Semua Bab ข้าน่ะหรือฮูหยินใหญ่แม่ทัพเตียงหัก : Bab 51 - Bab 60

ความสยิวเสียวซ่านรุนแรงจนกายสาวบิดเร่าๆ และหยางอี้คังซึ่งเป็นผู้นำทางนางก็เพิ่มความหอมหวานถี่กระชั้น ทั้งจูบ ทั้งขยับมือใหญ่ เข้าออกในบุปผากลีบงามซึ่งยามนี้ผลิบานราวกับได้รับแสงแดดยามเช้าและน้ำค้างอันสดชื่น“โอ้ ทะ ท่านแม่ทัพ ขะ ข้า...เกลียดท่าน ได้ยินหรือไม่ ขะ ข้า เกลียดชังท่านเหลือใจ”ซูกุ้ยฟางกัดฟันเอ่ยออกมา แต่ร่างกายกลับตรงกันข้ามกับถ้อยความนั้น นางเบียดชิดกายแกร่ง สองขาแบะกว้าง และบั้นท้ายเคลื่อนไหวเสียดสีท่อนมังกรของหยางอี้คังในร่มผ้าความหวิวไหวเจียนขาดใจเป็นเช่นไร นางรับรู้ได้ในตอนนั้น และคนที่ชอบกลั่นแกล้งนางก็เหมือนมัวเมาต่อตัณหา เขาพากัวซาหัวเห็ดรุกผ่านลึกเข้าไปอย่างรุนแรงราวกับคลื่นทะเลบ้าคลั่งที่ซัดเข้าหาฝั่งระลอกแล้วระลอกเล่า พาให้ร่างนางคล้ายจะแตกสลาย“เจ้าเป็นของข้าเข้าใจหรือไม่”“ปะ เป็นของท่าน แล้วเหตุใดถึงรังแกผู้น้อยไม่เลิก”หยางอี้คังไม่ตอบ เขาจูบหนักหน่วงกว่าเดิม และกัวซาก็แทงเนื้อนิ่มของนางอย่างคลั่งในรสรัก“ก็เพราะเจ้าเป็นสตรีของข้า” เขาย้ำเสียงแหบพร่า และตอนนี้ความแข็งขันที่ท่อนรักมันพร้อมออกศึก แต่สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยจึงพยายามหักห้ามอารมณ์ลงซูกุ้ยฟางหวีด

“ขอเรียนท่านเจ้าเมืองและกรรมการทุกคน สำหรับข้า ความอร่อยคือสิ่งที่สำคัญที่สุด นอกจากนั้นมันต้องกินง่าย เข้าถึงทุกคน ข้าไม่ได้มีวัตถุดิบเป็นเลิศ เพียงแค่ปรุงเพื่อให้คนที่ข้ารักกิน และหวังว่าเขาจะอิ่มท้อง”“แต่ข้ามองว่าเจ้าไม่เอาไหน และไม่พยายามแย่งของบนโต๊ะเพื่อไปปรุงรส” ฮูหยินผู้เฒ่าหยางเอ่ยตามที่นางเห็นภาพในการแข่งขันซูกุ้ยฟางสูดลมหายใจเข้าลึกพลางคิดถึงภาพในโลกปัจจุบัน นางเป็นผู้หญิงชนชั้นกลาง ไม่ได้โดดเด่น แต่หวังอยากพบผู้ชายที่แสนดีและร่ำรวยเพื่อให้ตนเองกลายเป็นคนมีหน้ามีตา แต่สุดท้ายสิ่งที่พยายามไขว่คว้าก็ไม่ใช่ความสุขทั้งหมดของชีวิต กระทั่งวิญญาณต้องหลุดลอยออกจากร่างอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว โดยมีสิ่งที่รู้ในหัวเพียงแปดบรรทัด นางจึงยอมเล่นบทคนสติเลอะเลือน แสร้งทำตัวเป็นหญิงคลั่งรักเพื่อให้ตนเองอยู่รอดปลอดภัย แม้มันชวนให้หัวเราะขบขัน หากลึกๆ แล้วนางกลัวมาก กระนั้นก็ต้องการความมั่นคงในชีวิต ด้วยไม่อาจล่วงรู้ว่าภายภาคหน้าจะเป็นเช่นใด และศีรษะสวยๆ นี้ยังจะอยู่บนบ่าได้อีกนานแค่ไหนจวบจนนางสัมผัสได้ว่าแปดบรรทัดที่อ่านผ่านตาอย่างลวกๆ นั้นสัมฤทธิผลแล้ว ซูกุ้ยฟางจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ตนแล

