Semua Bab ข้าน่ะหรือฮูหยินใหญ่แม่ทัพเตียงหัก : Bab 11 - Bab 20

หัวคิ้วเข้มๆ ของหยางอี้คังขมวดเข้าหา กระนั้นเขาก็ผ่อนคลายลงมาก เมื่อซูกุ้ยฟางเริ่มเปลื้องเสื้อผ้าที่มีอยู่น้อยชิ้นของนางออกจากร่าง“ผู้น้อย...อุ๊ย”นางว่าแล้วหัวเราะด้วยจริตน่าชม ยามนั้นมีเพียงเอี๊ยมสีแดงลูกท้อปกปิดถันคู่งามเอาไว้ แต่เขาไม่อาจหยุดความคิดตัวเอง ผิวกายสาวและเสน่ห์ของสตรีนางนี้มัดใจเขาจนดิ้นไม่หลุด“เจ้าจะสอนข้าว่ายน้ำในอ่างอย่างนั้นหรือ”“หามิได้ มันเป็นการเคลื่อนย้ายร่างกายเจ้าค่ะ” นางว่าแล้วจึงขยับตัวเข้ามาแนบชิดกายแกร่ง แม้จะตื่นเต้น แต่จำเป็นต้องกระทำ โอกาสงามๆ เช่นนี้ซูกุ้ยฟางมิยอมให้หลุดมือไปแน่แรกเริ่มนางพาเขาหมุนตัวในน้ำช้าๆ แล้วต่อด้วยการย่อตัวลง สลับยืดตัวขึ้นด้วยการเขย่งปลายเท้า หยางอี้คังอมยิ้มพึงใจแม้จะรู้สึกพิลึกพิลั่น แต่ก็กระทำตามโดยไม่คัดค้าน“ท่านแม่ทัพ จับมือผู้น้อยสิเจ้าคะ” นางบอกเขา ในขณะที่หันมาเผชิญหน้ากัน จากนั้นจึงถอยหลังไปครึ่งก้าว สองมือเรียวเกาะแขนกำยำไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆ หงายหลังลงสู่ผิวน้ำ พร้อมขอให้เขาดึงร่างบอบบางไปสู่อกแกร่ง“เจ้าต้องการเช่นนี้อย่างนั้นรึ”“ไม่ใช่แค่หนเดียว เราต้องทำหลายๆ หน เพื่อช่วยให้ผ่อนคลาย เป็นการยืดตัว ยืดแขน”“ฮ่

ก่อนที่ซูกุ้ยฟางจะต้องออกเดินทาง นางตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าอยากมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหยางอี้คัง และในวันนี้เมื่อตอนบ่ายนางอาศัยช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่เรือน เพื่อหลบออกไปพบสตรีนางหนึ่งที่เคยเป็นอดีตหญิงสาวที่ช่วยเขาอุ่นเตียง ปัจจุบันนางยังครองตัวเป็นโสด ด้วยได้เงินจากหยางอี้คังไว้ใช้เลี้ยงชีพอย่างไม่ขัดสน อีกทั้งนางได้เปิดร้านขายเครื่องประดับเล็กๆ เพื่อไม่ให้ตนเหงาหรือว่างงานจนเกินไป“ขาเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ก่อนที่มันจะหักน่ะซีน้องสาว นี่มันคือเรื่องจริง!”ซูกุ้ยฟางยกมือขึ้นทาบแก้มทั้งสองข้าง ขนาดเพียงแค่ได้ยินยังเขินขนาดนี้“พี่สาว พวกท่านทำกันรุนแรงเช่นไร ถึงเกิดเหตุน่ากลัวอย่างนั้น”อีกฝ่ายมองซูกุ้ยฟางแล้วหัวเราะเสียงระรื่น คุณหนูลูกคหบดีคนนี้ ท่าทางไม่ประสีประสาเสียจริง“คุณหนูอยู่กับท่านแม่ทัพครบเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว ช่างน่าประหลาดที่ไม่ได้เห็นบ่าวยกเตียงออกมาซ่อม หรือเป็นไปได้ว่าพวกท่านไม่ได้อุ่นเตียงด้วยกัน!”ซูกุ้ยฟางตาโตเมื่อได้ยินอย่างนั้น นางรีบปฏิเสธทันที“มิใช่ เพียงแต่ข้ากับท่านแม่ทัพไม่นิยมทำเรื่องอย่างว่าบนเตียง”คราวนี้คนได้ฟังถึงกับตบโต๊ะไม้เสียงดัง นางดูตื่นเต้นระคนแปลกใจ

