All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 201 - Chapter 210

เสี่ยวเซี่ย อาหลางและฉินวานปกป้องเหล่าเชื้อพระวงศ์ ซุนอวี่โหรวหวาดกลัวจนร้องไห้ เสี่ยวเซี่ยคุ้มกันไทเฮา ซูฮองเฮา ซุนหวี่โหรวและพวกนางกำนัลกลับเข้าไปในตำหนัก อาเถาเป็นห่วงฉีลู่ที่สู้กับคนของเหวินซิน จึงรี ๆ รอ ๆ ไม่ยอมเข้าไปข้างในฉีลู่สะบัดกระบี่สังหารศัตรู นางคิดจะเข้าไปช่วยเหวินเชียนสู้กับเทวีซีไห่ แต่หาจังหวะไม่ได้เสียที คนที่เหวินซินพามา...หนุนเข้ามาเรื่อย ๆ"เจ้ารองพาคนมาเท่าไรกันแน่"ฉีลู่พึมพำเบา ๆ"พระชายา...พวกมันเป็นทหารรับจ้าง มันมาเพื่อปล้นวังพะย่ะค่ะ""หนอย...เจ้าพวกต่ำช้า"ฉีลู่ตวาดแล้วกวาดกระบี่รุ้งขาวออกไป ปราณกระบี่สังหารคนพวกนั้นไปไม่น้อย เหวินซินเห็นแล้วโกรธนัก เขายกกระบี่ในมือขึ้น แล้วปาไปทางฉีลู่ หวังสังหารนางเสีย"พระชายา...ระวังเพคะ"อาเถาเห็นก็ร้องลั่น ฉีลู่หันมามองตามเสียง แต่ยากจะหลบพ้นเสียแล้ว อาเถาวิ่งเข้ามาหานางอย่างไม่คิดชีวิต นางผลักฉีลู่ออกไป กระบี่ที่เหวินซินพุ่งมาแทงทะลุร่างอาเถา ฉีลู่กรีดร้องลั่น เสี่ยวเซี่ยก็วิ่งเข้ามา"อาเถา...""พี่เถา..."ฉีลู่ประคองร่างอาเถาที่ล้มลง'เหวินซิน...ตายเสียเถิด"เสี่ยวเซี่ยเอากระบี่ไล่ฟันเหวินซิน ฉีลู่เขย่าตัวเรียกอา

เหวินเชียนต่อสู้กับเทวีซีไห่ในร่างจูถั่น นางรู้สึกว่าเหวินเชียนฝีมือดีมาก คงยากจะเอาชนะเขาได้ อีกทั้งกระบี่ในมือก็ทรงอานุภาพนัก แสงสีแดงตามคุกคามนางติด...ไม่ว่านางจะไปทางใดฉีลู่เห็นเหวินเชียนสู้กับเทวีซีไห่เช่นนี้ รู้สึกว่าไม่ยุติธรรม นางเกร็งพลังปราณที่ฝ่ามือแล้วผลักออกไป พลังปราณทำให้ร่างจูถั่นสั่นเหมือนถูกสายฟ้าฟาด เทวีซีไห่ในร่างนั้นก็ทนไม่ไหว...จึงต้องออกจากร่างของจูถั่น"หนอย...นางเด็กบ้า""เทวีซีไห่...ท่านช่างทำเรื่องน่าละอายนัก ไม่กลัวเสด็จพ่อเสด็จแม่ของข้าและท่านเจ้าสมุทรซีไห่เอาเรื่องหรือ""ขอเพียงข้าได้สังหารเจ้าแก้แค้นให้ไท่เอ๋อร์ โทษทัณฑ์ใดข้าก็ยอมรับ"ฉีลู่ส่ายหัว เทวีซีไห่ก็มองฉีลู่ด้วยสายตาอาฆาต จูถั่นสะบัดหัวอย่างมึนงง เขาลืมตามองไปรอบตัว ก็เห็นกองซากศพกลาดเกลื่อน แต่กลับไม่เห็นเหวินซินในที่นั้น ก็รู้ว่าเขาคงหนีเอาตัวรอดไปแล้ว"องค์ชายรอง...เจ้าช่างขลาดเขลานัก"จูถั่นพึมพำเบา ๆ ครั้นหันไปเห็นเทวีซีไห่ยืนอยู่ไม่ไกล ก็ขมวดคิ้วสงสัย"เจ้า...เป็นผู้ใดกัน"เทวีซีไห่ไม่สนใจจูถั่น ในมือนางถือกระบี่กระดูกปลา นางโถมเข้าจู่โจมทำร้ายฉีลู่ เหวินเชียนรีบเอากระบี่อสนีบาตรับแทน และ

