All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 371 - Chapter 380

Kairo’s POVMatapos ang maingay at masayang kantiyawan sa tambayan, napilitan na kaming magligpit ng mga pinagkainan dahil narinig na namin ang unang tunog ng bell. Oras na para sa huling lecture subject namin ngayong semestre.Habang naglalakad kami sa hallway patungo sa aming classroom, magkahawak-kamay kami ni Roxie. Sa likod namin, magkasabay naman sina David at Chloe. Kahit walang hawakan ng kamay, kitang-kita ang kakaibang lapit ng kanilang mga agwat sa paglakad, at ang panaka-nakang nakakakilig na sulyap ni David sa kaniya. Si Justine? Ayun, nasa unahan namin, ginagawang drumsticks ang dalawang ballpen habang nagpapakawala ng sarili niyang background music.Pagpasok namin sa room, tahimik na ang mga kaklase namin. Lahat sila ay nakaupo nang tuwid at may bitbit na matinding tensyon. Ang dahilan? Nakatayo na sa harap ng whiteboard ang aming adviser at head ng department—si Sir Cristian Kilala siya sa pagiging walang kurap kung magbagsak ng estudyante kapag hindi pumasa sa kaniyan

Kairo’s POVNaging tahimik ang buong hallway, habang kaming grupo ay pare-parehong nakasuot para sa defense. Kami nina Roxie, Justine, David, at Chloe ay nakapila sa labas ng Conference Room A. Nakasuot kaming lahat ng disenteng pormal na attire—ako at si David ay naka-tie, sina Roxie at Chloe ay naka-blazer, at si Justine... well, si Justine ay pilit na pilit na isinisiksik ang kaniyang sarili sa isang lumang vest."Pucha, ang sikip ng collar ko, hindi ako makahinga!" reklamo ni Justine habang pabalik-balik ang lakad, hila-hila ang kaniyang necktie na tila sasakal sa kaniya. "Guys, paano kung biglang mag-collapse ang baga ko sa loob? Kasalanan ba 'yun ng thesis natin? O baka naman isipin nila na structural failure ako kaya ako nahihimatay?""Justine, tumigil ka nga!" saway ni Roxie, sabay ayos ng kaniyang buhok. "Relax lang. Hindi tayo mamamatay. 'Yung mga panelist lang ang papatay sa atin, hindi ang necktie mo. Focus!"Bahagyang natawa si Chloe at inayos ang kwelyo ni Justine. "Ayan

Abala kami sa pag iimpake ng danit ni Roxie, kanina pa ako hindi makahinga dahil pinipigilan kong umiyak. Nakakahiya at paniguradong hindi na naman ako titigilan sa pang aasar nina Justine pati na sina Kuya Gado. Sa totoo lang ayoko talagang lumayo si Roxie, pero syempre kung saan niya mas gusto ay nakasuporta lang ako sakaniya. "Dalawang taon ka rin mawawala, baka naman mamiss mo 'tong si Kairo umuwi ka bigla" natatawang biro ni Justine kay Roxie. "Dipende kapag hindi ko na matiis" sagot naman ni Roxie na nagpangiti sakin na sinabayan naman ng kantyaw nina Justine at David. Nang maiayos na namin ang maleta ni Roxie ay bumaba na kami sa sala kung saan naroon sina Ate Faith at Kuya Zaitan kasama si Baby Aurora. "Mag iingat ka doon, Roxie... Palagi kang tatawag samin ha?" bungad ni Ate Faith tsaka niyakap si Roxie. "If you need anything, just call us." saad naman ni Kuya Zaitan kaya napangiti si Roxie at tumango. "Opo, Kuya Zaitan... Thank you so much po sa lahat lahat ng naitu

Kairo’s POVKung akala ko noong college ay nandoon na kami sa rurok ng puyat, pagod, at stress dahil sa sunud-sunod na defense at mga terror instructor, well, lubos akong nagkamali ng malaki. Ang review season para sa Civil at Structural Engineering Boards ay parang isang malupit na survival game na walang save point at lalong walang cheat code. Araw-araw, pilit naming sinisiksik sa aming mga utak ang libu-libong formulas, strength of materials, fluid mechanics, structural codes, soil mechanics, at timber design hanggang sa mag-blur na ang mga letters, numbers, at free-body diagrams sa paningin ko.May mga araw na gigising ako sa umaga, titingin sa salamin ng banyo dito sa sarili kong condo unit—regalo sa akin nina Kuya Zaitan at Ate Faith nung grumaduate ako bilang pagkilala sa pagsusumikap ko at para may sarili na akong espasyo malapit sa review center—at masasabi ko na lang sa sarili ko na mukha na akong binugbog ng tadhana nang paulit-ulit. Wala na ako sa Casa Eyrie kung saan masa

Two years had past. At hindi naging madali ang lahat. Sa totoo lang masaya dahil alam kong isa na akong kilalang engineer. Pero malungkot lang dahil lahat ng nakukuha kong achivement ay parang wala din dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin bumabalik si Roxie. At sumabay pa na halos wala na aming oras sa isa't isa dahil pareho kaming busy sa mga sari-sarili naming rsposibilidad. Madalas nga ang nangyayari sa amin tuwing magkakarooon ng time na makapag usap ay may makakatulog dahil sa sobrang pagod at puyat., Minsan naman sa chats na lang kami nag kakausap, minsan ay ilang oras pa bago may magreply sa aming dalawa. Pero mas naging matatag kami, mas minamahal namin ang isa't isa. Dahil alam naming pareho na kahit gaano kalayo ang distansya naming dalawa ay magkalapit lang ang mga puso namin, at malaki ang tiala namin sa isa'y isa.Mag-alas-diyes na ng gabi ng matapos ang over time ng mga nagtatrabaho. Nakatayo ako sa loob ng executive site office ko sa Aegis Horizon Tower—ang kasalukuya