Lahat ng Kabanata ng Under My Father In-Law's Touch: Kabanata 341 - Kabanata 350

Roxie’s POVTahimik ang buong biyahe papasok ng university ngayong umaga ng Lunes. The silence inside my father’s sleek, SUV was heavy and suffocating, thick enough to choke anyone who dared to breathe normally. Imbes na ang usual na driver ko lang ang kasama, si Daddy mismo ang nakaupo sa tabi ko sa back seat habang nagbabasa ng mga corporate documents sa kaniyang tablet.Hinawakan ko ang laylayan ng skirt ko para itago ang panginginig ng mga daliri ko. My right cheek still throbbed with a faint, dull ache under the heavy layer of concealer I used to hide the purplish swelling from last night’s slap. Sinadya ni Daddy na ihatid ako ngayon para matiyak na susunod ako sa usapan—na magiging yelo ako uli, na hinding-hindi ko na lalapitan si Kairo Guillermo. I kept telling myself to be strong, to keep the mask locked tight on my face, dahil alam kong isang maling galaw ko lang ay baka hindi na lang sampal ang abutin ko kay Daddy.Pero nung pumasok na ang kotse namin sa main avenue na patun

Roxie's POVMatapos ang ilang minutong palitan ng matatalim na salita at pirmahan ng incident report, natapos din nang maayos ang usapan sa loob ng guidance office. The school officials practically rushed us out the door, terrified that the verbal warfare between my Dad and Zaitan Guillermo would turn physical right under their noses. Pero kahit tapos na ang meeting, ramdam pa rin ang nakakabinging tensyon na parang kuryenteng nakakalat sa hangin.Naunang lumabas si Daddy habang hila-hila ako sa braso. He didn't say a single word, his jaw clenched so tight I could hear his teeth grinding. Pagdating sa may tapat ng lobby kung saan nakapark ang SUV niya, marahas niyang binitawan ang braso ko. Without looking back at me, he climbed into the back seat, slammed the door shut, at tuluyan nang umalis ang sasakyan niya nang mabilis. I stood there staring at the exhaust fumes, holding my breath. Ang hindi niya pagsasalita ay mas nakakatakot kaysa sa sigaw niya, a silent promise of the hell wai

Roxie’s POVNanginginig ang buong katawan ko habang naglalakad papasok sa maliit at madilim na eskinita patungo sa gate ng bahay nina Justine. The tricycle had already driven off after I paid the driver with the last few coins Manang gave me. Hinarap ko ang pinto ng bahay nila at gamit ang natitira kong lakas, marahas at sunod-sunod ko itong kinatok. It was past two in the morning, and the heavy pounding echoed loudly through the quiet neighborhood."Sino ba ’yan?! Putangina naman, natutulog na yung tao eh!" Isang galit at inaantok na boses ang narinig ko mula sa loob.Hanggang sa bumukas ang pinto, iniluwa no'n si Justine na papungas pungas pa ang mata hanggang sa matigilan siya at pumikit ulit, sinissigurong ako ang nasa harap niya."R-roxie?" tanong nito. Dahan-dahan kong ibinaba ang hood ng jacket ko, lumabas ang magulo kong buhok, ang duguang labi, at ang malalaking pasa na kulay itim at asul na sumasakop sa buong kanang bahagi ng mukha ko. My sweater was ripped at the collar, r

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng sala, nakakuyom ang dalawa kong kamao habang unti-unting nawawala sa pandinig ko ang tunog ng makina ng SUV ni Kuya Gado. The silence that followed was heavy and suffocating. Parang bombang nag-clock down ang buong paligid, at ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis at mabigat kong paghinga."Bro... pucha, nakakatakot ang itsura ni Roxie kanina," basag ni Justine sa katahimikan, nakaupo siya sa edge ng sofa habang nakasubsob ang mukha sa mga palad niya. "Kung hindi pa siya tumakas, baka napatay na siya ng tatay niya."Hindi ako sumagot. I couldn't even force myself to speak. Ang isip ko ay naiwan doon sa hitsura ng mga ribs ni Roxie na kulay violet at namamaga nang husto. Hell, just remembering how she whimpered when she inhaled made me want to punch the walls until my knuckles bled. Gustong-gusto kong sumunod sa ospital. I wanted to be there when the doctors checked her, to hold her hand, and to tell her that she’d never have to go back to tha

Hindi ko na sinunod ang utos ni Kuya Zaitan. Pinaharurot ko ng sobrang bilis ang audi ko para masigurong maaabutan ko pa ang walang hiyang Ventura na yun. Pagdating ko sa tapat ng Casa Eyrie, hindi nga nagkamali si Kuya—tatlong itim na luxury SUV ng mga Ventura ang nakaparada sa labas, occupies almost the entire street, habang ang mga armadong security nila ay nakatayo sa tapat ng aming main gate.I didn't even slow down. I revved the engine hard, forcing the guards outside to scatter away bago ko itinigil ang audi sa tapat mismo ng porch. "Nasaan ang anak ko, Guillermo?!" dinig kong sigaw ni Ventura, mukhang frustrated na dahil kanina pa nandito at wala pa ring nakukuhang sagot kay Kuya Zaitan.Nang makapasok ako, ang pulang pula at nag aapoy sa galit na mukha ni Ventura ang bumungad sakin habang pinaliligiran ng kaniyang dalawang corporate lawyers. Pero ang nakakuha ng pansin ko ay si Kuya Zaitan. He was casually sitting on the single sofa, sipping tea from a porcelain cup, looking