Semua Bab ข้าน่ะหรือฮูหยินใหญ่แม่ทัพเตียงหัก : Bab 21 - Bab 30

เกาจื้อเฉิงมองหญิงสาวที่อมยิ้มจนแก้มตุ่ย มองแล้วอดล้อเลียนไม่ได้“เอ สายตาเสี่ยวกุ้ยมองไปข้างนอกแล้วยิ้มเช่นนี้ เป็นไปได้ไหมว่ากำลังใจลอยถึงใคร”“โอ้ ปละ เปล่า น้องหญิงจะคิดถึงใครได้ วันๆ ต้องทนเสียงบ่นของแม่ทัพหยาง แค่นั้นก็ทั้งเบื่อและพลอยให้เกิดอาการซึมเศร้า”“นี่ขนาดเสี่ยวกุ้ยเอ่ยเช่นนี้ แต่เหตุใดพี่ถึงสัมผัสได้ว่า เจ้าโหยหาผู้ชายดาบใหญ่ที่มีฉายาว่าแม่ทัพเตียงหักอยู่เล่า”หญิงสาวไม่รู้จะตอบอย่างไร นางโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย และสีหน้ากับการแสดงออกคงทำให้เกาจื้อเฉิงมองเห็นความจริงหมดสิ้น“องค์ชาย...” ซูกุ้ยฟางเอ่ยออกมาอยากด้วยเสียงที่เนิบช้าอยู่สักหน่อย และสีหน้านางจริงจังมาก “น้องหญิงอยากสารภาพบางสิ่งต่อท่าน”“หากมีเรื่องไม่สบายใจจงกล่าวมาเถิด ตั้งแต่เล็ก พี่เป็นทั้งเพื่อนและบุรุษที่คอยช่วยให้เจ้าพ้นภัยเสมอ”เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้ ซูกุ้ยฟางยิ่งรู้สึกผิดต่อเกาจื้อเฉิง นางไม่มีความทรงจำใดๆ เหลืออยู่เลย ส่วนใบหน้าเขาอาจละม้ายมาติน บอสรูปหล่อจากโลกปัจจุบันอยู่บ้าง แต่พออยากสานสัมพันธ์กับเขา ความรู้สึกกลับไม่ใช่“น้องหญิงมิอาจเป็นสตรีสองใจ”สุดท้ายซูกุ้ยฟางโพล่งคำนั้นออกมา และเกาจื้อเฉิงไม่ไ

ภายในคฤหาสน์สกุลเอี้ย เย็นวันนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด ชายหนุ่มผิวขาวซีดราวกับคนขาดเลือดร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง แผนที่เขาวางไว้พังครืนลงหลายหน จึงทำให้ความแค้นที่มีต่อสกุลซูทวีความรุนแรงกว่าเดิม อีกทั้งหญิงสาวผู้นั้นทำให้เขาต้องเจ็บแค้นใจถึงสองครั้งสองคราติดๆ กัน ทั้งเรื่องซูมู่เหยา และยังแม่ทัพหยางอี้คังที่เขามีใจให้มาตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่ม!ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนซึ่งมีแพขนตางอนงามมองไปยังร่างสูงของหนุ่มคนสนิทซึ่งเขาชุบเลี้ยงเอาไว้ในวันที่มันเกือบต้องสิ้นชื่อ“สิ่งที่สั่งเจ้าไปทำ เหตุใดถึงยังไม่ได้ความ”ยามนี้ชายหนุ่มไม่แม้แต่อยากมองหน้าพ่อบ้านของตน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเรียกหาหลี่ป๋อให้มาอยู่ใกล้ๆ เสมอ แต่เมื่อความฉุนเฉียวพุ่งท่วมใจจึงยากระงับโทสะ และสิ่งที่ขวางหูขวางตาเขาก็อยากทำร้ายเสียให้หมด“หามิได้ท่านเจ้าบ้าน ทุกอย่างมันไม่ง่ายเลย กระนั้นสตรีแซ่ซูก็ได้รับพิษเหมยกุ้ยฮวาแล้ว หากวันใดนางระทมทุกข์ ย่อมถึงแก่ความตายภายในสามวันเจ็ดวัน”“ไม่ ข้าต้องการให้นางจากโลกไปโทษฐานที่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง แต่แรกข้าก็หวังกินมู่เหยา แล้วตอนนี้นางยังมาข้องเกี่ยวกับบุรุษที่ข้าหมายปองอีกคน”พ่อบ้านหนุ่มได้ยินแล้

