All Chapters of ข้าน่ะหรือฮูหยินใหญ่แม่ทัพเตียงหัก : Chapter 61 - Chapter 70

“ชื่อนี้คือรูปปั้นที่อยู่หน้าร้านขนมที่คุณเคยแวะจอดตรงปั๊มน้ำมันใช่ไหมคะ” “ครับ เธอเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของร้าน จะเรียกว่ามาสค็อต หรือรูปปั้นนำโชคคงไม่ผิดไปจากนี้ ซึ่งแน่นอนหนุ่มๆ หลงใหลเธอกันทุกคน ตอนวัยรุ่น ผมยังอยากได้ผู้หญิงแบบนี้เป็นภรรยาเลย” ลายสิงห์กล่าวจบก็หัวเราะด้วยท่าทางเขินอาย “พอได้ฟังที่คุณเล่า ทุกอย่างกระจ่างเลยค่ะ ซูกุ้ยฟาง คงเป็นผู้หญิงที่ถูกสมมุติขึ้น และไม่มีตัวตน...” “ทวดไม่ได้บอกอะไรชัดเจนนะครับ ซึ่งเรื่องของเธออยู่คู่ร้านเรามานานทีเดียว ส่วนในอดีตเธอมีตัวตนหรือไม่ อันนี้ผมหาข้อพิสูจน์ไม่ได้ แต่ถ้าคุณแสนสนใจ เดี๋ยวผมลองค้นให้ละเอียดดีไหมครับ” “อุ๊ยไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ แสนเพียงแค่รู้สึกผูกพันกับเธอ ทั้งที่เพิ่งได้อ่านประวัติเมื่อกี้” ชายหนุ่มทำท่าคิดอยู่ประเดี๋ยว ก่อนเสริมต่อ “ถ้าผมจำไม่ผิด ทวดเล่าให้ผมฟังบ่อยๆ เมื่อครั้งที่ผมไปพักผ่อนบ้านท่าน ซึ่งนานแล้ว” เขาว่าพร้อมหยิบบ๊ะจ่างขึ้นมาชิ้นหนึ่ง “ตอนที่แม่ของทวดจะเสีย ได้บอกเกี่ยวกับสูตรทำบ๊ะจ่าง แต่มีบางสิ่งขาดไปบ้าง และทวดทำยังไงก็ไม่เข้าถึงรสชาติที่เค

อี๋เหนียงยอดรักจอมคนเถื่อน “เมื่อครู่ ข้ายังไม่ได้ยินเสียงเด็กน้อยร้อง อาจเป็นไปได้ว่า ข้ายังไม่ทันทำให้เขาเกิดในท้องคุณหนูคนงาม” หยวนหยวนไม่ได้สนใจวาจาชวนอุ่นเตียงของอินปั๋ว นางกำลังสงสัยว่า เมื่อใดนางจะตื่นจากฝันร้ายอันยาวนานเสียที!******* หยวนหยวนฟื้นจากความตาย แล้วสวมรอยเป็นสวี่หยางซิ่น เพื่อแต่งเข้าตำหนักองค์ชายสาม นอกจากต้องรักษาชีวิตให้รอดจากเหล่าคนชั่ว เด็กในครรภ์ นางก็ต้องส่งเขาให้ก้าวขึ้นเป็นโอรสวรรค์ ตามแผนการของชายชู้จอมคนเถื่อน ผู้ที่อยู่เบื้องความอำมหิตครั้งนี้ ส่งถึงฉัน ซึ่งเร่า ***************รถม้ารับจ้างของหออาชาดำวิ่งฝ่าความมืดด้วยความเร็ว ร่างเล็กๆ ของเด็กน้อยโงนเงนไปมา กระทั่งสะดุ้งตื่นจึงถามอย่างไร้เดียงสาว่า “แม่นม...ท่านจะพาข้าไปที่ใด ไฉนยังไม่บอกให้รู้เสียที” เสียงเล็กๆ นั้นสั่นจัด สีหน้าก็ซีดสลด นั่นเป็นเพราะตกใจต่อเหตุการณ์ทั้งหมด แต่เดิมเด็กน้อยอยู่แต่ในเรือนที่ซ่อนตัวหลังเขา ไม่ใคร่ได้พบผู้ใด ทว่านับแต่ก้าวขาขึ้นรถม้าคันใหญ่ โลกก็เปลี่ยนไป และรู้สึกว่าตนตัวเล็กจ้อย ทุกสิ่งๆ ที่เห็นผ่านตา ยามแอบเปิดผ้าม่านดูขณะที่รถม้าวิ่งด้วยความเ

