่างเป็นมนุษย์ได้อีก อาการของเขาทำให้นอนนิ่งมานับแต่นั้น แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็ฟื้นขึ้นมา กลับเป็นการฟื้นที่ไม่ช่วยให้สิ่งใดดีขึ้น...""หมายความว่าอย่างไรเพคะ""นั่นคือการฟื้นครั้งสุดท้ายและจะ...หลับไปตลอดกาล"ฉีลู่กับเหวินเชียนตกใจ"อาการเขาสาหัสเพียงนั้นเลยหรือพี่ใหญ่"เหวินเชียนถามเสียงเบา เวยหลงพยักหน้า ปล่อยองค์ชายน้อยลงไปเล่นบนเตียง"ท่านเจ้าสมุทร พระเทวี และอำมาตย์เต่าเหล่ากุยจื่อหาทางช่วยเหลือเขาเต็มที่ แต่ก็ทำได้เพียงทำให้เขาลืมตาครั้งสุดท้าย ท่านเหล่ากุยจื่อจึงแนะนำให้พาเขาไปรักษายังแดนพุทธธรรม เขาจึงรอดชีวิตมาได้ แต่ก็ต้องบวชอยู่ที่แดนพุทธธรรม...ไม่อาจกลับมาซีไห่ได้อีก ยังความทุกข์ระทมแก่ท่านเจ้าสมุทรแบะและเทวีซีไห่นัก""เพราะเช่นนี้เอง..

เหวินเชียนกลับมาที่ตำหนัก และเล่าเรื่องเหล่าชาวยุทธ์เคลื่อนไหวให้ฉีลู่ฟัง ฉีลู่เองก็มั่นใจว่าเหวินซินต้องคิดทำอะไรแน่ นางจึงบอกสวามีว่า..."เสด็จพี่...ท่านคิดว่าอาจารย์อาของท่านจะอยู่กับเจ้ารองหรือไม่เพคะ การก่อการณ์ครั้งนี้...อาจมีเขาร่วมด้วยก็เป็นได้""อืม...พี่ก็คิดเช่นเจ้า ลำพังชาวยุทธ์ไม่ถึงร้อย...หรือต่อให้ถึง ก็คงไม่ใจกล้าพอจะบุกวังหลวงได้ เจ้ารองใช่จะไม่รู้ว่าในวังนี้มีกองกำลังนับพัน""เขาคิดจะทำอันใดกันแน่"ฉีลู่มีสีหน้ากังวล"ไม่ว่าจะคิดทำสิ่งใด...พี่ก็สั่งให้เหล่าองครักษ์เตรียมพร้อมแล้ว จริงสิ...เทวีซีไห่ยังมาหาเรื่องเจ้าอีกหรือไม่""ช่วงนี้เงียบไปเพคะ ไม่รู้พระนางจะคิดทำสิ่งใดอีก""หรือพระนางจะกลับซีไห่ไปแล้ว""ไม่หรอกเพคะ...พระนางไม่มีวันคลายโกรธข้าง่าย ๆ ข้ารู้สึกว่าพระนางไม่ได้ไปที่ใด หากแต่ยังวนเวียนอยู่ไม่ไกล พระนางอาจลอบโจมตีเราได้ทุกเมื่อเพคะ"เหวินเชียนจับต้นแขนของฉีลู่"เจ้าไม่ต้องวิตกนะ มีพี่อยู่ทั้งคน จะไม่มีผู้ใดทำร้ายเจ้าได้""ท่านก็ต้องระวังตัวให้ดีนะเพคะ หากต้องรับศึกสองด้าน...เราอาจต้านไม่ไหว""ลู่เออร์...ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น สัญญากับพี่นะ...ว่าเจ้าจะไม่เอ

