All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 321 - Chapter 330

Putsa. Parang biglang huminto ’yung ikot ng mundo ko nung marinig ko ’yung bulong ni Roxie. Tiningnan ko siya sa passenger seat, at literal na bumalik ’yung pamumutla ng mukha niya gaya nung nasa storage room kami kanina. Nanginginig na naman ’yung mga daliri niya habang nakahawak sa strap ng bag niya."K-Kairo... anong gagawin natin? Bakit nandiyan si Papa? Sabi niya next week pa ang uwi niya," natatarantang bulong niya, halatang takot na takot.Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. "Huwag kang mag-alala, Ventura. Ako ang bahala. Huwag ka munang aalis sa tabi ko," seryosong sabi ko sa kaniya habang dahan-dahan kong pinapatay ang makina ng Audi ko.Sabay kaming bumaba ng kotse. Pagkatapak ko sa semento, naramdaman ko agad ’yung napakabigat na aura ng Papa ni Roxie—si Mr. Ventura. Nakatayo siya doon, nakapamulsa ’yung isang kamay, habang ’yung matatalim niyang mga mata ay seryosong nakatitig sa amin. Sa tabi niya, nakatungo lang ’yung driver at ang dalawang kasambahay

Sa buong tatlong oras ng lecture, hindi ako nakinig sa prof namin. Nakatitig lang ako sa white board pero ang utak ko, lumilipad. Ramdam na ramdam ko ’yung distansya namin ni Roxie kahit nasa iisang kwarto lang kami. Ni hindi siya tumitingin sa direksyon ko, at tuwing matatapos ang klase, siya ang unang-unang lumalabas ng pinto na parang may tinatakasan.Nung mag-dismiss para sa mahabang break, hindi ko na kayang tiisin ’tong cold treatment niya. Nakita kong bitbit niya ’yung iPad niya patungo sa dulo ng university—sa pinakatahimik na bahagi ng main library kung saan kakaunti lang ang estudyante.Agad ko siyang sinundan.Naabutan ko siyang nakaupo sa isang isolation cubicle sa pinakasulok, napapaligiran ng matataas na bookshelf. Nakaharap siya sa iPad niya, pero halata namang hindi siya nagbabasa dahil pabalik-balik lang ang pag-swipe ng mga daliri niya sa screen. Halos mag-isa lang siya sa row na ’to dahil bihira talagang may magawi rito.Dahan-dahan akong lumapit at umupo sa bakante

Tahimik na ang sumunod na dalawang oras. Walang kibuan, walang asaran. Ang tanging naririnig lang sa pagitan naming dalawa ay ang mabilis na pagtipa ni Roxie sa keyboard ng iPad niya tsaka ’yung kalasgas ng ballpen ko sa papel habang nagda-draft ng financial tables.Pero kahit walang nagsasalita, ramdam ko na unti-unting bumabalik ’yung pamilyar na chemistry namin pagdating sa trabaho. Hindi namin kailangan mag-usap nang mahaba para magkaintindihan. Kapag may tinapos siyang part sa marketing strategy, itutulak niya nang bahagya ’yung iPad sa gitna ng mesa para maregula ko ’yung budget alignment. Isusulat ko ’yung sugestion ko sa gilid ng notebook ko, ituturo ko sa kaniya, at tatango naman siya bilang pagsang-ayon.Ganoon lang kami. Isang kakaibang diskarte para sa isang 'professional discussion' na gusto niya."I-check mo ’tong part ng operational timeline," mahinang basag ni Roxie sa katahimikan habang inihaharap sa akin ’yung screen. "Nilagay ko sa six-month buffer ’yung contingency

Pagkapasok na pagkapasok ng kotse ko sa driveway ng Casa Eyrie, ang unang bumungad sa amin ay ang pamilyar na tanawin sa may front lawn at veranda.Nasa may garden si Aurora, ang pamangkin ko, masayang nagtatakbo at naglalaro sa damuhan. Habang doon naman sa may outdoor sofa sa veranda, magkatabing nakaupo si Kuya Zaitan at si Ate Faith. Seryosong nag-uusap ang dalawa habang may hawak na mga dokumento si Kuya Zaitan, pero napatigil sila nang marinig ang tunog ng makina ng Audi ko.Hindi pa man tuluyang humihinto ang kotse, naramdaman ko na ang biglang pagbago ng hangin sa loob ng passenger seat."Pakshet, Kairo..." mahinang bulong ni Justine, biglang nawala ’yung malawak na ngisi sa mukha niya at napalitan ng purong kaba. "Bakit nandito ang Kuya Zaitan mo?""Gago! Syempre bahay niya ’to, natural lang na nandito siya," natatawang sagot ko sabay patay ng makina. Ewan ko ba kung anong kinatatakot niya kay Kuya Zaitan eh hindi naman siya inaano. Madalas rin kapag dumadalaw siya rito mag t

Kinabukasan sa school, pumasok ako na may bitbit na baong kape mula sa Casa, determinadong panindigan ang pagiging 'propesyonal' at tahimik gaya ng plano ko. Pag-upo ko sa pwesto ko, saktong pumasok si Roxie. Gaya ng kahapon, diretso lang ang tingin niya, pormal ang aura, at hindi lumingon sa direksyon ko habang umuupo siya sa desk niya sa unahan. Susunod ako sa agos. Walang gulo.Ang kaso, nakalimutan kong may isang gago nga pala akong tropa na walang pakialam sa mga patakaran ng mundo.Vibrate.Dahan-dahan kong dinukot ang phone ko mula sa bulsa nang maramdaman kong nag-vibrate ito sa ilalim ng desk. Pagkabukas ko ng screen, isang bagong gc sa Messenger ang bumungad sa akin.Group Name: SECRET MERYENDA NG MGA SUPREMO (BAWAL MAINGAY)Members: Justine, Kairo, Roxie VenturaNanlaki ang mga mata ko. Napatingin ako kay Justine na nakaupo sa kabilang row, at ang gago, nakangisi sa akin habang itinataas-baba ang mga kilay niya na parang ewan.Justine: Ehem. Testing mic 1 2 3. Hello mga ka-