ฮ่องเต้ไม่คิดว่าซูฮองเฮาจะกล้าต่อปากต่อคำท้าทายเทวีซีไห่ แต่ไทเฮากลับตบพระหัตถ์ชอบใจ ฮ่องเต้ส่ายพระเศียรให้ไทเฮา"เสด็จแม่...พระองค์ทรงให้ท้ายเสี่ยวเหม่ยอีกแล้วนะพะย่ะค่ะ นางก็ช่างกระไร...ไยจึงใจกล้าไปท้าทายเทวีซีไห่เช่นนั้น""แม่จะเข้าข้างนาง...เจ้ามีปัญหาหรือ นางเป็นสะใภ้ที่ถูกใจแม่ ไม่เสียแรงที่เลือกนางเป็นฮองเฮา"ฮ่่องเต้หันไปดึงพระกรซูฮองเฮา"เสี่ยวเหม่ย...พอแล้ว""นั่นสิเสด็จแม่...นางไม่ใช่มนุษย์เช่นเรานะพะย่ะค่ะ"เหวินซูก็มาห้ามมารดา"ข้าไม่กลัว...ข้าอ่อนแอมานาน จึงมักถูกรังแก หากข้าไม่สู้...ก็ต้องถูกผู้อื่นรังแกอยู่ร่ำไป ลู่เอ๋อร์เป็นผู้สอนให้ข้าเข้มแข็ง"ซูฮองเฮาผู้เคยคิดว่าการยอมคนจะทำให้ผู้อื่นเกรงใจบ้าง แต่เปล่าเลย...กลับทำให้ผู้อื่นเห็นว่าพระนางอ่อนแกรังแกได้ พระนางเห็นฉีลู่เข้มแข็ง ออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเหวินเชียน จึงคิดจะเข้มแข็งเช่นนางบ้าง ซูฮองเฮาชี้เทวีซีไห่"เทวีซีไห่...หากเจ้าคิดจะสังหารลู่เอ๋อร์ ข้าก็จะขอแลกกับเจ้า อย่าคิดว่าเป็นเทวีซีไห่แล้วจะทำสิ่งใดได้ตามอำเภอใจ ข้าขอบอกเจ้าไว้นะ...หากเจ้ากล้าทำร้ายเชียนเอ๋อร์กับลู่เอ๋อร์ ข้าจะฟ้องเจ้าต่อสวรรค์ ลูกผัวของเจ้า

จูถั่นยอมเสียสละ...กัดนิ้วตัวเองขาดเพื่อเอาเลือดมาเพิ่มพลังให้กระบี่พิชิตเซียน แต่แทนที่กระบี่จะเปล่งอานุภาพ กลับกลายเป็นดูดพลังของจูถั่น แม้แต่เหวินเชียนกับฉีลู่ก็ไม่เว้น"เสด็จพี่...มันดูดพลังเราเพคะ""ลู่เอ๋อร์...ถอนพลังเร็วเข้า"เหวินเชียนตะโกนบอก แล้วรีบถอนพลังกลับ แม้เหวินเชียนจะหลุดออกมาได้ แต่การถอนพลังอย่างเร่งรีบทำให้เขาบาดเจ็บภายใน ฉีลู่มองเขาอย่างเป็นห่วง นางพยายามจะถอนกำลังกลับ...แต่ทำไม่ได้"ลู่เอ๋อร์...ถอนออกมาเร็ว""ข้าถอนไม่ได้""ลู่เอ๋อร์..."ไทเฮากับฮองเฮาเรียกนางพร้อมกันอย่างเป็นห่วง เหวินเชียนเห็นฉีลู่กำลังถูกลากเข้าหาจูถั่นทีละนิด"โอ๊ยยย...ปล่อยข้า...."จูถั่นร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกเหมือนกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆฉินวานกับอาหลางมาประคองให้เหวินเชียนลุกขึ้น เขาสลัดฉินวานกับอาหลางออก แล้ววิ่งเข้าไปกอดเอวฉีลู่ พยายามจะดึงนางออกมา"เสด็จพี่...ปล่อยข้าเถิด""ไม่...พี่ไม่ปล่อย พี่ต้องช่วยเจ้าให้ได้"เหวินเชียนเกร็งจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน เขากัดฟันดึงฉีลู่ให้ถอยออกมา เสี่ยวเซี่ยเป็นห่วงนายสาว นางพุ่งตัวเข้าไปกอดเอวเหวินเชียน ช่วยดึงพวกเขาอีกแรง"เสี่ยวเซี่

ท้องฟ้ายามบ่ายที่เมื่อครู่ยังสดใส กลับส่งเสียงร้องคำรามราวกับฝนจะตก เบื้องทิศตะวันตก...มีมังกรตัวใหญ่ 2 ตัวกำลังทะยานฟ้ามุ่งตรงมาทางนี้ เหวินเชียนขมวดคิ้วมอง"ลู่เอ๋อร์...มังกร 2 ตัวนั้นใช่ญาติของเจ้าหรือไม่""ไม่ใช่ญาติข้าหรอกเพคะ ญาติเทวีซีไห่น่ะ นั่นคือท่านเจ้าสมุทรซีไห่"แต่แล้วฉีลู่ก็เห็นมังกรอีกตัว และดวงไฟสีทองทีมากับท่านเจ้าสมุทรซีไห่ นางดีใจชี้ให้เหวินเชียนดู"เสด็จพี่...เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ของข้าก็มาด้วยเพคะ"ฉีลู่เหลือบมองเทวีซีไห่ที่ยืนหน้าซัด จะหนีก็หนีไม่พ้นแล้ว ชั่วพริบตาเดียว...ท่านเจ้าสมุทรซีไห่และท่านเจ้าสมุทรหนันไห่พร้อมด้วยเทวี...ก็ลงมาจากฟ้า มาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าทุกคน ท่านเจ้าสมุทรซีไห่หันไปมองเทวีของตนด้วยใบหน้าบึ้งตึง ทักนางด้วยเสียงดุดัน"น้องหญิง..."เสด็จพี่..."ท่านเจ้าสมุทรทั้งสองและเทวีหนันไห่หันมามองเหวินเชียนกับฉีลู่ ทั้งคู่ประสานมือคารวะพวกเขา"คารวะท่านลุง...คารวะเสด็จพ่อเสด็จแม่"ท่านเจ้าสมุทรซีไห่พยักหน้ารับคำในลำคอ ท่านเจ้าสมุทรหนันไห่มองดูเหวินเชียน เพราะนี่เป็นการพบหน้ากันครั้งแรก เทวีหนันไห่ยิ้มให้ทั้งคู่"เสด็จพี่...ผู้นี้คือลูกเขยของเรา เขาคืออง