ซูกุ้ยฟางฉงนกับสิ่งที่ได้ยิน นางไม่อยากเชื่อหูว่ามันเป็นความจริง“ครั้งหนึ่งอี้คังได้สาวงามจากเผ่าทางใต้เป็นรางวัล นางเป็นหลานสาวของผู้นำเผ่า แต่คืนนั้นหลังจากเสพรักกับนางจนเกือบรุ่งเช้า เขาก็งุ่นง่านหนัก แทนที่จะเสร็จสมบรรลุถึงขั้นถ่ายน้ำพิสุทธิ์ออกมา เขากลับต้องออกไปขี่ม้าจนถึงยามสาย และพี่ล่วงรู้มาว่า เขาได้ออกไปปล่อยใจกับหนังสือลามก และช่วยตนเองจนเสร็จไปหลายหน!!”หญิงสาวกระดากอายต่อสิ่งที่เกาจื้อเฉิงกล่าวให้ฟังอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มันทำให้รู้ว่านางกับชายผู้นี้สนิทสนมกันมากเกินไป จนไม่อาจคบกันฉันชู้สาว เมื่อสตรีที่ทะลุมิติได้ฟังเรื่องดังกล่าว ใจก็ไพล่คิดถึงสิ่งที่ได้ยินจากสาวชาวบ้าน ซึ่งนางอ้างว่าได้ร่วมหลับนอนกับหยางอี้คังมากก่อน “เอาละ ข้าเชื่อคุณหนู แต่อย่างที่กล่าว และเท่าที่ข้าล่วงรู้จากผู้หญิงทุกคนที่เคยร่วมหลับนอนกับท่านแม่ทัพหยาง หาได้มีสตรีนางใดที่ท่านแม่ทัพเคยปล่อยน้ำพิสุทธิ์อุ่นร้อนเข้าไปสู่เตาของพวกนาง!”“พี่สาวหมายความว่าอย่างไร” “แหม ง่ายนิดเดียว ท่านแม่ทัพไม่ต้องการให้หญิงใดตั้งครรภ์และเป็นมารดาของลูกชายคนแรกของตระกูลหยางน่ะซี” ได้ยินอย่างนั้นซูกุ้ยฟางจึงปะติดปะต่อเ

จากนั้นฝูก็เล่าถึงความหลังเมื่อสิบกว่าปีก่อนให้ซูกุ้ยฟางฟังบิดาของหยางอี้คังเป็นชายที่ไม่เอาไหนอย่างที่สุด เขามีชื่อว่า หยางกันเตียว และตบแต่งจางเสี่ยวเหลียนตอนนางอายุเพียงสิบสามปี ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันสามคน ตนโตเสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก คนรองเป็นหญิง และคนสุดท้ายก็คือหยางอี้คัง ที่กว่าจะลืมตามาดูโลกนางเสี่ยวเหลียนก็อายุเกือบสี่สิบปีหยางกันเตียวนิสัยอันธพาลและยังมักมากในกาม เขาตบแต่งจางเสี่ยวเหลียนเป็นเมียเอกก็จริง แต่ไม่หยุดหาอนุเข้าบ้าน รวมถึงเมียบ่าว ทว่าหญิงสาวเหล่านั้นอยู่ได้ไม่นานก็มีเหตุหย่าร้างกันไป พลอยให้เขาต้องเสียเงินเลี้ยงดูและจ่ายเงินให้พวกนางจนชักหน้าไม่ถึงหลัง ที่สำคัญหยางกันเตียวชอบเล่นการพนันอย่างที่สุด เขาหวังรวยทางด้านนี้ แต่กลับไม่มีพรสวรรค์ จึงทำให้สมบัติของตระกูลที่สะสมมาหลายชั่วอายุคนแทบไม่เหลือ นางเสี่ยวเหลียนจึงต้องออกไปทำงานที่ร้านขายอาหาร จนมีฝีมือติดตัวเพราะได้รับการถ่ายทอดจากเจ้าของร้าน นานวันเข้านางได้คิดสูตรขนมและอาหารคาวจนเลื่องชื่อ กระทั่งออกมาเปิดร้านเล็กๆ กิจการเป็นไปด้วยดี ผิดแต่สามีที่มักลักขโมยเงินไปก่อเรื่องอยู่ตลอด นานวันเข้าครอบครัวจึงต้องขายลู

หลี่ป๋อคำรามลั่น และเริ่มรุกซูกุ้ยฟางอย่างหนัก ทั้งริมฝีปาก ทั้งมือหยาบกร้านบีบเคล้นร่างกายนาง แต่ซูกุ้ยฟางดิ้นรนสุดกำลัง กระทั่งหลุดพ้นจากเงื้อมมืออีกฝ่ายสำเร็จ“เจ้าคิดหรือว่าจะหนีข้าพ้น ป่านนี้อี้คังกับองค์ชายเกา คงถูกเหล่าสตรีชาวป่าไผ่มอมเหล้าสุราน้ำผึ้งจนเมามาย ก่อนจะเสพรักกันกลางป่ากลางเขา”ซูกุ้ยฟางไม่อยากเชื่อในน้ำคำหลี่ป๋อ แต่สังหรณ์ใจในทางร้าย เพราะเกาจื้อเฉิงนัดหมายนางไว้ แต่เขาไม่รักษาเวลา แล้วยังปล่อยให้นางถูกชายใจทรามพยายามข่มเหงหญิงสาวถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ก่อนหวีดร้องดังลั่นด้วยไม่ทันเห็นว่าด้านหลังเป็นหน้าผาสูง และเบื้องล่างคือผืนน้ำที่ไหลเชี่ยวน่ากลัว“เจ้าจะยอมตายเยี่ยงนั้นหรือ กลับมาตรงนี้เถิด เดี๋ยวข้าจะสร้างความสุขให้ หากอยากได้บุตรชายหรือหญิง ข้าก็พร้อมประทานให้เจ้าไว้อุ้มชู”“ต่ำช้า เจ้ามันไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉาน” ซูกุ้ยฟางเอ่ย และค่อยๆ ก้าวไปตามแนวของหน้าผาหินอย่างระมัดระวัง“กลับมาเสีย หรือเจ้าอยากให้ร่างงดงามถูกสายน้ำกลืนหายไป”ซูกุ้ยฟางส่ายหน้าปฏิเสธ นางไม่มีทางเข้าไปหาหลี่ป๋อ เมื่อเขารู้เช่นนั้นจึงเป่าปากส่งสัญญาณเรียกกำลังของตนเข้ามาเพื่อช่วยจับตัวนางอึ