Lahat ng Kabanata ng Under My Father In-Law's Touch: Kabanata 351 - Kabanata 360

Roxie’s POVBinuksan ko ang maliit na TV sa tapat ng kama ko pero walang tunog—ginawa ko lang background light habang nakatitig sa kawalan. Bawat tibok ng puso ko ay may kasamang kaba. Inisip ko si Kairo na kasalukuyang nakakulong sa sarili nilang bahay dahil sa mga tauhan ng aking ama, at si Daddy na paniguradong naghahanap ng bawat butas para mahanap ako.Napaigtad ako nang bahagya sa mahinang katok mula sa pinto. Agad na sumakit ang tadyang ko kaya napahawak ako sa binder ng dibdib ko.Dahan-dahang bumukas ang pinto, at laking gulat ko nang iluwa niyon ang dalawang pamilyar na mukha. Si Chloe, na may bitbit na malaking paper bag mula sa isang fast-food chain, at si David na nakasubaybay sa likod niya habang maingat na nililingon ang pasilyo bago isara nang tuluyan ang pinto."Roxie!" bulong-sigaw ni Chloe, mabilis na lumapit sa gilid ng kama ko."Chloe? David? Paano niyo nalaman na...""Sinabihan kami ni Kairo," si David ang sumagot habang humihila ng upuan para kay Chloe. "Tumawag

Kairo’s POVAlas-otso pa lang ng umaga, pero parang gumuho na ang mundo sa labas ng Casa Eyrie.Nasa dining table kaming magkakapatid—ako, si Kuya Zaitan, at si Ate Faith na kagagaling lang sa kaniyang shift—habang nakabukas ang flat-screen TV sa tapat namin. Ang balita sa prime-time morning news ay walang ibang laman kundi ang mukha ng kilalang business tycoon na si Arthur Ventura."Isang matinding dagok ang kinakaharap ngayon ng Ventura Corporation matapos maglabas ng Freeze Order ang Anti-Money Laundering Council o AMLC sa tatlo sa kanilang pinakamalalaking offshore accounts sa Cayman Islands dahil sa hinalang tax evasion at money laundering," saad ng seryosong boses ng news anchor. "Kasabay nito, sinalakay din ng mga otoridad mula sa Bureau of Internal Revenue ang main office ng kumpanya sa Makati para sa isang biglaang audit.""Heh. Masyadong naging kumpiyansa ang matanda," marahang komento ni Kuya Zaitan habang humihigop ng kape. Ang mukha niya ay walang bahid ng pagkabahala, ti

Kairo’s POV"Hahaha! Gago, seryoso ba, Justine? Sinabi mo talaga ’yun sa prof natin?" natatawang sabi ko habang tinutulungan si Roxie na uminom ng tubig gamit ang straw."Oo nga, bro! Sabi ko talaga, 'Ma'am, mas mahalaga po ang Business Ad principles sa labas ng classroom kaysa sa loob!' Ayun, pinalabas ako," pagmamalaki pa ni Justine na ikinatawa nina Chloe at David. Kahit si Roxie ay hindi mapigilang mapangiti, bagaman maingat pa rin siya dahil sa kaniyang tadyang.Ang saya ng buong silid. The laughter was loud enough to drown out the sterile, depressing aura of the hospital. Pero ang panandaliang kapayapaan na ’yun ay biglang naputol nang maramdaman ko ang marahas na pag-vibrate ng phone ko sa bulsa ko.Kinuha ko ito. Kay Kuya Zaitan ang tawag. Agad na pumasok ang kakaibang kaba sa dibdib ko. Tumingin ako kay David na agad ding naging seryoso ang mukha nang mapansin ang pagbabago sa kilos ko. Lumayo ako nang konti sa kama at sinagot ang tawag."Kuya?""Kairo, listen to me very care

Roxie's POVKinaumagahan, ang sikat ng araw na pumasok mula sa malaking bintana ng kwarto ko sa ospital ay may ibang uri ng init. Hindi tulad ng mga nakaraang araw na bawat paggising ko ay may kasamang kaba, bigat sa dibdib, at patagong takot na baka biglang bumukas ang pinto at iluwa niyon ang aking ama... ngayon, kakaiba. Pakiramdam ko ay dahan-dahang natatanggal ang isang malaking kadena na nakatali sa aking leeg sa loob ng halos dalawampung taon.Idinilat ko ang aking mga mata at ang unang bumungad sa akin ay ang lalaking naging dahilan kung bakit ako nakahinga nang maluwag.Nakayuko si Kairo sa gilid ng kama ko. Nakaupo siya sa monobloc chair, ang kaniyang ulo ay nakapatong sa gilid ng kutson malapit sa baywang ko, habang ang isa niyang kamay ay mahigpit na nakabalot sa kamay ko. Mahimbing ang tulog niya, pero halata sa bahagyang pangingitim ng ibaba ng kaniyang mga mata na hindi siya natulog buong magdamag. Binantayan niya ako sa bawat paghinga ko.Dahan-dahan kong inigalaw ang

Roxie’s POVNakatitig ako sa malaking salamin sa loob ng tinutuluyan kong guest room sa Casa ng mga Guillermo. Dalawang linggo na ang nakalipas mula nung makalabas ako ng ospital. Bagaman may kaunting ingat pa rin sa mabibigat na kilos dahil sa naghihilom kong ribs, ang mga pasa sa aking mukha at katawan ay tuluyan nang naglaho.Naka-dress ako ng isang simpleng beige a-line midi dress na may sweetheart neckline, na tinulungan akong bilhin ni Chloe noong isang araw. Simple lang, pero pormal.Ngayong gabi ang pormal na family dinner na inihanda nina Kuya Zaitan at Ate Faith para sa akin dito sa Casa Eyrie. Noong unang beses akong mapadpad dito, pumasok akong duguan, duguan ang pagkatao, at nagtatago sa dilim. Pero ngayon, papasok ako sa kanilang dining hall bilang isang taong malaya. Bumukas ang pinto at iniluwal niyon si Kairo. Natigilan siya sa may hamba ng pinto habang nakatitig sa akin. Suot niya ang isang puting button-down shirt na nakatupi hanggang siko at itim na slacks—isang po