Pregnant With My Husband's Uncle's Baby (SPG)의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 39

Mateo’s POV Nakaupo ako sa loob ng pribadong opisina ng imbestigador na kilala sa ilalim ng mesa at sa labas ng batas. Kaibigan siya ni Atty. Tuazon—iyon ang sabi niya sa akin nang ipakilala ko ang sarili ko. Tatlo silang nandoon. May isang babae na tahimik lang, may hawak na tablet, at dalawang lalaking halatang sanay sa ganitong klase ng trabaho. “In short,” sabi ng imbestigador habang nakasandal sa upuan niya, “gusto mong hanapin ang pumatay sa mga magulang ng asawa ng pamangkin mo. Ten years ago. Walang malinaw na lead maliban sa tattoo.” “Hindi lang tattoo,” sagot ko, diretso ang tingin sa kaniya. “May CCTV. May timeline. May huling kasong hinawakan ang tatay niya bago siya pinatay.” Tumango siya. “Alam ko. N-ireview na namin bago ka dumating. Pero kailangan kong linawin sa iyo, Mateo. Mahirap ‘to. Sampung taon na ang lumipas. Pwedeng patay na ang gunman. Pwedeng binura na ang tattoo. Pwedeng may mas malaking taong sangkot na hindi basta-basta gagalawin.” Pinatong ko ang pala

Mateo’s POVPagdating namin ni Roxanne sa abandonadong law firm kung saan nagtatrabaho ang tatay niya noon, agad kong nakita ang isa sa mga assistant ko na nakaabang sa ‘di kalayuan. Hindi siya lumapit agad. Sa halip, lumingon muna siya sa paligid bago nagbigay ng senyas na lumapit kami nang dahan-dahan.“Sir,” mahina niyang sabi nang makalapit kami, “may problema.”“Ano?” tanong ko agad.“Nakita namin ang kotse ni Sir Roberto sa likod ng building,” sagot niya. “May mga kasama siya.”Nanigas ang katawan ni Roxanne sa tabi ko. Ramdam ko ang paghigpit ng kapit niya sa manggas ng polo ko.“Sigurado ka?” tanong ko.“Opo,” sagot ng assistant ko. “Itim na SUV. Plate number confirmed.”Hindi ako nag-aksaya ng oras. Lumapit ako kay Roxanne at hinawakan ang balikat niya.“Huwag kang magsasalita,” bulong ko. “Sundin mo lang ako.”“Bakit nandito si Daddy Roberto?” mahina niyang tanong. “Akala ko sarado na ‘to.”“Dahil may tinatago talaga siya,” sagot ko nang diretso. “At ayokong makita niya tayo

Roxanne’s POVMagdamag akong hindi nakatulog.Kahit ilang beses nang sinabi ng doktor na stable na si Mateo, na wala na raw panganib at maayos ang pagkakagawa ng pagtahi sa sugat niya sa tiyan, hindi pa rin ako mapakali. Para akong hinihila pabalik sa bawat segundo ng gabing halos mawala siya sa akin.Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay niya. Mainit pa rin naman siya. Buhay na buhay. Humihinga pa siya. Pero hindi sapat iyon para kumalma ako.“Binaril ka nila,” pabulong kong sabi kahit alam kong wala siyang sagot. “At hindi mo man lang napansin.”Tahimik pa rin siya. Mahimbing ang tulog, pero may kunot ang noo. Parang kahit sa panaginip, may laban pa rin siyang hinaharap.Umupo ako sa gilid ng kama. Hindi ko binitiwan ang kamay niya kahit sumakit na ang pulso ko.“Sabi mo hindi mo nakita kung sino,” mahina kong dagdag. “Pero alam mo, hindi ako naniniwala na basta lang ‘yon. Ikaw ang target nila kaya ka pinanunta ni Daddy Roberto sa birthday ni Congressman.”Huminga ako nang malalim at

Roxanne’s POVNagising ako dahil sa malakas na pagtunog ng cellphone ko. Napaigtad ako at agad inabot ang cellphone sa bedside table bago pa magising si Mateo. Nang makita ko ang pangalan ni Mommy Tess sa screen, parang biglang nawala ang antok ko.Sinagot ko ang tawag at ibinaba ang boses ko. “Good morning po, Mommy Tess.”“Good morning, hija,” sagot niya. “Julian told me, hindi ka raw natulog sa bahay ninyo ilang araw na ang nakalipas.”Napatingin ako kay Mateo. Mahimbing pa rin siyang natutulog, pero mahigpit ang yakap niya sa akin, parang natatakot siyang mawala ako. Napalunok ako bago sumagot.“May konting aberya lang po,” sabi ko. “Nagkaroon po kami ng hindi pagkakaintindihan.”“Ganoon ba,” sabi niya. “Nag-away na naman ba kayong dalawa?”“Hindi naman po malala,” sagot ko kahit hindi totoo. “May pinag-awayan lang po.”“Roxanne,” mas seryoso ang tono niya, “alam mo naman na ayokong nakikitang nahihirapan ka. Kung anuman ang problema ninyo ni Julian, sana ay magkabati na kayo. Lal