All Chapters of ข้าน่ะหรือฮูหยินใหญ่แม่ทัพเตียงหัก : Chapter 71 - Chapter 80

เมื่อถูกพามายังหอสูงที่ตบแต่งอย่างสวยงาม หยวนหยวนก็ค่อนข้างเกร็ง ที่นี่นอกจากสาวๆ ในวัยเดียวกัน ยังมีชายหนุ่มที่แต่งตัว แต่งหน้าด้วยสีสันจัดจ้าน พวกเขาดูร้อนแรงทั้งคอยสอดส่องสายตาเจ้าชู้ ชายเหล่านี้คือนักดนตรี และนักแสดงละคร ดังนั้นจึงเปิดเผยเนื้อหนังในเสื้อผ้าบางเบา “น้องแปด เจ้าไม่ชอบที่นี่หรือ” คุณหนูห้าหรือสวี่เอิน เป็นหญิงสาววัยยิบสี่สองแล้ว แต่นางไม่ชอบสุงสิงใคร เรื่องการออกเรือนก็ดูไกลตัว เนื่องจากนางกินจุ ขี้เกียจ ทว่าเป็นคนที่จริงใจมิน้อย “เปล่า ข้าเพียงแต่เห็นว่า มันอึกทึกเกินไป” หยวนหยวนเอ่ยได้เท่านั้น นางต้องรีบเก็บปากเก็บคำ เนื่องจากมีร่างระหง ซึ่งสวมเสื้อผ้าพลิ้ว พร้อมเครื่องประดับบนศีรษะและร่างกาย ก้าวมาปรากฏตัว และทุกคนต่างแสดงความนอบน้อมต่อนาง “โอ๊ะ ข้านึกว่าผู้ใด ที่แท้ ก็ว่าที่อี๋เหนียงคนงามของพี่สาม...” องค์หญิงเก้า ปรายตามองมายังหยวนหยวน ทั้งที่อีกฝ่ายแต่งชุดเรียบๆ ทว่าตั้งแต่นางก้าวเข้ามาในตำหนักแห่งนี้ บ่าวและสาวใช้ ต่างรายงานว่า คุณหนูแปดแห่งตระกูลสวี่ โดดเด่นเกินผู้อื่น! “องค์หญิงเก้า จัดงานได้รื่นเริงยิ่งนัก และยังให้หม่อมฉันกับน

“ลูกคนแรก หยวนหยวนอยากให้เป็นชายหรือหญิง”เมื่ออยู่ในอาการเคลิ้มเจียนจะหลับ เสียงทุ้มๆ ดังเข้ามาในโสตประสาท มันชุบชูหัวใจหยวนหยวน กระทั่งนางได้กลิ่นไหม้ และไอร้อนทาบทับผิวกาย มันร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนรู้สึกว่าทนไม่ได้ แต่หยวนหยวนกลับไม่อาจลุกขึ้น ร่างกายไม่เชื่อฟังคำสั่ง แม้แต่การลืมตานางก็ทำได้ยากยิ่ง!************** แน่นอนเรื่องนี้นางไม่ได้ฝัน หยวนหยวนหวาดกลัวเหลือเกิน เสียงผู้คนเอะอะ กลิ่นไหม้ และไอร้อนอยู่รอบๆ ตัว กระทั่งมีใครคนหนึ่งคลานมาหานาง ที่ต้องใช้คำพูดนั้น เป็นเพราะอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บจนดวงตาข้างหนึ่งบอดสนิท ส่วนอีกข้างเจียนจะไร้การมองเห็น! “แม่นางหยวน หนีไปกลับข้าเถิด หากอยู่ที่นี่ ต้องพบเรื่องร้ายเป็นแน่” อีกฝ่ายเอ่ยชื่อนางชัดเจน นางรู้สิ่งใดกันแน่ ทั้งมีประสงค์ร้ายหรือดี “เจ้ารู้จักข้า...” หยวนหยวนถามในใจ กระทั่งมีเข็มเล็กๆ จิ้มเข้าใต้ใบหูนาง หยวนหยวนก็คล้ายจะได้สติ นางขยับตัวได้ พร้อมเปล่งวาจาสื่อสาร “อ๊ะ เจ้าคือซิ่วเอ๋อร์!” “เป็นข้า ที่พาแม่นางมาเผชิญขุมนรก จงรีบไปกับข้า หากยังมีทางรอด!” “มีทางรอด เจ้าหมายความเยี่ยงไร ซิ่วเอ๋อร์!!”