ชูจิ่วรู้สึกผิดคาด...ไม่คิดว่าฮ่องเต้ก็มีฝีมือไม่เลว เขาสะบัดพัดเหล็กเข้าคุกคามไม่หยุด ซูฮองเฮาเป็นห่วงพระสวามี พระนางหันไปคว้าแจกันใบใหญ่ทุ่มใส่หัวชูจิ่วโดยไม่คิดสิ่งใดอีก แจกันกระแทกหัวชูจิ่วจนแตกเสียงดังหัวชูจิ่วก็แตก...เลือดอาบไหลลงหน้า ชูจิ่วเอามือแตะถูกเลือดแล้วโกรธเกรี้ยวนัก หันเป้าไปที่ซูฮงเฮาแทน"หนอย...อีแก่นี่ จงตายเสียเถิด"ชูจิ่วยกพัดขึ้นจะสะบัดใส่ซูฮองเฮา ฮ่องเต้จะมาช่วย...แต่ถูกชูจิ่วเตะจนเซถลา และถูกชายคนหนึ่งเข้ามาทำท่าจะแทงกระบี่ใส่ แต่มีอาวุธลับอันหนึ่งปักอกชายที่จะทำร้ายฮ่องเต้ และมีธนูอีกดอกปักทะลุคอชูจิ่ว"ว๊าย!!!..."ซูฮองเฮากรีดร้องเสียงดัง เพราะลูกดอกที่ทะลุคอชูจิ่ว...จ่ออยู่ตรงหน้าพระพักตร์ของพระนางพอดี"เสด็จแม่...""เสด็จพ่อ..."เหวินเชียนกับเหวินซูวิ่งเข้ามา เหวินซินตาเหลือกลาน...ไม่คิดว่าพี่น้องจะมาเร็วเช่นนี้"เสด็จพ่อ...ทรงปลอดภัยนะพะย่ะค่ะ""พ่อไม่เป็นไร"ฮ่องเต้และเหวินเชียนหันไปมองซูฮองเฮากับเหวินซู"เสด็จแม่...ข้าขอประทานอภัยที่ทำให้ตกพระทัย ทรงปลอดภัยดีนะพะย่ะคะ"เหวินซูจับพระหัตถ์ถามมารดา"เอ้อ...แม่...ไม่เป็นอันใด โหรวเอ๋อร์เล่า...นางอยู่ที่ใด"

ไทเฮากับเหอเยี่ยรีบมาดูฉีลู่ด้วยความเป็นห่วง ฉีลู่ยิ้มเซียว ๆ ให้ไทเฮากับเหอเยี่ย ไทเฮาเห็นฉีลู่ใบหน้าซัดเผือด ก็ทรงถามด้วยความห่วงใย"ลู่เอ๋อร์...เจ้าเป็นอันใดหรือไม่""ไม่เป็นอันใดเพคะ ข้าออกแรงมากไปหน่อย ขออภย...ทำให้เสด็จย่ากับท่านเหอเยี่ยตกใจแล้ว""ย่าไม่เป็นอันใด"ไทเฮาทรงจับมือฉีลู่ แต่รู้สึกได้ว่ามือของนางเย็นเฉียบ"ลู่เอ๋อร์...ไยมือเจ้าเย็นนัก""ข้าไม่เป็นอันใดจริง ๆ เพคะ""จริงสิ...เชียนเอ๋อร์เล่า ไม่มากับเจ้าด้วยหรือ""เสด็จพี่ไปช่วยสด็จพ่อเพคะ เขาให้ข้ามาช่วยเสด็จย่า ที่นี่ยังไม่สู้จะปลอดภัยนัก ทูลเชิญเสด็จย่าไปอยู่ที่ตำหนักของเราก่อนเภิดเพคะ""ได้ ๆ ย่าแล้วแต่เจ้า ขอให้ย่าผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถิด""เพคะ..."เหอเยี่ยประคองไทเฮาไปเปลี่ยนฉลองพระองค์ ฉีลู่นั่งพักรอ นึกเป็นห่วงเหวินเชียน แต่ก็เชื่อว่าเขาจัดการได้"ไม่รู้ว่าภายนอกเป็นอย่างไรบ้าง หวังว่าพวกองครักษ์คงต้านไว้ได้นะ"ฉีลู่ถอนใจ นึกแปลกใจว่าเทวีซีไห่หายไปไหนเสียแล้ว ไม่รู้ว่านางมีแผนอะไรหรือเปล่า...ถึงได้เงียบขนาดนี้ เสียงไม้เท้ากระแทกพื้นเป็นจังหวะ ทำให้ฉีลู่ตื่นจากความคิด ไทเฮาเปลี่ยนฉลองพระองค์เสร็จแล้ว พระนางเ