ทุกคนสงสัยต่อสิ่งที่รัชทายาทกล่าว เขาจึงเฉลยว่า“ข้ามักจะหายใจไม่สะดวกเวลากินถั่ว แต่แปลก เมื่อได้กินบ๊ะจ่างที่มีถั่วผสมอยู่ของสตรีผู้ประเสิรฐนี้ ข้าเพียงแต่สลบไปเท่านั้น พอลุกขึ้นข้าก็ยังเรียกหามัน แล้วกินได้อีกโดยยังหายใจได้สะดวก และไม่มีผื่นขึ้นตามเนื้อตัว เช่นนี้เป็นเพราะวิธีการปรุงของนาง”“แสดงว่ากุ้ยฟางทำให้ท่านหายจากโรคประหลาด” เกาจื้อเฉิงเอ่ยขึ้น“กล่าวเช่นนั้นย่อมได้ ต่อไปนี้ข้าก็จะกลับไปกินถั่วของโปรดได้เช่นเดิม ฮ่าๆๆ กลับไปข้าจะสั่งโบยพ่อครัวและแม่ครัวให้หลาบจำ โทษฐานที่ไม่ใส่ใจคิดค้นหาวิธีปรุงอาหารให้ข้าได้กินของเลิศรส”ซูกุ้ยฟางก้าวมายืนข้างหยางอี้คัง นางมองใบหน้าคมแสนหล่อเหลาของเขาก่อนยิ้มกว้าง ด้วยทั้งปลื้มใจ ทั้งรู้สึกว่าสวรรค์เข้าข้างนางแล้ว“แล้วเมื่อครู่พี่ใหญ่เรียกสตรีแซ่ซูว่า หยางฮูหยิน!” เกาจื้อเฉิงซักต่อ“ฮ่าๆๆ ใช่ มีสิ่งใดผิดจากนี้เล่า” รัชทายาทกล่าวจบก็มองไปยังผู้ที่เดินตามมาสมทบ ซึ่งก็คือฮูหยินผู้เฒ่าหยาง“ข้ากับไท่จื่อพูดคุยกันแล้ว ถึงแม้มีหลายสิ่งที่ไม่ถูกใจ แต่เมื่อมองด้วยใจเป็นกลาง บ๊ะจ่างที่ดีที่สุดก็คือจานของซูกุ้ยฟาง”“นั่นย่อมหมายความว่า นางคือฮูหยินข

เช้ามืดในอีกห้าวันต่อมา ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด และทั้งที่ฮูหยินผู้เฒ่าหยางสั่งห้ามไม่ให้หยางอี้คังตามติดเจ้าสาวของเขา แต่ดูเหมือนคำห้ามปรามของมารดาจะไม่เป็นผล“นางเป็นของลูก อีกอย่างตั้งท้องด้วย ลูกย่อมต้องเอาใจใส่ให้มาก ท่านแม่โปรดเห็นใจด้วย” ชายหนุ่มโอดครวญ คนหลงเมียเป็นเช่นใด ฮูหยินผู้เฒ่าหยางเห็นตรงหน้าแล้วในตอนนี้“แต่นี่คือธรรมเนียม คืนก่อนแต่งงานเจ้าสาวควรสำรวมและอยู่ห่างจากเจ้าบ่าว เจ้าทั้งสองมิควรใกล้ชิดกัน อีกทั้งท้องก่อนเข้าพิธีก็นับว่ายุ่งยากพอแล้ว”“แต่ลูกร้อนใจ ท่านแม่อย่าได้ตำหนิเลย” ชายหนุ่มยังพยายามต่อรอง“เฮ้อ เจ้ากำลังหลงภรรยา” คนเป็นมารดาโพล่งขึ้นอย่างขบขัน“มิได้ท่านแม่ ลูกเพียงแค่ห่วงใยกุ้ยฟาง นางแพ้ท้องหนักด้วย เช่นนี้ลูกย่อมต้องดูแลอย่างใกล้ชิด” เขาเสนอตัวราวกับเป็นหมอจากสำนักแพทย์“เหลวไหล เช่นนี้ไยต้องจัดการแต่งอีก อยู่กินด้วยกันไปเลยดีหรือไม่”“ย่อมกระทำไม่ได้ เพราะนี่คือคำสั่งจากฮ่องเต้”หยางอี้คังไม่รู้จะตอบเช่นไร ด้วยงานแต่งพระราชทานเกิดขึ้นอย่างเร่งด่วน มีผู้คนแสดงความยินดีและส่งของกำนัลมาจนล้นหลาม พลอยให้อาเปี่ยวและฝูต้องเหนื่อยหนักในการขัดเลือกสิ่งของต่า

3 เดือนต่อมา สิ่งที่หยางอี้คังเป็นกังวลใจอย่างที่สุดคือ เขามีอาการประหลาดขึ้นทุกวัน เรียกได้ว่าอยากกินขนมเหมือนเด็กๆ และร้องหาผลไม้ที่เนื้อฉ่ำหวาน อีกทั้งหลังจากฝึกยุทธ์ ร่างกายก็อ่อนเพลียจนต้องงีบหลับในช่วงบ่าย ทั้งที่เมื่อก่อนเขาแข็งแรง อดหลับอดนอนสามสี่วันติดกันได้สบาย เมื่อปรึกษาแพทย์จึงได้คำตอบชวนให้ฉงนว่า เขาแพ้ท้องแทนภรรยา แน่นอนเรื่องนี้เขาค้านอย่างหนัก แต่ก็ยอมรับยาสมุนไพรมาบำรุงเลือดลมและลดความเครียด ทว่าพอจัดสูตรต้มยาดื่มติดกันหลายวันเข้า ร่างกายเกิดความต้องการสูง หลายครั้งหลายคราต้องลำบากซูกุ้ยฟางทั้งยามเช้ามืด กลางวัน และช่วงก่อนนอน สายวันนี้ เกาจื้อเฉิงซึ่งเดินทางมาจากเมืองหลวง แวะมาเยี่ยมเยือนเขา “สหายอี้คัง...ท่าทางเจ้าฟ้องให้รู้ว่า รักหยางฮูหยินมากจนส่งผลกระทบต่อร่างกายตน” ชายชาตินักรบหรี่ตามมองอีกฝ่าย เกาจื้อเฉิงกล่าวแทงใจดำเขายิ่งนัก “อ๋องเจ็ด สุภาพบุรุษย่อมไม่ปรึกปรำผู้อื่น” หยางอี้คังแสร้งทำเสียงขึงขังต่อหน้าเกาจื้อเฉิง พลางมองหาภรรยาคู่ใจ หวังให้นางช่วยรับหน้าอีกฝ่าย แต่ซูกุ้ยฟางยุ่งงานครัว นางสั่งให้ฝูเตรียมอาหารห