Semua Bab ข้าน่ะหรือฮูหยินใหญ่แม่ทัพเตียงหัก : Bab 41 - Bab 50

น้ำเสียงเขาแฝงความยั่วล้อ แสนเสน่ห์เลยฉุนจัด“ก็ภาพมันฟ้อง และขอโทษด้วยที่พูดกันตรงๆ ฉันไม่อยากมีปัญหาในระหว่างการทดลองงาน อีกอย่างเราเพิ่งเข้ามาทำงานทั้งคู่ คุณคงไม่อยากตกงานใช่ไหม”เขาพยักหน้าและยังทำเสียงหัวเราะกลั้วในลำคอ พอให้แสนเสน่ห์เดือดปุดต่อไป“ผมขอโทษหากทำให้คุณเข้าใจอะไรแบบนั้น แต่ทั้งหมดผมบริสุทธิ์ใจ ถึงตอนนี้ผมจะโสด มันไม่ได้หมายความว่าต้องรีบมีแฟน โดยเฉพาะกับคนที่ทำงานอยู่บริษัทเดียวกัน”แสนเสน่ห์หน้าชา นี่เขากำลังกล่าวหาว่าหล่อนสำคัญตัวผิดใช่ไหม แต่ไม่ทันได้แผลงฤทธิ์ต่อ เขาก็เอ่ยตัดบท“ผมขอแวะปั๊มสักครู่ พอดีอยากเอาของฝากไปให้ป้า”“ตามสบายค่ะ ฉันอยากเข้าห้องน้ำพอดี” หล่อนตอบเขา และทำทีเสมองไปด้านข้าง พยายามเงียบเพื่อลดการพูดคุยกับลายสิงห์พอลงรถได้หญิงสาวก็อยากกรี๊ดดังๆ รู้สึกหมั่นไส้ลายสิงห์อย่างไม่มีเหตุผลแสนเสน่ห์เข้าห้องน้ำอยู่ครู่หนึ่ง พอจะก้าวออกมาหล่อนก็เอะใจถึงบางอย่าง ประตูห้องในสุดเปิดแง้มเอาไว้ และยังมีเสียงกุกกักๆ สลับเสียงหายใจดังฟืดฟาดชวนให้สยองขวัญแน่ละ หล่อนไม่ได้กลัวผีสาง แต่หวั่นพวกโจรโรคจิตมากกว่า และพอจะเผ่นโผนออกจากห้องน้ำ สายตาจึงเห็นขาเรียวๆ โผ

หยางอี้คังมองสตรีที่เขาพึงใจ แล้วยิ้มหล่อเหลาให้นาง“ข้าจูบเจ้าได้หรือไม่ กุ้ยฟาง...”“ตะ แต่ที่นี่ย่อมไม่สมควร ทะ ท่านแม่ทัพ!” ซูกุ้ยฟางบอกชายหนุ่ม แต่ใจนางหวั่นไหวและยอมรับว่าทั้งห่วงหาและห่วงใยบุรุษผู้นี้“เยี่ยงนั้น ข้าจะพาเจ้าไปข้างนอกสักสองสามชั่วยาม ยินดีหรือไม่”“ท่านแม่ทัพ ผู้น้อยเกรงว่า...”“อย่าได้ขัดใจ มิเช่นนั้นเจ้าอาจเจ็บตัว!” คนเกเรขู่เสร็จ จึงรวบเอวหญิงสาวและพาออกทางประตูด้านหลัง เป็นตอนนั้นที่ซูกุ้ยฟางตื่นเต้นจัด ในหัวเกิดภาพต่างๆ วุ่นวายไปหมด นี่นางกำลังทำอะไร ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับคำชวนของผู้ชายอย่างหยางอี้คัง เช่นนี้นับว่าไม่สมควรจริงๆม้าตัวนั้นสีดำและโตมาก นางที่นั่งอยู่ด้านหน้าโดยมีเขาเป็นคนบังคับม้าสร้างความรัญจวนใจเหลือเกิน“กลิ่นกายเจ้าไม่เคยเปลี่ยน”“ท่านยังจำได้หรือ”“ฮ่าๆๆ จะมีสตรีสักกี่คนที่ข้าสนใจอยากสูดดมไปทั่วเรือนร่าง”เขาเอ่ยจบจึงฝังจมูกโด่งสวยที่หลงต้นคอระหง ซูกุ้ยฟางร้อนวูบวาบเมื่อถูกริมฝีปากอุ่นร้อนฉกชิมความหวานจากร่างกาย อีกทั้งนางยอมรับว่าในจุดซ่อนเร้นเกิดความซ่านซ่าและหวิวไหว จนนั่งบนหลังม้าแทบไม่ติด ยามนี้แก่นกายแข็งขันของคนที่อยู่ด้านหลังก็ดันบ

เวลาผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วยามจึงเริ่มการแข่งขัน ซูกุ้ยฟางมีอาการเกร็งเพราะความเครียด โดยหยางอี้คังซึ่งคอยส่งกำลังใจให้หญิงสาวตระหนักได้ว่านางกำลังตกที่นั่งลำบาก จึงลุกจากที่นั่งหวังใจเข้าไปปลอบขวัญ“ลูกอี้...” ฮูหยินผู้เฒ่าหยางส่งเสียงทัดทาน“ขอรับท่านแม่ มีสิ่งใดอยากให้ลูกรับใช้”“แม่เพียงแต่อยากให้เจ้าวางตัวเป็นกลาง อย่าลืมว่าการคัดเลือกนี้เพื่อสรรหาสตรีที่คู่ควรเป็นหลังบ้านให้เจ้า และเป็นมารดาให้กำเนิดบุตรที่ดีเพื่อสืบสานวงศ์ตระกูลหยางให้อยู่คู่แผ่นดิน”“ลูกย่อมแจ้งใจต่อเจตนาท่านแม่ ถึงจะมีความนัยแอบแฝง เพราะแท้จริงแล้ว ท่านกลัวลูกจะต้องไปประจำอยู่ชายแดนชั่วชีวิต”“แต่เท่าที่แม่เข้าใจ ดูเหมือนเจ้าได้เปลี่ยนใจที่จะไม่เดินทางไปแคว้นต้าหลางด้วยตนเอง ก่อนที่แม่จะมาถึงที่นี่เสียอีก”หยางอี้คังยิ้มพลางนึกขำตนเอง แต่แรกที่ขอพักราชการชั่วคราวจากฮ่องเต้ ไม่ใช่เพราะกลัวต้องเดินทางไปยังต้าหลางเพื่อตบแต่งบุตรสาวของเจ้าเมือง แต่เป็นเพราะอยากทำตามสัญญากับม่านลั่วลั่ว และคิดว่าเมื่อได้นางเป็นฮูหยินแล้วให้กำเนิดบุตรชายเมื่อใด เขาจะกลับไปทำหน้าที่แม่ทัพเช่นเดิม แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้พบสตรีชุ

