Pregnant With My Husband's Uncle's Baby (SPG)의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

Roxanne's POV Pareho kaming hinihingal pagkatapos namin magtalik, ang ingay lang sa paligid ay ang lagaslas ng tubig at ang parang kulog ng tibok ng puso ko sa tainga. Bigla akong nahiya. Sobrang nahiya kay Mateo. Lalo pa't naalala ko, sa gitna ng pagkalito, na ilang beses siyang nilabasan sa loob ko. Ang init pa no'n, ramdam ko ang katas niya sa loob ko. Nasa gilid kami ng talon ngayon, nakadapa, nakahiga, ang balat namin ay magkadikit, basa ng pawis at ng kung ano pang halo. Nakatingin lang ako sa malinis na tubig sa ibaba, sinusubukang hulihin ang hininga ko dahil sobrang nakakahiya talaga ang ginawa ko. Asking sex fpr revenge? Damn it. "Ang init," bulong ko, wala sa sarili. "Oo," tugon niya, malalim pa rin ang hinga. "Masyadong mainit nga." Natahimik ulit kami. Ito na naman. Nangyari na naman. At ako, ako ang may pakana. Ako ang nagyaya sa kaniya na ulitin ang pinagbabawal na bagay lalo pa't tiyuhin pa rin siya ni Julian. Ngayon, gusto ko na lang malunod sa talon. Ano na la

Roxanne’s POV Pareho kaming hinihingal ni Mateo nang humupa ang lahat ng kalibugan namin sa katawan. Hindi ko kayang tingnan agad ang mga mata niya. Mabigat ang pakiramdam ko, hindi dahil sa katawan ko, kundi dahil sa isip ko. May halong hiya, takot, at pagkalito. Binuhat niya ako pabalik sa banyo nang hindi nagsasalita. Tahimik lang siya habang binubuksan ang gripo at inaayos ang tubig. Maingat ang bawat galaw niya, para bang alam niyang maselan ako ngayon—hindi lang bilang babae, kundi bilang isang taong nabibigatan sa mga desisyon. “Sandali,” sabi ko nang maramdaman kong nilalamig ako. “Ayos lang,” sagot niya agad. “Dahan-dahan lang.” Hinawakan niya ang braso ko. Siya na ang nagbanlaw sa buhok ko. Siya rin ang nag-abot ng tuwalya. “Sorry,” bulong ko, hindi ko alam kung bakit iyon ang lumabas sa bibig ko. “Para saan?” tanong niya. “Sa lahat,” sagot ko. “Sa pagiging magulo. Sa pagiging impulsive. Sa… atin.” Tumigil siya saglit. “Hindi kita inaalagaan para suklian ng sorry.”

Roxanne’s POV Napabalikwas ako nang bangon nang marinig ang malakas na pagkalabog sa loob ng silid namin ni Julian. Akala ko may nahulog lang, pero sunod-sunod ang ingay. Parang may hinahalukay. “Julian?” tawag ko habang bumabangon. Paglingon ko, nakita ko siyang nakatayo sa may lamesa, bukas ang bag ko, kalat ang mga gamit ko sa kama. May hawak siyang wallet ko. Nakabukas ‘yon at bago ko pa mapigilan, nakita ko siyang hinugot ang mga ATM cards ko. “Julian!” sigaw ko habang mabilis na lumapit at inagaw sa kaniya ang ATM ko. Nanginginig ang kamay ko. “Ano’ng ginagawa mo?” Bigla niya akong itinulak palayo. Napaatras ako at muntik pang matumba sa gilid ng kama. Sobrang sakit ng pagtulak niya sa akin. Ngumisi siya. “Ano’ng ginagawa ko? Kinukuha ko ang sa akin.” “Hindi sa ‘yo ‘yan!” sigaw ko rin. “Savings ko ‘yan, Julian!” “Mag-asawa tayo,” sagot niya, pasigaw na rin. “Pera mo, pera ko rin!” “Hindi mo pinaghirapan ‘yan!” sagot ko. “Lahat ng ‘yan galing sa trabaho ko! Pinaghirapan k

Mateo’s POV Pagkatapos kong bumili ng balut at mangga, dumiretso ako sa flower shop. Hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang bumili ng bulaklak, pero pakiramdam ko, kailangan niya ng gano’n. Hindi lang pagkain ang cravings niya. Kailangan din niya ng lambing, kahit hindi niya diretsong hinihingi. Habang inaabot sa akin ng tindera ang bouquet, napatingin siya sa dala kong balut at mangga. “Para po sa buntis?” tanong niya. Tumango lang ako. “Oo.” Ngumiti siya. “Swerte ng asawa niyo, Sir.” Ngumiti lang ako. Hindi ako sumagot. Kinuha ko ang bulaklak at naglakad palabas. Ayokong magpaliwanag. Ayokong magsinungaling. At ayokong isipin ng kahit sino kung ano talaga ang sitwasyon namin. Pagdating ko sa labas ng apartment ni Roxanne, agad ko siyang nakita. Nakatayo siya malapit sa gate, suot ang hoodie niya, parang naghihintay sa pagdating ko. Nang makita niya ako, ngumiti siya agad. ‘Yong ngiting nawawala kapag kasama niya ang pamangkin ko. Lumapit siya sa akin at agad kinuha ang bu

Roxanne’s POV “Tama na ang plastikan,” matigas kong sabi kay Julian pagdating pa lang namin sa labas ng conference room. Agad kong inalis ang kamay niya sa baywang ko na kanina pa niya pilit na nakapulupot doon. “Hindi na natin kailangang magpanggap kapag wala nang tao.” Napatingin siya sa akin, halatang inis pero pinigilan ang sarili. “Hindi ito ang lugar, Roxanne.” “Exactly,” sagot ko. “Kaya huwag mo akong hawakan.” Napalingon si Mateo sa amin. Saglit niya akong tiningnan, diretso, walang emosyon sa mukha. Pagkatapos ay tumango siya kay Julian na parang walang narinig at walang nakita. “Pumasok na kayo,” malamig niyang sabi bago tuluyang maglakad papasok ng conference room. Sumunod si Julian sa tiyuhin niya. Naiwan akong nakatayo saglit sa labas, pilit pinapakalma ang sarili ko bago ako pumasok. Kailangan kong magmukhang maayos. Kailangan kong gumanap bilang perpektong asawa ni Julian dahil siya raw ang future owner ng kompanya. Pagpasok ko, agad kong nakita ang mga pamilyar n