“โอ้ คุณหนู ท่านควรระวัง เขาว่าหากหนามของเหมยกุ้ยฮวาไม่ลืมรักตำนิ้วจะเกิดเรื่องร้าย” เด็กหญิงขายดอกไม้กล่าวเตือน“เหตุใดเจ้าถึงกล่าวเรื่องอัปมงคลเช่นนี้” นางฝูตวาดใส่พลางชี้หน้าเด็กหญิงอย่างเหลืออด“ข้าพูดความจริง ดอกไม้นี้ให้ทั้งโชคและลาภ ขึ้นอยู่กับว่าผู้รับมีวาสนาเช่นใด”“ละ แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้นำมันมามอบให้แก่คุณหนูของข้า” ฝูสังหรณ์ใจไม่ดี“ข้ารับจ้างทำงานไปทั่ว ผู้ใดจ้างก็ทำทั้งนั้น”“ยังกล้าปากดี เจ้าจะบอกได้หรือไม่ว่าใครจ้างวานให้เด็กเล็กอย่างเจ้าทำเรื่องเลวทราม” บ่าวรับใช้ซูกุ้ยฟางซักต่อ“ข้ามิได้เลวทรามอันใดเลยนางบ่าวเฒ่า สกุลซูต่างหากที่ไม่ยอมทำตามสัญญา ดังนั้นอย่าคิดว่าเมื่อท่านแม่ทัพซื้อตัวไปเป็นหญิงอุ่นเตียงแล้วจะอยู่รอดปลอดภัยได้ ชาตินี้ยาถอนพิษเดียวที่จะแก้ไขเรื่องนี้ได้ก็คือคุณหนูของเจ้าต้องประสบแต่ความสุข ห้ามตกอยู่ในเรื่องเศร้าหมอง วันใดหากเสียน้ำตาขึ้นมาอาการจะกำเริบหนัก นอนป่วยราวกับคนเป็นไข้หวัดใหญ่ และจะอยู่ได้ไม่เกินสามวัน!”“เจ้าแต่งเรื่องหลอกลวงข้ารึ” ซูกุ้ยฟางถามเด็กหญิง นางไม่อยากเชื่อเรื่องเหลวไหลพวกนี้ แต่มิอาจประมาท“มิได้คุณหนู โบราณเขาว่า ที่ใดมีรักย่อม

“พึงพอใจหรือไม่”“ได้โปรด อย่ากล่าวถ้อยคำใดอีก ผะ ผู้น้อย ละอายใจเหลือเกิน”“เหลวไหล เรื่องเช่นนี้เจ้าเรียนรู้อีกมาก และต้องหัดฟังข้า ไม่ว่ายามหลับ ตื่น หรืออุ่นเตียง!”หญิงสาวหลับตาพริ้ม นางยินดีที่เขาช่วยทำให้ร่างกายก้าวสู่ความสุขในเรื่องเพศ แต่หากต้องฟังเขาบ่นด้วยคงเป็นสิ่งที่ออกจะพิลึกอยู่สักหน่อย แต่หยางอี้คังเป็นคนเช่นนั้น ไม่มีใครห้ามปรามได้เมื่อร่างของหญิงสาวร้อนจี๋ และกลีบดอกไม้พร้อมให้เขาสำรวจมากขึ้น เขาก็พาหญิงสาวออกจากอ่างไม้ไปอยู่บนลานหินขนาดใหญ่ที่ด้านบนมีสายน้ำตกไหลซู่ซ่าเสียงน้ำตก เสียงแมลงกลางคืนขับกล่อมผสมการหายใจของซูกุ้ยฟาง และยังเติมเต็มด้วยเสียงครางทุ้มต่ำของหยางอี้คัง เมื่อเขาได้เชยชมร่างงามหญิงสาวนอนหายใจระรัว ยามนี้ร่างชายหนุ่มเคลื่อนไหวอยู่บนตัว เขาไม่ได้ออกแรงหนัก ซ้ำร้ายทั้งปลายลิ้นและนิ้วมือต่างเร่งเร้าให้ร่างกายนางคล้ายถูกจุดติดไฟเม็ดทับทิมสีสวยสดโดนแม่ทัพหนุ่มดูดชิมและไล้เลียอย่างช่ำชอง หน้าท้องถูกนวดเฟ้น ส่วนด้านล่างนิ้วยาวแกร่งค่อยๆ แตะเปิดทางทีละนิดๆ พอนางครางเสียงหวานประท้วง เขาจึงประกบริมฝีปากอิ่มสวยปิดกั้นเอาไว้ซูกุ้ยฟางร้องครางขึ้นเป็

ก่อนเกิดเหตุที่ตลาดซื้อขายมนุษย์สถานที่แห่งนั้นเป็นกระท่อมกลางป่าเขา ม่านลั่วลั่วสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยแรงไหวระรัวจากสะโพกสอบของชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง ก่อนหน้านั้นเขาฝังแท่งหยกอวบอ้วนสีขาวไว้ราวๆ หนึ่งอึดใจ แล้วจึงเคลื่อนเข้าออกที่กลีบน้ำหวานของนางถี่ยิบ พร้อมกันนั้นดอกบัวคู่งามที่ไม่เคยต้องมือชายก็ถูกบีบนวดฟอนเฟ้นเติมไฟราคะของนางให้ลุกโชนอย่างไม่มีที่สิ้นสุดสัมผัสจากชายผู้นี้ทำให้ม่านลั่วลั่วเป็นสุข นางถูกเติมเต็มทั้งจิตวิญญาณ ซึ่งก่อนหน้านี้เขาทำทีเป็นอิดออด ไม่ยอมรุกเร้า ทว่าพอเวลาเปลี่ยนสถานการณ์ตรงหน้าก็พลิกผัน และนางรู้แล้วว่าเกาจื้อเฉิงไม่ได้มีดีเพียงแต่หน้าตากับตำแหน่งอ๋องเจ็ด แต่เขายังเป็นชายที่ทำให้หญิงสาวได้สุขสมเมื่อต้องเข้าด้ายเข้าเข็ม“โอ้ องค์ชาย...อย่าได้มักมากจนเกินไป ท่านรุกสตรีแซ่ม่านมาทั้งคืน หากข้ากริ้วขึ้นมา ระวังแท่งหยกน้อยๆ จะถูกตัดทิ้ง!”นางกล่าวจบจึงขยับเรือนร่างสูงเพรียวเพื่อนอนให้อยู่ในท่าที่สบายที่สุด ยามนั้นหน้าอกสวยดึงดูดสายตาเขา และหน้าท้องแบนราบซึ่งกระเพื่อมไหวน้อยๆ ชวนให้สยิวใจ พอถูกมองด้วยสายตาหวานระยับนานๆ ม่านลั่วลั่วจึงดึงผ้ามาปกปิดเรือนกายตน