เมื่อรู้ข่าวที่สายลับในจวนราชครูส่งมา แม่นมจึงไม่เสียเวลาเก็บสิ่งใด นางห่วงชีวิตเสี่ยวปาเป็นที่ตั้ง จึงสั่งบ่าวชายตาบอดกับหญิงรับใช้ให้หนีเอาตัวรอด ส่วนนางกับเสี่ยวปาเดินทางออกจากเรือนบนเขา ขึ้นรถม้าที่มีคนเตรียมไว้ให้ ซึ่งฝ่ายนั้นก็คือผู้ที่เคยให้การช่วยเหลือเสี่ยวปาตั้งแต่แม่นางน้อยยังไม่ลืมตาขึ้นมาดูโลก “จำไว้ ชีวิตของเสี่ยวปาสำคัญยิ่ง มารดานางจากไปแล้ว ส่วนคุณหนูแปด ใช้ชีวิตในจวนราชครูสุขสบายก็จริง แต่มีคนปองร้ายนางอยู่ตลอด ตัวเจ้าหลังจากส่งเสี่ยวปาถึงมือคนผู้นั้นเรียบร้อย จงหาทางกลับเข้าจวนราชครู คอยปกป้องคุณหนูแปดให้ดี จนกว่าจะได้รับแจ้งแผนการต่อไป” “ทราบแล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะทำงานนี้สุดความสามารถ” “อย่าลืมสิ่งที่ข้าเตือน ทำให้คุณหนูแปดเป็นดั่งดวงจันทร์ในคืนเดือนมืด นางจะส่องแสงมิได้ จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม ส่วนเสี่ยวปา...นางจะกลายเป็นดวงอาทิตย์ที่สาดแสงเจิดจ้าในภายภาคหน้า ผู้ใดขวางย่อมต้องถูกทำลายให้สิ้นซาก!” แม่นมพยักหน้ารับคำ ทั้งหมดคือสิ่งที่นางต้องกระทำ เรื่องนี้จะพลาดพลั้งไม่ได้ การเดินทางครั้งนี้ลำบากมิน้อย และหยุดพักเพียงเปลี่ยนรถม้าเท่านั้น ซ

เสี้ยวเวลาแห่งความเป็นความตายเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว หยวนหยวนสูดลมหายใจลึก นางจะตายง่ายๆ เยี่ยงนี้หรือ ย่อมไม่สมควร คิดได้ดังนั้นจึงฮึดสู้สุดใจ ในมือยังมีกระสวยเหรียญทองอีกห้าเหรียญ นางหมายซัดใส่คนตรงหน้า ทว่าไม่ทันได้กระทำการใด เงาของคุ้นเคยก็เผยออกมาช่วยเหลือ “อาซ้อ... หนีเอาตัวรอด!” เสียงดังกล่างคือหลี่ซาง เขาปรี่เข้ามาช่วยหยวนหยวน และรับดาบเล่มนั้นด้วยพองไม้ แต่พองไม้หรือจะสู้ดาบยักษ์ ที่หนาหนักได้ หยวนหยวนห่วงอีกฝ่าย แต่นางจะไม่ยอมเสียเวลา เพราะอาจทำให้หลี่ซางเพลี้ยงพล้ำไปกว่านี้ หญิงสาวพุ่งไปอีกทาง วิ่งหนีด้วยความเร็วสุดฝีเท้า ขณะเดียวกัน ก็มีกลุ่มคนชุดสีทึบทะยานตามมาอีกสามสี่คน ในขณะที่นางบ่ายหน้าไปอีกหลายช่วงตัว ก็ชนโครมกับร่างที่จู่ๆ ก้าวเดินอย่างเหม่อลอย ในห้วงเวลาดังกล่าว หยวนหยวนนึกว่าตนตาฝาดเป็นแน่แท้ เหตุใดสตรีคนดังกล่าวจึงมีใบหน้าเหมือนนางเหลือเกิน อาจเป็นไปได้ว่า ทะสาบกระจก (ทะเลสาบดำ)แห่งนี้มีอาถรรพ์ และเวทย์มนตร์อย่างที่คนกล่าวไว้ เมื่อได้พบคนที่มีใบหน้าคล้ายกัน ผู้หนึ่งย่อมอยู่ อีกคนต้องจากไป! เมื่อหยวนหยวนตื่นขึ้นในจวนราชครู นางถูกผู้อื่น

เป็นอีกคืนที่หยวนหยวนไม่อาจข่มตาหลับได้ง่ายๆ แม้วันนี้จะเหนื่อยมิน้อย แต่นางยังเฝ้าคิดถึงภาพของซิ่วเอ๋อร์ ซึ่งถูกเข็มเงินปักเข้าในดวงตา และทั้งเช้า และบ่ายหยวนหยวนได้พบช่างที่มาวัดตัวตัดเสื้อผ้า คนพวกนั้นพูดจาดีกับนาง ทั้งชมว่าผิวขาวราวกับไข่ต้มปลอกเปลือก ดวงตากลมโต แพขนตางอนหนา ริมฝีปากนางเป็นสีดอกกุหลาบแดงระเรื่อ คนงามในเมืองหลวงมีมาก ทว่างามและชวนให้หลงใหลเห็นจะมีแต่บุตรีของราชครูสวี่เท่านั้น “ชุดแดงขับผิวให้คุณหนูงดงามเหนือผู้ใดจริงๆ ถึงจะเป็นอนุสี่ แต่เป็นถึงอนุขององค์ชายสาม ย่อมสำคัญเหนือผู้ใด เพราะบุตรีของราชครูสวี่ สมควรได้ดูแลหลังบ้านทั้งหมด อนุอื่นคงไม่อาจเทียบชั้น” พ่อบ้านที่มาจากตำหนักองค์ชายสามผู้มีนามว่า เติ้งจู ว่าอย่างจีบปากจีบคอ เขาเป็นบุรุษที่รักสวยรักงาม ทั้งกิริยากระเดียดไปเหมือนสตรี และเติ้งจูผู้นี้ ใกล้ชิดองค์ชายสาม เป็นคนที่พระสนมจ้วงเทียนส่งมาดูแลตำหนักนอกวังนี้ และยังคอยจัดแจงทุกอย่างให้เรียบร้อย “ใช่ ข้าย่อมเห็นด้วย อย่างไรคุณหนูก็นับว่าบุญหล่นทับครั้งใหญ่” หลัวฟูกล่าว ฝ่ายหยวนหยวนไม่ได้มีปากเสียงอันใด กระนั้นนางก็รู้แต่ว่าไม่ค