คนที่เอ่ยชมตนอย่างน่าไม่อายเป็นเช่นนี้ และถึงนางจะหลับตา แต่ก็อมยิ้มในสีหน้า “คุณหนู มิได้กลัวโจรราคะเช่นข้าหรือ” “ฮึ ข้ารู้สึกพึงพอใจมากกว่า อย่างน้อยเจ้าก็ได้บอกสิ่งต่างๆ แก่ข้า หลายวันที่ผ่านมา ข้าไร้คนที่จะเปิดอกพูดด้วย แต่เมื่อพบเจ้า กลับคล้ายได้สนทนากับพบสหายรู้ใจ” “ฮ่าๆ ๆ เจ้าควร เกรงกลัวบุรุษบ้าง” หยวนหยวนยิ้มอีกหน รอยยิ้มนางขณะที่หลับตาพริ้ม ยั่วยวนเขา “คนเถื่อนเช่นท่าน ต้องการทำสิ่งใดกันแน่” ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ แล้วบอกเสียงทุ้มจัด “สอนคุณหนูแปดขี่ม้ามนุษย์ เรื่องนี้จำเป็นยิ่ง ยามเข้าหอ เจ้าจะได้สร้างความรื่นเริงให้แก่คนกามใต้ด้านเช่นเซียงซี ให้เขา ได้หัดหลั่งน้ำวิสุทธิ์บ้าง เพื่อจะกลายเป็นคนฉลาดกว่านี้” ได้ยินถ้อยคำลามกหยวนหยวนก็ตื่นเต้น ใจนางสั่นไหว พอมือสากๆ แตะที่น่อง นางก็ผวาเล็กน้อย “รังเกียจคนเถื่อนหรือ” นางส่ายหน้า และบอกกับเขา “มิใช่ ข้าเพียงอยากรู้ว่า เจ้ามีชื่อหรือไม่” “คนเถื่อน ที่ดูแลม้าให้องค์ชายสาม สมควรมีชื่อไปเพื่อการใด” หยวนหยวนหัวเราะน้อยๆ นางชอบที่อีกฝ่ายสรรหาเรื่องมาทำให้หัวใจนางคันยุก

“ให้เด็กๆ ทาน้ำมันหอมอีกหน่อยเจ้าค่ะ” หลัวฟูบอกหยวนหยวน แต่ยามนี้ใจคอนางไม่สู้ดี กระทั่งสวมเสื้อผ้างามเรียบร้อย และประดับปิ่นกับดอกไม้ที่ผมเสร็จ เหลียงเซียนซีก็มาหยุดที่หน้าเรือน ก่อนเข้าไปรอนางที่เรือนส่วนตัว หยวนหยวนรีบตามไป ทว่าเมื่ออยู่เงียบๆ ในห้องโถงโถงรับรอง นางเห็นว่าคนที่นั่งหันหลังให้ มองอย่างไรก็ไม่อาจเป็นองค์ชายสาม “รังเกียจข้าเช่นนั้นหรือ” “ทะ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรอินปั๋ว!” นางเรียกเขาเสียงดังเช่นนั้น ยามนี้ทั้งตกใจ และหวาดกลัว หากมีผู้อื่นจับได้ ทั้งนางและคนผู้นี้ยังจะมีชีวิตรอดหรอกหรือ! “ข้าย่อมต้องมาหาคุณหนูแปด เพื่อตรวจสอบว่า สิ่งที่ฝากฝังไว้ให้เรือนกายเจ้า ยามนี้มันก่อกำเนิดชีวิตน้อยๆ หรือยัง” หยวนหยวนไฉนจะรู้สึกสนุกไปกับเขา นางตั้งใจถอยหนี ทว่าสองขากลับไม่เชื่อฟังคำสั่ง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น แล้วเข้ามารั้งร่างบางแนบชิดกายแกร่ง อีกฝ่ายกระชากเสื้อนางออกเพียงครั้งเดียว สองเต้าอวบอัดก็เผยความงาม ต่อสายตาคมกริบ! หยวนหยวนพยายามเหลือเกินที่จะรวบรวมสติ แต่นางกำลังคลั่งในรสสิเน่หาอินปั๋ว นั่นคือสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ และเขาก็เหมือนอยาก

เส้าเฟิงพบหยวนหยวนในอีกครั้งเมื่อนางออกมาเล่นน้ำในลำธารกลับกลุ่มเพื่อน ๆ ก่อนต้องหนีแตกกระเจิง ด้วยมีบุรุษต่างเมืองเข้ามาเกี้ยว ฝ่ายนั้นวางแผนชั่วลักพาตัวนางเหล่านี้ไปเป็นสะใภ้ไว้ใช้งาน ด้วยคิดว่าคนเมืองจิง คือชาวเขา เป็นกลุ่มคนด้อยค่ากว่าคนในเมืองอื่น ด้วยเมืองจิงมีนักโทษถูกเกณฑ์มาใช้แรงงาน รวมถึงเหล่าขุนนางที่ทำความผิด ก็ถูกเนรเทศมาไว้ที่นี่ เมื่อถูกไล่ต้อนจากคุณชายผู้ต่ำช้า หยวนหยวนวิ่งหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต นางอยู่ในป่าตั้งแต่จำความได้ ได้รับการดูแล โดยนายพราน จึงคล่องแคล่วว่องไว ทว่าคนชั่ว มากันนับสิบคน ต่างไล่ต้อนนางประหนึ่งหากจับเป็นไม่ได้ ก็ขอเอาศพไปกระทำเรื่องน่าขยะแขยง “แม่นาง เลือกเอาเถิด จะเป็นของคุณชาย หรือ อยากถูก ตัด แขน ตัด ขา แล้วดองเอาไว้ดูเล่นในอ่างดินเผา!” คนผู้หนึ่งเอ่ย พร้อมเล็งธนูไปหานาง แต่อีกคนยกมือห้าม ด้วยการทำตุ๊กตา -มนุษย์ โหดร้ายกับนาง-เนื้อบางแสนน่ารัก “ใบหน้านี้งดงาม ดวงตากลมโต เอาไว้ใช้อุ่นเตียงดีกว่า” คุณชายเสื้อน้ำเงินท่าทางมีฐานะกล่าว “เหตุใดต้องรอให้นาน เท่านี้ยิ่งดี เนื้อ หวาน ไร้จริตมารยา เมียคนก่อนข้าก็แต่งเข้าเ