Pregnant With My Husband's Uncle's Baby (SPG)의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

Roxanne’s POV Naglalakad ako palabas ng building matapos ang mahabang hearing. Mabigat ang ulo ko, masakit ang likod ko, at ramdam ko ang pagod sa buong katawan ko. Hawak ko ang folder ng mga papeles habang pilit kong binabalanse ang lakad ko. Hindi ako pwedeng magmukhang mahina. Ayokong mapansin ng kahit sino na buntis ako. “Excuse me—” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang bigla akong mabangga ng isang babae. Malakas ang impact kaya nawalan ako ng balanse at napaupo sa sahig. “Aray!” Napaungol ako sabay hawak sa tiyan ko. Nanlaki ang mga mata ko. Unang pumasok sa isip ko ang bata. Hindi ang sarili ko. “Hindi ka ba marunong tumingin sa dinadaanan mo?” sigaw ng babae. Tiningnan ko siya. Hindi ko siya kilala. Mukhang nasa late thirties, maayos ang bihis, at may dalang mamahaling bag. Halatang galit na galit. “Pasensya na po,” agad kong sabi habang pilit tumatayo. “Hindi ko sinasadya.” “Pasensya na?” Tinaasan niya ako ng kilay. “Alam mo bang muntik mo na akong mapahamak? Aba

Mateo’s POV Pagdating ko sa labas ng apartment ni Roxanne, agad ko siyang tinawagan. May dala akong paper bag na may laman na gamot, cold compress, at ilang pang-first aid. Alam kong malakas ang pagkakasampal ni Julian kanina. Hindi biro ang lakas noon. Kilala ko ang pamangkin ko kapag nagdadala ng galit. Habang hinihintay kong mag-ring ang phone niya, napalinga-linga ako sa paligid. Tahimik ang lugar pero masyado akong sanay sa pakiramdam na may mali. Bigla kong narinig ang tunog ng camera shutter. Napahinto ako. “Putang ina,” bulong ko. Mabilis kong sinilip ang paligid. Sa gilid ng parking lot, may lalaking nakaitim na hoodie. May hawak na camera. Hindi siya umalis kahit nakita niyang tumingin ako. Kinuha ko ang phone ko at mabilis na nag-text sa assistant ko. Me: Send people. Now. Roxanne’s apartment. Possible security threat. Hindi ako nag-aksaya ng oras. Binuksan ko ang kotse ko at nagkunwaring papasok. Nang makita kong nakatingin pa rin siya, isinara ko ang pinto pero hin

Roxanne’s POV Maaga akong gumising dahil sinabi ni Julian na susunduin niya ako. Sabay daw kaming pupunta sa Bahay Ampunan na gusto ng mga magulang niya. Hindi ako halos nakatulog. Paulit-ulit sa isip ko ang mga kasinungalingang binitawan niya. Infertile daw ako. Hindi raw ako pwedeng magkaanak. Isang kasinungalingang kayang sirain ang pagkatao ko kapag lumabas ang totoo. Paglabas ko ng apartment, handa na sana akong makita ang mukha ni Julian, pero ibang kotse ang bumungad sa akin. At sa tabi nito, si Mateo. “Nasiraan ng kotse ang asawa mo,” malamig niyang sabi. Napakunot ang noo ko. “Talaga?” Tumango siya. “Tinawagan niya ako kanina. Nagmamadali raw kayo kaya ako na ang pinakisuyuan.” May kakaiba sa tono niya. Ilang araw siyang hindi nagparamdam, tapos bigla siyang ganito ngayon. Sobrang lamig ng pakikitungo niya. Napansin ko ang kamay niya. Nakabenda ang kamao. “Anong nangyari sa kamay mo?” hindi ko napigilang itanong. “Wala,” sagot niya agad. “Minor injury.” “Hindi mukhan

Roxanne’s POV Natigil kami ni Mateo sa paghahalikan nang may malakas na kumatok sa pintuan ng guest room. Pareho kaming napalingon sa pinto at agad na nagkibit-balikat sa gulat. Bigla kaming nagkahiwalay, kapwa hingalin, kapwa tahimik. “Shit,” mahinang mura ni Mateo. Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Mabilis siyang tumingin sa paligid, binuksan ang cabinet, at pumasok doon. “Stay calm,” bulong niya bago tuluyang magsara ang pinto ng cabinet. Tumango ako kahit hindi niya na ako nakikita. Pinunasan ko ang labi ko gamit ang likod ng kamay ko. Huminga ako nang malalim at pilit na pinakalma ang sarili ko. Ayokong mahalata ang kaba sa boses ko. Muling may kumatok. “Roxanne?” boses ni Mommy Tess. “Po?” sagot ko agad. Binuksan niya ang pinto at pumasok. “Hija, ikaw pala. Naghahanap ako kay Mateo. Nakita mo ba siya?” Saglit akong natigilan. Tumama ang tingin ko sa cabinet. Ramdam kong naroon siya, tahimik, nakikinig. “Hindi ko po nakita,” sagot ko at umiling. “Baka nasa kabilang sili

Roxanne’s POV Pagmulat ko ng mata, naroon pa rin siya. Akala ko umalis na siya, pero nanatili siya. Nakahiga sa tabi ko, mahigpit pa ring nakayakap, para bang sinisiguradong hindi ako mawawala paggising niya. Payapa akong nakatulog sa tabi ni Mateo. Matagal na rin mula nang huli akong nakatulog nang walang kaba sa dibdib, walang iniisip na galit ni Julian, walang takot na baka magkamali ako ng kilos. Kagabi, unang beses kong naramdaman na hindi ko kailangang magpanggap. Hindi ko kailangang mag-ingat sa bawat hinga ko. Pagmulat ko ng mga mata, una kong nakita ang mukha ni Mateo. Nasa tabi ko pa rin siya. Nakahiga nang bahagyang nakatagilid, ang isang braso ay nakapulupot sa baywang ko, ang kamay niya ay nasa tiyan ko. Hindi siya umalis. Akala ko gigising ako na mag-isa, na baka bumalik siya sa kwarto niya bago pa magising ang buong bahay. Pero nanatili siya. Pinagmasdan ko siya habang mahimbing ang tulog. Payapa ang mukha niya—walang bakas ng pagiging CEO, walang bakas ng pagiging