All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 221 - Chapter 230

Nagising ako ng maramdaman kong wala na akong katabi. Pagmulat ko ay tahimik ang buong kuwarto, napaupo ako agad habang inaayos ang buhok ko. Halos bagsak rin ang balikat ko dahil wala si Zaitan at mukhang maagang umalis kahit pa alam naman niya na need namin magpunta ng hospital. Tumayo ako mula sa pagkakahiga at inayos ang pinag higaan ko. Nagpunta agad ako sa banyo para maghilamos, pagkatapos ay nagpasya na akong lumabas ng kwarto at bumaba. Habang pababa ako ay amoy ko na agad ang kung anong aroma sa niluluto mula sa kusina. Mas binilisan ko ang bawat hakbang ko, hanggang sa tuluyan na akong makababa at agad na nagtungo sa kusina. “Oh, you’re up. Maupo ka na muna do’n patapos na rin ‘to” nakangiting sabi ni Zaitan habang abala sa paghahalo sa kung ano mang niluluto niya. Hindi na lang ako umimik at mabilis na naglakad papunta sa dining at doon naupo. Napatingin pa ako sa mga maids na pasimple ang ngiti habang nagbubulungan. Hindi rin ako makapaniwala na makita si Zaitan sa

Matapos naming kumain sa restaurant ay nag pasya kami ni Zaitan na mauwi na, tahimik lang namin tianatahak ang kahabaan ng kalsada ng bigla na lang bumilis ang takbo ng sasakyan. “Z-zaitan… bumibilis ata ang pagpapatakbo mo…” kabado kong puna sakaniya “Kumapit ka lang…” saad pa nito at bigla na lang ibinaba ang seat ko na ngayon ay nakapahiga ang pwesto ko. Sa mukha ni Zaitan kita kong naging alisto siya bigla, mukhang naramdaman niyang nasa panganib kami ngayon. Kahit tutok siya sa pagdadrive ay nagawa niya pa ring ibaba ang seat ko at ngayon ay nakahiga na ang pwesto ko. Napasigaw ako ng may marinig akong putok ng baril at tumama iyon sa salamin ng kotse na sinasakyan namin ngayon ni Zaitan. “Zaitan ano yun?” nanginginig kong tanong sakaniya at halos maistatwa na ako sa pagkakapwesto ko. “Just stay calm. Wag kang tatayo kahit anong mangyari.” bilin pa niya at mas lalong binilisan ang maneho ng kotse. Habang nagdadrive ay dinial niya ang number ni Delgado at agad naman sumag

Zaitan’s POV Nang makatulog si Faith ay dahan dahan akong tumayo mula sa kama at kumuha ng isang basong alak. Nakatanaw lang ako ngayon sa bintana ng kuwarto naming dalawa habang pinagmamasdan ang kabuuhan ng property ko nadati ay kakahuyan lang… yung dating plano ko noong bata pa ako na dito ako mag tatayo ng kaharian ko ngayon ay heto na… pero yung pinangarap kong magiging reyna ko… hindi ko na alam kung saan siya hahanapin o kung makikita ko pa ba siya. Flashback…. “Sure ba kayong iiwan natin siya dito?! Paano kung may mangyaring hindi maganda sakanya?” “Hindi yan! Siguro naman may mga nakatira sa kakahuyan na to or baka may nangangahoy! Edi may makakakita pa rin sakaniya!” “Kapag talaga jan may nangyari kay Vr—” “Shhh! Parang may tao” Lumabas ako sa pinag tataguan kong malaking puno ng malaman kong mukhang naramdaman na ng mga grupo ng kapwa ko teen ager ang prisensya ko, at nang makita nila ako ay nag yakapan ang mga ito. Tatlo silang babae at dalawa naman ang lalaki, pin

Hindi na ako nakapag salita pa at kumapit na lang ako sa balikat niya, habang nagpatuloy lang siya sapaglalakad at parang hindi man lang nabigatan sakin. Nang makalabas kami sa garden maze ay deretsyo ang pasok namin sa loob at dinala niya agad ako sa banyo at pinaupo sa sink pagtapos ay nagulat ako ng lumuhod siya sa harapan ko at hinugasan ang mga paa ko. “Z-zaitan…” saad ko pero patuloy lang siya sa ginagawa niya. “All clean, sa susunod wag ka ng maglalakad ng wala man lang kahit na anong suot sa paa mo. ikukuha lang kita ng slippers mo.” akma na sana itong aalis pero mabilis kong hinawakan ang shirt niya. “What?” “W-wala…” mahina kong sabi at binitawan na siya. Matapos niya akong mabigyan ng slippers kanina ay dumeretsyo na kami sa dining para mag almusal at kasabay naman namin si Kairo. “Anong nangyari sayo ate?” tanong ni Kairo sakin at hindi pa ginagalaw ang pag kain niya. “Ayos lang ako, medyo nagiging madrama lang ako dahil siguro sa pagbubuntis ko” pagsisinungaling k

“Hindi ba natin siya dadalhin sa ospital?” tanong ko kay Delgado pero umiling lang ito kaya napabuntong hininga ako. “Paano kung lumal—”“Magiging ayos lang siya. Marami na siyang dinanas na mas malala pa sa nangyari ngayon sakaniya. Bata pa lang si Boss mga matitinding pagsubok at karahasan na ang nalampasan niya, ito lang kaya na nagkaroon sya ng allergy” saad pa ni Delgado kaya inirapan ko siya.“Mas madalingb lampasan ang mga sinabi mo kesa sa katawan mo na mismo ang kalaban mo, tsk! Maiwan na nga kita!” inis kong sabi kay Delgado at pumasok na sa kuwarto para sana maalagaan si Zaitan pero nagulat ako ng wala siya sa kama…Nasan na yun?Sinubukan kong magpunta sa banyo pero wala rin siya doon, maging sa balcony kaya naman isa lang ang alam kong lugar kung nasaan siya. Lumapit ako sa bookshelf, agad kong hinila ang maliit na libro at kusa ng gumalaw ito. Agad akong pumasok ng tuluyan itong magbukas, at ng makapasok ako at nagsara ng tuluyan ang pinto ay agad kong hinanap si Zaitan