All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 231 - Chapter 240

Kahit malalim na ang gabi ay nabulabog ang lahat ng lumabas ng kuwarto si Zaitan at tinawag ang mga tauhan niya mula dito sa taas. Pumasok sina Delgado, Brando si Kairo at ang iba pa, nasa baba sila ngayon at nakatingala saamin ni Zaitan."Investigate the accident involving my uncle. Delgado! You know Uncle Magnus and his son, Eros. Find out what really happened. I want an update before the sun rises!" utos ni Zaitan.“Yes Boss!” sigaw nilang lahat at yumuko pa ang mga ito bago tuluyang tumalikod “S-sandali! Sasama rin ba si Kairo?” taong ko kay Zaitan habang hawak ko ang kamay niya.“Zaitan…”“Maiwan ka Kairo, ayokong nag aalala ang ate mo.” agad na sigaw ni Zaitan.Nakahinga ako nang maluwag nang marinig ko ang utos ni Zaitan. Kita ko ang bahagyang pagbagsak ng balikat ni Kairo sa baba, hindi ko alam kung dahil sa relief o dahil sa inis na itinuturing pa rin siyang bata na kailangang protektahan.Nakaalis na ang mga tauhan ni Zaitan, tanging si Kairo na lang ang naiwan sa malawak n

Nagging abala lang si Zaitan sa pag iimbistiga ng nangyari sa Tito Magnus niya nitong mga nakaraang araw. He even invistigate his dad ng hindi alam ni Don Gulliermo. Hindi ko na rin muna kinakausap si Zaitan dahil ayokong mapagbuntungan ako ng galit niya.“Nay Hermie!” tawag ko kay Aling Hermie na nasa garden at nagdidilig.“Oh hija, may kailangan ka ba?” tanong nito sakin.“Ahmm… may itatanong lang po sana ako.” nahihiya kong sabi. Ahgad naman niyang pinatay ang hose at lumapit sakin.Hinawakan niya ang kamay ko at pinaupo sa bench.“N-napansin ko lang kasi… simula noong dumating kami dito ng kapatid ko… wala talaang pag babago dito sa Casa… tsaka malapit na po ang bisperas ng pasko.. Kahit isang maliit na christmas light lang or parol wala talaga akong nakita” saad ko.Huminga naman ng malalim si Aling Hermie at ngumiti sakin sabay hawak sa kamay ko.“Hindi nag se-celebrate ng pasko si Sir. distraction lang daw kasi yun, isa pa nakasanayan na rin niya.” sagot ni Aling Hermie,“Ganon

Zaitan’s point of view.Nakailang baso na ako ng alak pero hindi pa rin mawala-wala sa isip ko ang pwesto ni Faith kanina habang natutulog at nakasandal sa bato.I looked at the amber liquid in my glass, swirling it as if the answers to my confusion were drowned at the bottom of the bottle. Napahawak ako nang mahigpit sa baso hanggang sa mamuti ang mga kuko ko. Seeing her there... it felt like a glitch in my reality.Sampung taon. Sampung taon ko nang binabantayan ang batong iyon. It was the only physical evidence of the day my world shifted—the day I found a reason to believe that not everything in this life is cold and cruel. May 12 2016. The day I met my precious one.But seeing Faith there earlier? It was like a ghost coming back to life.Ang paraan ng pagkakasandal niya, ang bahagyang pagkakahilig ng kaniyang ulo, maging ang payapang ekspresyon ng kaniyang mukha sa gitna ng sikat ng araw—parang pinagbiyak na bunga sila ng babaeng tinulungan ko sampung taon na ang nakalilipas.Fvc

Nanatili akong nakaupo sa sahig ng madilim na kuwarto, nakasandal ang likod sa pinto habang yakap ang sarili kong mga tuhod. Ang tanging ingay na naririnig ko ay ang sarili kong paghinga at ang mahinang tibok ng puso ko na tila nakikipagkarera sa gulo ng isip ko.Akala ko, unti-unti na kaming nagkakaintindihan. Akala ko, ang pag-aalaga ko sa kaniya noong may lagnat siya ay naging tulay para makita ko ang lalakeng nagtatago sa likod ng maskara ni Zaitan Gulliermo. Pero nagkamali ako. Sa isang iglap, ibinalik niya ang mataas na pader. Sa isang iglap, ipinaalala niya sa akin na sa bahay na ito, siya ang panginoon at ako ay isang tauhan lamang na kailangang sumunod.Lumipas ang mga oras. Hinintay ko ang tunog ng pagpihit ng door knob. Inaasahan ko na papasok siya, na baka maging mahinahon siya at magpapaliwanag, o kahit man lang tignan kung kumain ba ako. Pero walang dumating.Dahan-dahan akong tumayo at lumapit sa bintana. Mula sa itaas, tanaw ko ang bahagi ng garden maze. Madilim doon,

Matapos ang matabang na almusal kanina ay mas pinili ko na lang na tumulong nang konti kay Nay Hermie sa pag-aayos ng mga kagamitan sa kusina. Pero dahil siguro sa selos ko sa bato at sa bigat ng nararamdaman ko, mabilis akong napagod. Idagdag mo pa itong dinadala ko na tila hinuhigop ang lahat ng lakas ko."Hija, umakyat ka na muna at magpahinga. Maputla ka," puna ni Nay Hermie.Hindi na ako nakipagtalo. Umakyat ako sa kuwarto at nahiga. Akala ko ay iidlip lang ako, pero dahil sa antok ng pagbubuntis at sa pagod ng puso ko, tuluyan na akong nilamon ng malalim na tulog.Nagising ako na madilim na ang paligid. Kinapa ko ang lampshade at tiningnan ang oras sa wall clock. Alas-nuwebe na ng gabi.Bisperas na pala ng Pasko.Nanatili akong nakahiga, nakatitig sa kisame habang nararamdaman ang muling pagbalot ng lungkot sa akin. Napakatahimik ng mansyon. Walang ingay ng mga paputok, walang kanta ng mga batang nangangaroling, at higit sa lahat—walang diwa ng Pasko rito sa loob. Siguradong tul