All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 391 - Chapter 400

Matapos ang sunud-sunod na seryosong kaganapan sa board meeting at ang pormal na hapunan kasama si Tita Beatrice kung saan opisyal nang naibunyag ang aming engagement, napagdesisyunan naming dalawa ni Kairo na kailangan namin ng purong saya at pahinga. At anong mas magandang paraan para i-celebrate 'yun kundi ang magsama-sama ulit ang buong squad?Sina Justine, Chloe, at David—ang mga taong naging saksi sa lahat ng puyatan namin noong college, sa pag-iyak namin nung board exam results, hanggang sa mga panahong muntik na kaming magkahiwalay ni Kairo.Isang Biyernes ng gabi, nagkita-kita kami sa isang kilalang rooftop bar at restaurant na pagmamay-ari ng isa sa mga kaibigan ni David. May reservation kami sa isang malaking outdoor booth na may magandang view ng mga ilaw ng siyudad.Pagdating namin ni Kairo sa venue, nakita ko agad sina Chloe at David na magka-holding hands habang nakaupo sa sofa, habang si Justine naman ay abalang-abala sa pag-order ng sangkatutak na pagkain at alak haba

Ang mga sumunod na linggo pagkatapos naming buuin ang conceptual blueprint ng aming pangarap na bahay ay naging sunud-sunod na pagpupulong sa mga contractor, pag-apruba ng mga permits sa munisipyo, at ang walang katapusang pag-check ng mga materyales. Pero kahit gaano pa ka-busy ang corporate world para sa akin sa Valderama Group, at ang mga high-rise construction sites para kay Kairo sa iba't ibang parte ng Metro Manila, sinisigurado naming may oras kaming dalawa para sa isa't isa. Subalit, may mga araw talaga na ang kalikasan mismo ang mag-aayos ng iskedyul mo. Isang gabi, habang naghahanda kaming matulog sa condo unit namin, biglang humampas ang napakalakas na hangin sa labas ng malaking salamin ng bintana. Ang dating mahinang ambon kaninang hapon ay mabilis na lumala habang sumasapit ang alas-diyes ng gabi, hudyat na dumating na ang inaabangang super typhoon na nagbabala ang balita kahapon pa. Isang malalakas na kidlat ang gumuhit sa madilim na kalangitan, sinundan agad ng i

Ang pagpaplano ng isang kasal habang sabay na pinatatakbo ang dalawang malalaking kumpanya ay parang pag-alalay sa isang gumuhong istruktura nang walang suot na safety gear—nakaka-stress, nakakabaliw, pero sa huli, kailangan mong gawan ng paraan para hindi bumagsak ang lahat.Isang umaga, ilang linggo na lang bago ang tinakda naming petsa para sa aming garden wedding sa Tagaytay, nasa sa executive office ko ako sa Valderama Group. Nakatutok ang mga mata ko sa laptop screen kung saan binabasa ko ang mga huling financial projections para sa aming Q3 real estate expansion. Kasama ko sa opisina si Karen, na abalang-abala sa pag-aayos ng mga dokumento para sa board meeting mamayang hapon.Subalit habang nagbabasa ako, biglang kumubot ang noo ko. Isang kakaibang pakiramdam ang sumalubong sa tiyan ko—parang may mabigat na bato na biglang bumagsak, sinundan ng isang alon ng pagkahilo na nagpasilip sa akin ng puting paningin."Ma'am Roxanne?" boses ni Karen na medyo malayo ang pagkakarinig ko.

Kairo's POVNakatayo ako sa roof deck lounge ng isang exclusive bar kasama sina David at Justine, habang ang ilang mga kaibigan namin mula sa engineering firm at mga kasama ko sa site ay nagtatawanan at umiinom sa paligid. Pero sa halip na may hawak akong baso ng mamahaling whiskey o tequila gaya ng iba, ang hawak ko ay isang baso ng cold sparkling water na may lemon."Aba, aba, our groom to be!" biro ni David habang inakbayan ako at iniabot ang bote ng alak. "Ano 'yang iniinom mo? Tubig ng mga nag-a-align ng semento? Minsan lang 'to, pre! Bachelor party mo na!"Umiling ako nang nakangiti at itinaas ang baso ko. "Pass muna ako sa alak, David. May pinapaalalahanan akong misis sa bahay—este, sa suite nila sa Okada. Ayokong umuwi roon na amoy alak habang nag-aabang ang mag-ina ko."Natawa si Justine sabay lagok ng alak mula sa baso niya. "Hay naku, mga pards! Tignan niyo 'to si Kairo. Dati, noong college tayo, ang pinakamalaking problema lang natin ay kung paano tayo aabot sa deadline ng

Ang araw ng kasal ay may dalang kakaibang uri ng liwanag. Hindi lang ito basta sikat ng araw na nagmumula sa mga matatayog na puno at berdeng hardin sa Tagaytay; ito ang liwanag na nagmumula sa pagtatapos ng isang mahaba, madilim, at maunos na paglalakbay.Maagang-maaga pa lang ay gising na kami nina Chloe sa pampamilyang rest house. Ang paligid ay punung-puno ng pagkabalisa, tawanan, at ilang patak ng luha mula kay Chloe na panay ang sabi na hindi niya kaya ang emosyon habang inaayos ang belo ko. Suot ko na ang aking off-shoulder white lace gown, habang ang buhok ko ay nakatali nang elegante palikod na may kaunting hibla na nakalugay sa gilid ng mukha ko. Ang mukha ko ay nilagyan ng natural makeup na lalo pang nagpalitaw ng kislap sa mga mata ko—mga matang punong-puno ng pag-ibig at sabik."O, bago ka lumabas ng pintuan na 'yan, Roxie, huminga ka nang malalim," bilin ni Chloe habang inaayos ang suit niya bilang isa sa mga malapit na kasama sa entourage. "Huwag kang hihimatayin ha, da