All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 381 - Chapter 390

Limang araw na ang lumipas mula nang gabing magkausap kami sa video call ni Roxie Valderama. Limang araw na rin ang lumipas mula nang sabihin niyang uuwi na siya ng tuluyan sa Pilipinas para tapusin ang aming LDR. Sa bawat araw na lumilipas, ang bawat segundo ay binibilang ko; ang bawat pag-ikot ng orasan ay parang isang hakbang papalapit sa araw ng pagtagpo namin sa airport. Subalit sa mga huling araw na ito bago ang kaniyang pagdating, nagkaroon ng isang nakakabuwisit na hamon sa iskedyul namin: tuluyan kaming hindi nagkausap.Dahil sa sunud-sunod na emergency site inspections, nagbabagong dead-load requirements mula sa mga investors, at ang biglaang pagbaha ng mga structural revisions para sa Aegis Horizon Tower, naging miserable ang mga araw ko. Dahil sa sitwasyong iyon, ibinuhos ko ang buong oras at atensyon ko sa trabaho. Kailangan kong matapos ang lahat ng pangunahing kalkulasyon para wala na akong iisiping problema sa site kapag dumating na si Roxie.Alas-diyes na ng gabi sa

Nang mawala sa paningin ko ang pulang ilaw ng taxi na sinakyan ni Roxie, parang may kung anong bahagi ng kaluluwa ko ang tuluyang kinuha ng gabi. Sobrang naninikip ang dibdib ko dahil kakauwi lang ni Roxie at itoagad ang nadatnan niya. Gusto kong sumigaw, magwala at paang gusto kong pumatay dahil sa sobrang bigat na nararamdaman ko.Ang bawat hakbang pabalik sa Aegis Horizon Tower ay mabigat, parang may kung anong nakatali sa paa ko na pilit akong pinipigilan sa paghakbang. Pagpasok ko sa pinto ng site, mabilis akong dumeretso pabalik sa aking executive site office. Nadatnan ko si Architect Niella Albarica na nakatayo pa rin sa loob, medyo namumutla at nanginginig ang mga labi, mukhang natauhan na sa kung anong kabaliwan ang ginawa niya. Nakatayo siya sa tabi ng mesa ko, hawak pa rin ang tasa ng kape na parang walang nangyari."Kairo... I'm so sorry, hindi ko naman sinasadyang—" pilit na pagpapaliwanag ni Niella habang naglalakad palapit sa akin nang may pag-aalinlangan sa mukha.Hind

Roxanne's POV...Limang araw na ang lumipas mula nang gabing gumuho ang mundo ko sa site office ng Aegis Horizon Tower. Limang araw na rin ang lumipas mula nang desidido kong burahin sa sistema ko ang pangalan ni Kairo Guillermo. Sa mga nagdaang araw, ang telepono ko ay parang walang tigil sa pag-vibrate. Sunud-sunod na text messages, missed calls, at voice mail mula sa kaniya. Hindi ko binuksan ang kahit isa man lang sa mga iyon. Para sa akin, ang bawat mensahe galing sa kaniya ay isa lamang uri ng ingay na wala nang halaga. Binago ko na ang lahat ng focus ko; ibinuhos ko ang oras ko sa mga board meetings, sa pag-aaral ng mga bagong property portfolios ng Valderama Group, at sa pagpapatakbo ng mga negosyong ipinagkatiwala sa akin ng Tita ko.Subalit may mga bagay talaga na hindi mo inaasahan, kahit anong pag-iingat ang gawin mo.Alas-otso ng gabi nang lumabas ko ang condo unit para bumaba sa lobby. May kailangan akong kunin na mahalagang documents sa kotse ko na naiwan ko mula sa hu

Kairo's POVNang bumukas ang pinto ng VIP lounge at makita ko si Roxie na nakatayo rito, kasama si Chloe na halatang kinakabahan sa kinalabasan ng plano nila, parang tumigil ang pag-ikot ng buong mundo ko. Ang mga mata ni Roxie ay nanlilisik, ang panga niya ay mahigpit na nakakuyom, at ang mukha niya ay walang bahid ng saya—puro galit at pagkadismaya ang nakaguhit doon. Alam kong ginawa lang nina Justine, David, at Chloe ang sorpresang ito para maibalik kami sa dati, pero sa maling paraan.Hindi na ako naghintay pang magsalita siya o magsimulang magbato ng mga matatalim na salita sa harap ng mga kaibigan namin. Kailangan kong iligtas ang natitirang dignidad naming dalawa sa gabing ito.Humakbang ako palapit nang kaunti, pinanatili ang mukha ko na malamig, kontrolado, at walang emosyon, ang parehong professional face na ipinapakita ko sa mga kliyente ko sa opisina."Welcome party para sa 'yo 'to, Roxie," malamig at mababa ang boses na simula ko habang tinitingnan siya nang diretso sa m

Ang mga sumunod na oras pagkatapos ng gabing iyon ay parang isang mahaba, maganda, at payapang panaginip na ayaw ko nang magising pa. Kung ang mga nakaraang buwan ko ay binubuo ng mga seryosong board meetings, at ang hindi namin pagkakaunawaan ni Kairo, ang gabing ito ay nagdala sa akin pabalik sa isang simpleng katotohanan: na sa kabila ng lahat ng pangungulila, sakit at galit ay si Kairo pa rin ang makakpawi ng lahat ng yun.Matapos ang lahat ng bugso ng damdamin, ang mga luha ng pagsisisi na napalitan ng mga ngiti, at ang pagbibigay namin sa isa't isa ng buong pagkatao sa gitna ng katahimikan ng unit na ito, nakaramdam ako ng isang malalim na kapayapaan.Ilang oras din kaming gising, magkatabi habang nakatingin sa kisame, magkahawak ang mga kamay habang ikinukwento niya ang mga maliliit na detalye tungkol sa site na hindi niya nasabi sa telepono noon, habang isinasalaysay ko naman ang mga araw ko sa Singapore na tila naghihintay lang ng tamang pagkakataon para makauwi. Walang pagma