ซูกุ้ยฟางไม่อาจชักช้า จึงตัดสินใจเลือกชิ้นส่วนที่เหลือลงตะกร้า และมันก็คือหัวหมู!จากนั้นจึงเดินไปหยิบเผือก ทว่าพอจะหยิบใบใผ่ที่ถูกเตรียมไว้ให้นางก็ต้องสิ้นหวัง คนก่อนหน้านางกวาดเอาไปหมดจนเหลือแต่ใบเล็กๆ ซึ่งดูแล้วมิอาจห่อส่วนผสมต่างๆ ได้ และหญิงสาวหันไปเห็นกระบอกไม้ไผ่เข้าพอดีจึงฉวยมาใช้ประโยชน์หญิงสาวคิดถึงภาพการปรุงบ๊ะจ่างในหัว ซึ่งมันดูยุ่งเหยิงไปหมด“แก้มหมู...ใช้แก้มหมูสิคุณหนู” คราวนี้คนที่ดึงให้ซูกุ้ยฟางกลับเข้ามาอยู่ในการปรุงอาหารคืออาเปี่ยว“ข้าไม่เคยปรุงรสมัน”“มันเหนียวอยู่มาก คุณหนูควรแล่ให้บางๆ แล้วทุบหยาบๆ จากนั้นจึงหั่นให้พอดีคำ แล้วผัดในน้ำมันปรุงรสให้ดี ข้าเชื่อว่าคุณหนูทำได้”อาเปี่ยวเอ่ยได้เท่านั้น กรรมการก็ให้คนมาลากเขาออกไปยืนข้างฝู“ผู้แข่งขันทุกคนต้องทำอาหารด้วยตนเอง ห้ามมีคนช่วย แม้แต่แนะนำสิ่งใดก็ไม่ได้ จากนี้มีเวลาสองชั่วยาม บ๊ะจ่างของทุกเจ้าต้องพร้อมที่โต๊ะด้านหน้า”ซูกุ้ยฟางสูดลมหายใจลึก หากต้องเอาชีวิตตนเดิมพันกับการประกอบอาหารครั้งนี้ นางก็จะสู้สุดใจ ซึ่งในขณะที่อยู่คฤหาสน์ของอ๋องเจ็ด นางเคยเห็นฝูปรุงรสชาติบ๊ะจ่างมาสองสามหน ภาพต่างๆ จึงปรากฏให้นางได้ลอก

“ฮ่าๆๆ เจ้าคิดเข้าข้างตนเองโดยแท้ ลูกที่กตัญญูต่อมารดาเช่นข้า มีหรือจะทำให้ท่านแม่ต้องเสียใจเพราะสตรีโง่เขลาที่หาดีได้เพียงรูปโฉมงามล่มเมือง”คนปากอย่างใจอย่างเป็นเช่นไร ซูกุ้ยฟางพบแล้วตอนนี้ และนางมิได้เป็นเดือดเป็นแค้นอีกต่อไป ด้วยจับทางหยางอี้คังออก เขามิได้เป็นเจ้าป่าแสนดุร้ายอย่างที่นางเคยหวั่นใจในคราแรก เนื้อแท้ชายหนุ่มเป็นคนจิตใจอ่อนไหว มักแสดงออกตรงกันข้ามกับความรู้สึกด้วยความกราดเกรี้ยว ระบายโทสะอย่างรุนแรง ในบางคราก็พูดจาร้ายๆ เพื่อให้คนใกล้ชิดปวดใจ สิ่งนี้คงเป็นการปกป้องตนเองของเขา“ผู้น้อยอาจจะเข้าใจผิด กระนั้นก็ตาม กุ้ยฟางเห็นควรว่า การคัดเลือกครั้งนี้ต้องเดินหน้าต่อไป และท่านอย่าได้เห็นแก่ความสัมพันธ์ของเรา แล้วเอนเอียงเทคะแนนให้ผู้น้อยจนเอาชนะสตรีนางอื่น หากกระทำเช่นนั้น คนแซ่ซูคงไม่ภาคภูมิใจที่สามารถเป็นคนข้างกายท่านแม่ทัพ”“กุ้ยฟาง แต่เดิมเจ้าอ้างว่าตนสติเลอะเลือน จำหลายสิ่งไม่ใคร่จะได้ แต่วันนี้ข้ารู้สึกว่าเจ้าปกปิดบางสิ่งเอาไว้ และยามนี้ข้ามั่นใจแล้วว่าคนที่ข้าแลกเศษเงินซื้อขายตัวมากับเด็กหญิงที่ยืนปัสสาวะรดตัวเองในศาลที่เมืองหลวง หาใช่คนเดียวกัน กระนั้นข้ายังประหลา